อยู่คนเดียวตอนอายุมากขึ้น…ทำไมบางวันถึงรู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน

มีใครเคยรู้สึกเหมือนกันไหมครับว่า...

ตอนเด็ก ๆ เรารู้สึกว่าแต่ละวันผ่านไปช้ามาก
แต่พออายุมากขึ้น กลับรู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน

เผลอแป๊บเดียวก็หมดวัน
เผลออีกทีหนึ่งก็หมดเดือน
และบางครั้งรู้ตัวอีกที...ก็ผ่านไปหลายปีแล้ว

โดยเฉพาะคนที่ใช้ชีวิตอยู่คนเดียว บางวันอาจไม่ได้มีเรื่องราวอะไรมากมายให้จดจำ ตื่นเช้ามาก็ทำกิจวัตรเดิม ๆ กินข้าวคนเดียว ทำงานหรือทำสิ่งที่ต้องทำ กลับบ้าน แล้วก็ใช้ชีวิตอยู่กับความเงียบอีกครั้ง

ไม่ได้หมายความว่าการอยู่คนเดียวจะต้องไม่มีความสุขนะครับ

หลายคนอยู่คนเดียวแล้วมีความสุขดี มีอิสระ อยากกินอะไรก็กิน อยากไปไหนก็ไป อยากพักเมื่อไหร่ก็พัก ไม่ต้องคอยปรับตัวเข้ากับใคร

แต่สิ่งหนึ่งที่บางคนเพิ่งมารู้เมื่ออายุมากขึ้นก็คือ...

“การมีอิสระ กับการมีใครสักคนให้พูดคุยด้วย มันเป็นคนละเรื่องกัน”

บางคืนกลับถึงบ้านแล้ว ไม่มีเสียงใครถามว่า
“วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”

บางวันไม่สบาย ก็ต้องดูแลตัวเอง
หิวก็ต้องหาอะไรกินเอง
มีเรื่องไม่สบายใจก็ต้องเก็บเอาไว้คิดคนเดียว

และบางครั้งสิ่งที่คนอยู่คนเดียวต้องการอาจไม่ใช่เงิน ไม่ใช่ของแพง หรืออะไรที่ยิ่งใหญ่เลย

อาจเป็นเพียงคนสักคนที่โทรมาถามว่า

“กินข้าวหรือยัง?”

แค่นั้นก็ทำให้วันธรรมดา ๆ วันหนึ่งรู้สึกแตกต่างออกไปแล้ว

ข้อมูลจากสถาบันวิจัยระบบสาธารณสุขระบุว่า ปัจจุบันประเทศไทยมีผู้สูงอายุประมาณ 14 ล้านคน หรือราว 21% ของประชากร และมีผู้สูงอายุที่อยู่คนเดียวประมาณ 1.4 ล้านคน โดยวิถีชีวิตของผู้สูงอายุไทยเปลี่ยนไปจากครอบครัวขยายมาเป็นการอยู่กับคู่สมรสหรืออยู่คนเดียวมากขึ้น

เรื่องนี้จึงไม่ใช่เรื่องของใครคนใดคนหนึ่ง แต่เป็นเรื่องที่สังคมไทยกำลังเผชิญมากขึ้นเรื่อย ๆ

บางคนอาจเลือกอยู่คนเดียวตั้งแต่แรก
บางคนเคยมีครอบครัวแต่วันหนึ่งต้องแยกทางกัน
บางคนลูกหลานเติบโตและแยกย้ายไปมีชีวิตของตัวเอง
บางคนสูญเสียคนสำคัญไปตามกาลเวลา

สุดท้ายจึงเหลือเพียงตัวเรา กับบ้านหลังเดิมที่อาจเงียบกว่าเมื่อก่อน

แต่ผมคิดว่า...

การอยู่คนเดียวไม่จำเป็นต้องแปลว่าเราต้องโดดเดี่ยวเสมอไป

บางครั้งเพียงแค่เปิดใจพูดคุยกับเพื่อนเก่า โทรหาคนในครอบครัว ออกไปพบผู้คน หรือแม้แต่พูดคุยกับคนที่มีความสนใจเหมือนกัน ก็สามารถทำให้วันธรรมดา ๆ มีความหมายขึ้นมาได้

เพราะเมื่ออายุมากขึ้น สิ่งที่เราต้องการอาจไม่ใช่การมีคนอยู่รอบตัวเยอะ ๆ

แต่อาจเป็นการมี “คนที่คุยกันแล้วรู้สึกว่าเราไม่ได้อยู่บนโลกนี้เพียงลำพัง”

และบางทีสิ่งที่ทำให้เรารู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็ว ไม่ใช่เพราะชีวิตเหลือน้อยลงอย่างเดียว

แต่อาจเป็นเพราะแต่ละวันของเรามีเรื่องใหม่ ๆ ให้จดจำน้อยลง จนวันหนึ่งคล้ายกับอีกวันหนึ่งไปหมด

ดังนั้น ถ้ายังมีโอกาส...

ลองออกไปเจอเพื่อนบ้าง
ลองโทรหาคนที่คิดถึงบ้าง
ลองพูดคุยกับใครสักคนบ้าง
หรือแม้แต่ลองเริ่มต้นทำสิ่งเล็ก ๆ ที่ไม่เคยทำ

เพราะชีวิตไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในวันเดียว

บางครั้งแค่มีใครสักคนพูดคุยด้วยในช่วงเย็น
ก็อาจทำให้วันธรรมดา ๆ วันหนึ่ง กลายเป็นวันที่เราจำได้ไปอีกนาน

แล้วคุณล่ะครับ...

ถ้าวันนี้คุณต้องใช้ชีวิตอยู่คนเดียว สิ่งที่คุณคิดถึงมากที่สุดคืออะไร?

คิดถึงคนในครอบครัว
คิดถึงเพื่อนเก่า
คิดถึงความรัก
หรือจริง ๆ แล้วคุณมีความสุขกับการอยู่คนเดียวมากกว่าที่คนอื่นคิด?

มาเล่าให้ฟังกันครับ บางทีเรื่องราวของคุณอาจทำให้ใครอีกหลายคนรู้ว่า...เขาไม่ได้อยู่คนเดียวในความรู้สึกนี้

แท็ก

#คนอยู่คนเดียว #ชีวิตคนโสด #ชีวิตวัยสูงอายุ #ความเหงา #ข้อคิดชีวิต #เรื่องเล่าชีวิต #คนโสด #อยู่คนเดียว #สังคมสูงวัย #ประสบการณ์ชีวิต #เรื่องราวชีวิต #Postjung

แหล่งข้อมูล

• สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข (สวรส.) — ข้อมูลสถานการณ์ผู้สูงอายุไทยและผู้สูงอายุที่อยู่คนเดียว
• งานวิจัยเรื่องความเหงาในผู้ใหญ่วัยกลางคนและผู้สูงอายุในประเทศไทย
• กรมกิจการผู้สูงอายุ กระทรวง พม. — ข้อมูลและข่าวสารด้านผู้สูงอายุของประเทศไทย