เชื้อสายพันธ์รอวันระบาด

          ผมเริ่มมีอาการไอคล๊อกๆ แคล๊กๆแล้ว สิ่งที่ผมหวาดกลัว หรือใันกำลังใกล้มาแล้ว

          เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังสะท้อนอยู่ในความมืดอันเงียบสงัด ฝ่ายผู้บุกรุกไร้ปรานีไม่เคยคิดจะหยุดยั้ง เป้าหมายเดียวของมันคือการยึดครองและทำลายล้าง ทุกวินาทีผ่านไปโดยมีชีวิตและความตายเป็นเดิมพัน ศัตรูตัวร้ายทำการแบ่งตัวขยายกำลังพลอย่างรวดเร็วเป็นสอง เท่า เป็นสี่เท่า และเป็นแปดเท่า ราวกับกองทัพปีศาจที่ไร้หมดสิ้น

​          พวกมันเข้ารวมตัวกับพลพรรคที่เคยพ่ายแพ้ ยุทธการยึดครองศัตรูถูกเปิดฉากขึ้นอีกครั้ง ฝ่ายผู้บุกรุกต่างขยายกำลังพลเข้าปิดล้อมและทำลายจุดยุทธศาสตร์สำคัญทั่วทุกพื้นที่ บางส่วนต้องโดนกระหน่ำทำลายลงด้วยการซุ่มโจมตี แต่ส่วนใหญ่กลับสืบทอดพันธุกรรมความแข็งแกร่ง ฝ่าด่านอาวุธเคมีเข้ามาซ่อนตัวอยู่ในฐานปฏิบัติการที่ปลอดภัย พร้อมจะสุมกำลังและแบ่งตัวสร้างสมบริวารขึ้นมาใหม่
​"เราจะเอาอยู่ไหม..." เสียงสั่นสะท้อนของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นในความมืด

          "ต้องลองยาตัวใหม่ เราไม่มีทางเลือกแล้ว ถ้ามันไม่ได้ผล ผู้ป่วยจะเสียชีวิตทันที!" หญิงสาวสวมแว่นตาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดที่กุมชะตากรรมของชีวิตไว้บนเส้นขนาน
​แท้จริงแล้ว... สงครามล้างเผ่าพันธุ์อันดุเดือดที่ขยายวงกว้างนี้ ไม่ได้เกิดขึ้นในจักรวาลอันไกลโพ้น หากแต่เกิดขึ้นในสเกลระดับไมโครเมตร!

​          ภายในห้องปฏิบัติการชีวภาพระดับความปลอดภัยสูง (BSL-3) ดร.ศิรินทร์ นักวิจัยสาวสวมแว่นหนา และ ก้องภพ ผู้ช่วยหนุ่ม กำลังจับจ้องภาพผ่านหน้าจอขยายจากกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน ด้านล่างเลนส์คือตัวอย่างเลือดของผู้ป่วยวิกฤตที่ติดเชื้อแบคทีเรียสายพันธุ์ใหม่ชนิดติดฉลาก * Superbug X-99* เชื้อโรคร้ายที่สามารถดื้อยาปฏิชีวนะทุกชนิดบนโลก มันกำลังขยายตัวเพื่อเข้ายึดเซลล์เม็ดเลือดขาว

          และทำลายอวัยวะภายในของผู้ป่วยจนระบบทำงานล้มเหลว
​"เตรียมฉีดสารประกอบเรดิคัล-9 ลงในจานเพาะเชื้อ" ศิรินทร์สั่งการผ่านไมโครโฟน "นี่คืออาวุธเคมีสุดท้ายของเรา ถ้าสารนี้ไม่สามารถทำลายผนังเซลล์ของพวกมันได้ภายในสามนาที เชื้อจะเข้าสู่กระแสเลือดส่วนกลางของผู้ป่วย และเราจะสูญเสียเขาไปตลอดกาล"

​          ก้องภพใช้นิ้วอันสั่นเทาคว้าไซริงค์อัตโนมัติ หยอดโมเลกุลยาตัวใหม่ลงบนถาดตัวอย่าง สงครามในระดับเซลล์ระเบิดขึ้นทันที!
​ภาพบนหน้าจอแสดงให้เห็นการปะทะอันน่ากลัว ยาตัวใหม่เข้าระเบิดทำลายผนังเซลล์ของแบคทีเรียร้ายไปนับพันล้านตัว เชื้อโรคถูกละลายมอดม้วยกลายเป็นซากอนินทรีย์ แต่ทว่า...

