กระทู้เตือนภัยจักรวาล] จะเกิดอะไรขึ้น? ถ้า "แก๊งร้านสารพัดรับจ้าง" ติดเกาะร้างกับ "โนบิตะ" มหากาพย์ความกาวที่แม้แต่โดราเอมอนยังต้องกุมขมับ!

ถ้าคุณคิดว่าการติดเกาะร้างกับหมีเบียร์ กริลส์ คือเรื่องน่ากลัวที่สุดในชีวิต ลองจินตนาการภาพตัวเองลอยคอมาติดเกาะร้างกลางมหาสมุทรที่ไหนก็ไม่รู้ แล้วพอตื่นขึ้นมา คุณไม่ได้เจอกับผู้เชี่ยวชาญการเอาชีวิตรอด แต่กลับเจอกับ ซากาตะ กินโทกิ ซามูไรผมหยักศกติดหวานสุดเกียจคร้านจาก กินทามะ พร้อมด้วย โนบิตะ เด็กประถมใส่แว่นเสื้อเหลืองผู้พร้อมจะร้องไห้โฮทุกๆ 5 วินาทีจาก โดราเอมอน

ความบันเทิงระดับวินาศวัตรและวิกฤตการณ์ล่มสลายของระบบนิเวศบนเกาะจึงเริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้!

จุดเริ่มต้นของความพินาศ: เมื่อสองจักรวาลมาบรรจบกันกลางชายหาด

ภาพแรกที่ควรจะเป็นฉากหนังเอาชีวิตรอดอันแสนเครียด กลับกลายเป็นละครตลกคาเฟ่ซะงั้น โนบิตะนอนคว่ำหน้าจมกองทราย ร้องไห้สะอึกสะอื้นคร่ำครวญเรียกหาแมวหูด้วนตัวฟ้าอย่างหมดหวัง

"โดราเอมอนนนน! ช่วยด้วย! ฉันโดนเครื่องไทม์แมชชีนรวนหลุดมาที่ไหนก็ไม่รู้! เอาของวิเศษมาช่วยฉันทีสิ!" โนบิตะตะโกนพลางทุบทรายปาบๆ

ข้างๆ กันนั้น ชายหนุ่มตาปลาหมึกต้มในชุดกิโมโนครึ่งท่อนยืนแคะขี้มูกด้วยนิ้วก้อยอย่างเบื่อหน่าย กินโทกิมองเด็กชายตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะหันไปหา ชินปาจิ ที่ยืนทำหน้าช็อกอยู่ข้างๆ

"นี่ ชินปาจิ... เกาะนี้มันไม่มีร้านสะดวกซื้อเรอะ? แล้วไอ้เด็กแว่นหัวโตร้องไห้กระจองอแงนี่มันใครกัน? ตัวละครจากโชเน็นจัมป์รุ่นพี่เหรอ? แต่ทรงนี้ดูยังไงก็เหมือนตัวประกอบที่โดนตัดบทตั้งแต่หน้าแรกเลยนะ" กินโทกิบ่นอุบ

"หยุดเสียนมารยาทเลยนะครับคุณกิน! นั่นมันเด็กประถมนะ!" ชินปาจิตะโกนขัดจังหวะด้วยมุกตลกตบมุก (Tsukkomi) ตามสัญชาตญาณ "แล้วอีกอย่าง ที่นี่มันเกาะร้างชัดๆ! เลิกหาข้าวกินหรือนมสตรอเบอร์รี่ได้แล้ว สิ่งที่เราต้องทำตอนนี้คือการเอาชีวิตรอดต่างหาก!"

ขณะนั้นเอง คากุระ สาวน้อยเผ่ายาโตะก็เดินอุ้มปลาหมึกยักษ์ตัวเท่าบ้านขึ้นมาจากทะเล "อาป๊า! อารุ! อั๊วไปจับปลาหมึกยักษ์มาได้แล้ว นำมาต้มกินกันเถอะ! แต่เจ้าเด็กเสื้อเหลืองนั่นดูเนื้อนุ่มดีนะ เอาไปต้มรวมกันดีมั้ยอารุ?"

โนบิตะได้ยินดังนั้นก็หน้าซีดเป็นไก่ต้ม ร้องไห้หนักกว่าเดิม "ฮืออออ! คนพวกนี้มันอะไรกันเนี่ย! ป่าเถื่อนที่สุด! โดราเอมอนนนน ช่วยด้วยยย!"

ภารกิจการหาอาหาร: วิถีซามูไร VS วิถีเด็กพึ่งพิงของวิเศษ

เมื่อเวลาผ่านไป ความหิวเริ่มเข้าคุมคาม โนบิตะผู้คุ้นเคยกับการแก้ปัญหาด้วยการคุกเข่าอ้อนวอนขอของวิเศษจากกระเป๋าหน้าท้องของโดราเอมอน เริ่มลงไปดิ้นกับพื้นเมื่อพบว่ากระเป๋าของเขาไม่มีอะไรเลยนอกจาก ยางลบ 1 ก้อน, ข้อสอบได้ 0 คะแนน 3 ใบ, และหมากฝรั่งที่กินแล้ว

"ไม่มีของวิเศษเลย! ไม่มีปืนลม! ไม่มีประตูสารพัดสถานที่! เราต้องอดตายบนเกาะนี้แน่ๆ เลย!" โนบิตะโวยวาย

กินโทกิถอนหายใจยาว ก่อนจะเดินเข้าไปหาโนบิตะแล้วใช้กำปั้นเขกหัวเด็กน้อยไปหนึ่งทีอย่างแรง ป๊อก!

