เจ้าสัวแปลว่าอะไร และต้องรวยแค่ไหนถึงเรียกได้

* รูปภาพใช้เพื่อประกอบเนื้อหาเท่านั้น อาจไม่ใช่ภาพเหตุการณ์จริงหรือภาพจริงจากเรื่องในบทความ ขอบคุณภาพประกอบจาก https://graphic.in.th

เวลาอ่านข่าวธุรกิจ เรามักเห็นคำว่า “เจ้าสัว” นำหน้าชื่อคนที่เป็นเจ้าของกิจการใหญ่ แต่พอกลับมามองเจ้าของร้านขายส่งในจังหวัด หรือคนที่มีที่ดินหลายแปลง ก็อาจนึกสงสัยว่า คนแบบไหนถึงจะเรียกชื่อนี้ได้

ต้องมีเงินในบัญชีหลักร้อยล้าน พันล้าน หรือเป็นเจ้าของบริษัทที่มีคนรู้จักทั่วประเทศก่อนหรือเปล่า?

คำตอบคือ ไม่มีตัวเลขทรัพย์สินขั้นต่ำที่กำหนดตายตัวสำหรับคำว่าเจ้าสัว คำนี้เป็นคำเรียกคนมั่งมีตามความหมายในพจนานุกรม ส่วนจะเรียกใครในชีวิตจริง มักขึ้นอยู่กับบริบทและมุมมองของผู้พูดด้วย

พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถานให้ความหมายว่า คนที่มั่งมี โดยมักหมายถึงเศรษฐีจีน และมีคำเรียกอีกอย่างว่า “เจ๊สัว” หรือ “เจ้าขรัว” ความหมายนี้ไม่ได้ระบุว่าต้องมีเงินเท่าไร หรือจำกัดว่าต้องทำธุรกิจประเภทใด

แล้วทำไมเราได้ยินคำนี้คู่กับนักธุรกิจใหญ่บ่อย?

ในการใช้ภาษาทั่วไป โดยเฉพาะเวลาเล่าข่าวธุรกิจ คำว่าเจ้าสัวมักทำให้นึกถึงคนที่มีฐานะมั่งคั่งมาก เป็นเจ้าของหรือผู้ถือหุ้นสำคัญในกิจการขนาดใหญ่ และเป็นที่รู้จักในวงกว้าง บางคนสืบทอดกิจการครอบครัว บางคนสร้างธุรกิจขึ้นมาเอง

แต่ภาพที่คนคุ้นเคยนี้เป็นลักษณะการใช้คำ ไม่ใช่คุณสมบัติที่ทุกคนต้องมีครบ เจ้าสัวไม่จำเป็นต้องเป็นคนจีนหรือมีเชื้อสายจีนเสมอไป แม้ความหมายในพจนานุกรมจะบอกว่าคำนี้มักหมายถึงเศรษฐีจีนก็ตาม และไม่ได้เป็นคำเรียกเฉพาะผู้ชาย

มีเงินล้านเรียกเจ้าสัวได้ไหม?

เรียกกันเล่น ๆ ได้ เช่น แซวเพื่อนที่เพิ่งขายของดีว่า “วันนี้เจ้าสัวเลี้ยงข้าวหน่อย” แต่ถ้าใช้ในข่าวหรือพูดถึงฐานะจริงจัง คนฟังอาจนึกถึงความมั่งคั่งและขนาดกิจการที่มากกว่านั้น

ในทางกลับกัน การบอกว่าต้องมีอย่างน้อย 100 ล้าน หรือ 1,000 ล้านบาทจึงจะเป็นเจ้าสัว ก็เป็นเพียงเกณฑ์ที่ผู้พูดตั้งขึ้นเอง ไม่ใช่เส้นแบ่งที่พจนานุกรมกำหนด คนคนเดียวกันจึงอาจถูกเรียกว่าเจ้าสัวในชุมชน แต่ไม่ถูกเรียกเช่นนั้นในข่าวระดับประเทศ

ยอดขายกับทรัพย์สินเป็นคนละเรื่อง

สมมติร้านหนึ่งขายสินค้าได้ปีละ 100 ล้านบาท ตัวเลขนี้คือรายได้จากการขาย ไม่ใช่เงินที่เจ้าของได้เก็บทั้งหมด เพราะยังมีต้นทุนสินค้า ค่าเช่า ค่าแรง ดอกเบี้ย และค่าใช้จ่ายอื่น ส่วนกำไรที่เหลือก็ยังไม่เท่ากับทรัพย์สินส่วนตัวของเจ้าของ

ถ้าจะประเมินฐานะให้ใกล้เคียงขึ้น ต้องดูทรัพย์สิน เช่น เงินฝาก ที่ดิน หรือมูลค่าหุ้นที่เป็นเจ้าของ แล้วหักหนี้สินออกด้วย อีกทั้งมูลค่ากิจการทั้งหมดก็ไม่ใช่ของผู้ถือหุ้นคนใดคนหนึ่งเสมอไป ต้องดูว่าแต่ละคนถือหุ้นอยู่เท่าไร

เพราะฉะนั้น แค่เห็นร้านใหญ่ รถสวย หรือยอดขายสูง ก็ยังบอกไม่ได้แน่ว่าเจ้าของมีทรัพย์สินสุทธิเท่าไร และไม่มีตัวเลขใดในตัวอย่างนี้เป็นเกณฑ์ตัดสินความเป็นเจ้าสัว

ต่างจากคำว่าเถ้าแก่ไหม?

ในภาษาพูด “เถ้าแก่” มักใช้เรียกเจ้าของร้านหรือเจ้าของกิจการ ซึ่งอาจเป็นร้านเล็กหรือธุรกิจใหญ่ก็ได้ ส่วน “เจ้าสัว” เน้นภาพของความมั่งมีมากกว่า คนคนหนึ่งจึงอาจถูกเรียกได้ทั้งสองคำ ขึ้นอยู่กับว่าผู้พูดกำลังเน้นบทบาทเจ้าของกิจการหรือฐานะของเขา

สุดท้าย ถ้าถามว่าแค่ไหนถึงเรียกได้ คำตอบที่ตรงที่สุดคือ เรียกคนที่มั่งมีได้ โดยไม่ต้องผ่านเกณฑ์ทรัพย์สินตามจำนวนที่กำหนด แต่เมื่อนำไปใช้จริง คำนี้มักสื่อว่ารวยมากและบางครั้งก็มีนัยว่าเป็นนักธุรกิจใหญ่ จึงควรดูสถานการณ์และเจตนาของผู้พูดประกอบกัน