          ท่ามกลางกองซากศพของเชื้อโรค แบคทีเรียกลุ่มหนึ่งที่มีการกลายพันธุ์พิเศษ กลับสามารถสร้างเกราะเอนไซม์ชนิดใหม่ขึ้นมาต่อต้านอาวุธเคมีนั้นได้! พวกมันฝ่าละอองยาตรงเข้ารวบรวมกำลังในนิวเคลียสของเซลล์ host และเริ่มทำการแบ่งเซลล์ส่งสัญญาณเตือนภัยระดับยีนเพื่อสร้างกองทัพดื้อยาที่สมบูรณ์แบบ

​          "ไม่ได้ผล! ยาเรดิคัล-9 ทำได้แค่กำจัดพวกอ่อนแอ แต่พวกตัวแม่พันธุ์มันกลับปรับตัวได้เร็วกว่าเดิม!" ก้องภพตะโกนด้วยความสิ้นหวัง หน้าจอแสดงสัญญาณชีพของผู้ป่วยเริ่มดิ่งลงอย่างน่าใจหาย
​ศิรินทร์ถอนหายใจยาว ก่อนจะเหยียดยิ้มออกมาอย่างน่าประหลาด เธอค่อยๆ ถอดแว่นตาออกและวางลงบนโต๊ะ ดวงตาของเธอไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวหรือโศกเศร้าเลยสักนิด

​          "ศิรินทร์? คุณเป็นอะไรไปน่ะ? รีบหาทางแก้สิ!" ก้องภพร้องถามด้วยความตกใจ
​"ไม่มีทางแก้หรอก ก้องภพ..." ศิรินทร์พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "และมันก็ไม่ได้มีไว้เพื่อช่วยผู้ป่วยตั้งแต่แรกแล้ว"
​"หมายความว่ายังไง...?"
​ศิรินทร์ค่อยๆ ก้าวถอยหลังไปที่ประตูทางออกห้องแล็บ พร้อมกับชูรีโมตควบคุมระบบล็อกสุญญากาศขึ้นมา

 
          "การทดลองนี้ ไม่ได้มีเป้าหมายเพื่อหาวิธีรักษาโรคดื้อยา... แต่เป็นการ คัดสรรสายพันธุ์ ต่างหาก ผู้ป่วยคนนี้ก็แค่อ่างเพาะเชื้อขนาดใหญ่ที่เราใช้คัดแยกแบคทีเรียที่แข็งแกร่งที่สุด ยาเรดิคัล-9 ไม่ใช่ตัวรักษา แต่เป็น 'สารเร่งการกลายพันธุ์' เพื่อคัดเฉพาะเชื้อที่ไร้เทียมทานออกมา"
​ก้องภพตาค้าง ความจริงอันน่าพรั่นพรึงถาโถมเข้าใส่ เสียงหัวเราะเย้ยหยันที่ดังอยู่ในจิตนึกของศัตรูบุกรุก แท้จริงแล้วไม่ใช่เสียงของเชื้อโรค... แต่เป็นเจตนารมณ์ของผู้สร้างมันขึ้นมาต่างหาก!

​          "เธอ... เธอคือคนที่ปล่อยเชื้อพวกลูกไฮบริดนี่ลงไปตั้งแต่แรก!" ก้องภพร้องโวยวาย พยายามจะวิ่งไปหาเธอ แต่ศิรินทร์กดปุ่มบนรีโมต เสียงประตูเหล็กหนาปิดล็อกแบบกักกันเชื้อ (Lockdown) ดังขึ้นทันที แก๊ก!
​"ใช่แล้ว..." ศิรินทร์มองผ่านกระจกกันกระสุนเข้ามาในห้องแล็บ "สงครามนี้ถูกตั้งโปรแกรมไว้ตั้งแต่ต้น ผู้แพ้ไม่อาจมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ และบัดนี้ สงครามในจานเพาะเชื้อก็ได้อาวุธชีวภาพที่สมบูรณ์แบบที่สุดในโลกแล้ว น่าเสียดายนะก้องภพ... ที่นายและผู้ป่วยต้องกลายเป็นอาหารจานแรกของพวกมัน"

​          ศิรินทร์ปิดไฟห้องแล็บ ปล่อยให้ก้องภพติดอยู่ในความมืดมิด ร่วมกับตัวอย่างเชื้อกลายพันธุ์ล้านล้านตัวที่กำลังขยายจำนวนอย่างไม่หยุดยั้ง เพื่อรอเวลาถูกปลดปล่อยออกสู่โลกภายนอกต่อไป