คนเราใช้เวลาต่อคิวตลอดชีวิตนานแค่ไหน

* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ ขอบคุณภาพประกอบจาก https://graphic.in.th

แวะซื้อของไม่กี่ชิ้น แต่พอถึงเคาน์เตอร์กลับมีคนรออยู่หลายคน ระหว่างยืนมองแถวขยับทีละนิด เราอาจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แล้วเผลอคิดว่าเวลาแบบนี้รวมกันตลอดชีวิตจะนานสักเท่าไร

มีตัวเลขที่เล่าต่อกันว่า คนเราใช้เวลารอคิวรวมกันประมาณ 6 เดือน ฟังดูนานจนอดสงสัยไม่ได้ว่ามีใครจับเวลาคนตั้งแต่เกิดจนแก่จริงหรือเปล่า

คำตอบคือ ยังยืนยันไม่ได้ว่า 6 เดือนเป็นค่าเฉลี่ยของทุกคน ตัวเลขใกล้เคียงกันปรากฏในผลสำรวจบางชุด แต่เป็นการนำเวลาที่ผู้ตอบประเมินมาคำนวณต่อภายใต้สมมติฐาน ไม่ใช่การติดตามจับเวลาตลอดชีวิต และผลสำรวจอีกชุดก็ให้ตัวเลขต่างกันมาก

ตัวอย่างหนึ่งมาจาก Privilege Insurance ซึ่งให้ Opinium สำรวจผู้ใหญ่ในสหราชอาณาจักร 2,001 คน ช่วงปลายเดือนพฤษภาคมถึงต้นเดือนมิถุนายน ปี 2019 ผลที่เผยแพร่ระบุว่า เวลาต่อคิวรวมกันคิดเป็นประมาณ 4.5 เดือนตลอดช่วงชีวิตผู้ใหญ่

แต่คำว่า 4.5 เดือนในที่นี้มีรายละเอียดที่ต้องอ่านประกอบ ผู้จัดทำใช้ช่วงอายุ 18–81 ปี รวม 63 ปี และคิดหนึ่งวันเท่ากับเวลาตื่น 16 ชั่วโมง ดังนั้นจำนวนเดือนที่รายงานจึงไม่เท่ากับการนับเดือนตามปฏิทินแบบวันละ 24 ชั่วโมงโดยตรง และยังเป็นผลจากกลุ่มตัวอย่างในสหราชอาณาจักร ไม่ใช่ตัวแทนคนทั้งโลก

ส่วนผลสำรวจอีกชุดในปีเดียวกัน ซึ่งจัดทำให้ผู้ประกอบการตู้บริการอัตโนมัติ ประเมินว่าคนอังกฤษใช้เวลาต่อคิวเฉลี่ย 51 นาทีต่อสัปดาห์ และรายงานยอดรวมตลอดชีวิตประมาณ 47 วัน หนังสือพิมพ์ The Independent ระบุว่าการสำรวจนี้มีผู้ใหญ่ 2,000 คนเข้าร่วม

ตัวเลขทั้งสองจึงควรอ่านพร้อมที่มาและวิธีนับ ไม่ควรหยิบ 4.5 เดือนมาเทียบกับ 47 วันตรง ๆ โดยไม่ดูว่าผู้สำรวจนิยามการรออย่างไร คิดช่วงชีวิตเท่าไร และแปลงชั่วโมงเป็นวันแบบไหน ผลลัพธ์อาจต่างกันได้ตั้งแต่ก่อนนำมาคำนวณแล้ว

ลองคิดจากเวลาของตัวเอง สมมติว่าเรารอคิวเฉลี่ยวันละ 10 นาที ทุกวันต่อเนื่อง 60 ปี เมื่อนำ 10 คูณ 365 วัน และคูณ 60 ปี จะได้ 219,000 นาที หรือประมาณ 152 วันเมื่อนับวันละ 24 ชั่วโมง คิดเป็นราว 5 เดือน

นี่เป็นเพียงตัวอย่างทางคณิตศาสตร์ ไม่ใช่ผลสำรวจ และตั้งอยู่บนสมมติฐานว่าเวลารอเท่ากันทุกวันตลอด 60 ปี ถ้ารอเฉลี่ยวันละ 5 นาที ผลรวมก็ลดลงครึ่งหนึ่ง ถ้าบางช่วงชีวิตต้องไปโรงพยาบาลบ่อย หรือทำธุระในเวลาที่คนแน่น เวลาก็อาจเพิ่มขึ้น

อีกเรื่องที่มีผลคือ เรานับอะไรเป็นการรอคิวบ้าง บางคนคิดเฉพาะการยืนรอจ่ายเงิน บางคนนับการนั่งรอเรียกตรวจ การรอรถ หรือการรอสายโทรศัพท์รวมเข้าไปด้วย ขณะที่รายงานของ Privilege แยกการต่อคิวออกจากการรอสายโทรศัพท์และการรอสัญญาณไฟเขียว

ถ้าอยากรู้ตัวเลขที่ใกล้ชีวิตเรากว่า ลองจดเวลารอแต่ละครั้งสักหนึ่งหรือสองสัปดาห์ พร้อมระบุว่าจะนับการรอประเภทไหน แล้วนำค่าเฉลี่ยไปคูณต่อ โดยจำไว้ว่าช่วงที่บันทึกอาจไม่เหมือนช่วงอื่นของปี

เวลารออาจไม่ได้หายไปโดยเปล่าประโยชน์เสมอไป บางคนใช้ช่วงนั้นอ่านหนังสือ ตอบข้อความ หรือพักสายตา ส่วนใครอยากลดเวลาก็อาจเลือกไปทำธุระนอกช่วงคนแน่น หรือใช้ระบบนัดหมายเมื่อมีให้บริการ เพียงแต่ไม่มีตัวเลขเดียวที่บอกได้แน่ว่าทุกคนต้องใช้ชีวิตอยู่ในคิวนานเท่ากัน