"ฟังนะเจ้าหนู!" กินโทกิพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังราวกับจะสั่งสอนบทเรียนชีวิต "โลกความเป็นจริงมันไม่ได้ใจดีเหมือนในอนิเมะช่องรอบเช้าหรอกนะ! ไม่มีแมวฟ้าไร้หูที่ไหนจะคอยเอาของสะดวกสบายมาประเคนให้แกไปตลอดชีวิตหรอก! เวลาที่คนเราติดเกาะ ของที่สำคัญที่สุดไม่ใช่ไฟฉายขยายร่างหรือปีกทาเคคอปเตอร์... แต่มันคือจิตวิญญาณแห่งการเอาตัวรอด และศรัทธาในวิถีแห่งโชเน็นจัมป์ต่างหาก!"

โนบิตะมองกินโทกิด้วยดวงตาเป็นประกาย คราบน้ำตาแห้งเหือดไปทันที "จริงเหรอครับคุณน้า... คุณน้าจะสอนวิธีเอาชีวิตรอดแบบผู้ใหญ่ให้ผมเหรอครับ?"

"เปล่าหรอก" กินโทกิพูดต่อพร้อมเคาะขี้มูกทิ้ง "ฉันแค่อยากจะบอกว่า ถ้าแกเอาแต่ร้องไห้ ฉันจะจับแกถอดเสื้อผ้าแล้วเอาไปผูกไว้กับต้นมะพร้าวเรียกลูกเรือประมงที่ผ่านมาทางนี้ต่างหาก"

"ชั่วร้ายที่สุดเลยครับคุณกิน!!" ชินปาจิตะโกนแทรกทันควัน

สุดท้าย หน้าที่การหาอาหารก็ตกเป็นของคากุระผู้มีพละกำลังมหาศาล เธอใช้ร่มกางกันแดดพุ่งเข้าป่าไปเพียง 5 นาที ก่อนจะลากหมูป่าขนาดมหึมาและกล้วยป่ามาเต็มกระสอบ โนบิตะถึงกับตาค้างเพราะไม่เคยเห็นเด็กผู้หญิงที่พลังเยอะและตะกละขนาดนี้มาก่อนในชีวิต (เทียบกับชิซุกะแล้ว นี่มันคนละสปีชีส์ชัดๆ!)

การสร้างที่พักและความหวังในการขอความช่วยเหลือ

เมื่อมีอาหารตกถึงท้อง โนบิตะก็เริ่มรับรู้ถึงความแตกต่างของสองจักรวาล ถ้าเป็นในการ์ตูนโดราเอมอน เวลาติดเกาะ โนบิตะมักจะใช้ของวิเศษสร้างบ้านต้นไม้สุดหรู มีเครื่องปรับอากาศ มีอาหารอร่อยๆ กิน

แต่ในโลกของกินทามะ...

กินโทกินอนแผ่หลาอยู่บนกองใบไม้ ใช้หนังสือการ์ตูน Jump เล่มเก่าปิดหน้า ชินปาจินั่งกุมขมับพยายามเหลาไม้กิ่งเล็กๆ เพื่อทำเป็นหอกจับปลา ส่วนคากุระกำลังแข่งกันกินกล้วยกับลิงป่าอย่างเอาเป็นเอาตาย

"คุณกินครับ! เราจะไม่ทำกระท่อม หรือทำสัญญาณควันขอความช่วยเหลือหน่อยเหรอครับ?" ชินปาจิถามด้วยความสิ้นหวัง

"แกจะรีบไปไหนฟะ ชินปาจิ?" กินโทกิตอบกลับจากใต้เล่มการ์ตูน "รู้มั้ยว่าการติดเกาะมันคือความฝันของคนทำงานฟรีแลนซ์เลยนะ ไม่ต้องจ่ายค่าเช่าบ้านให้ป้าโอโตเซะ ไม่ต้องโดนสายสืบชินเซ็นกุมิตามล่า ไม่ต้องตอบคำถามแฟนๆ ว่าเมื่อไหร่บทอนิเมะจะจบสักที... นี่มันสวรรค์ชัดๆ!"

"แต่ผมยังมีแม่ที่ต้องกลับไปหานะครับ! แล้วโนบิตะคุงล่ะ เขาต้องกลับไปทำการบ้านนะ!"

โนบิตะได้ยินคำว่า "การบ้าน" ก็สะดุ้งโหยงทันที "เอ๊ะ... จริงด้วย ถ้ากลับไปตอนนี้ คุณครูต้องตรวจการบ้านวิชาคณิตศาสตร์ที่เรายังไม่ได้ทำแน่ๆ แถมแม่ต้องบ่นเรื่องสอบได้ 0 คะแนนอีก... บางที... การติดเกาะอยู่กับคุณน้าผมหยิกไปตลอดชีวิตอาจจะสบายใจกว่าก็ได้นะ..."

"อย่ามาคล้อยตามสิเอ็ง!!" ชินปาจิตะโกนตบมุกใส่โนบิตะจนแว่นแทบหลุด

เมื่อเรือบรรทุกความวินาศมาถึง: บทสรุปสุดกาว

ตกเย็น ขณะที่ทั้งสี่คนกำลังนั่งล้อมกองไฟ (ที่คากุระใช้จุดด้วยการเอาหินสองก้อนมากระแทกกันจนเกาะแทบระเบิด) ก็มีเรือลำใหญ่แล่นเข้ามาใกล้ชายหาด

โนบิตะกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ "เรือมาแล้ว! มีคนมาช่วยพวกเราแล้ว!"

ทว่า เมื่อเรือจอดเทียบท่า สิ่งที่ก้าวลงมาจากเรือกลับไม่ใช่ตำรวจชายฝั่ง หรือโดราเอมอน... แต่เป็น ฮิจิคาตะ โทชิโร่ รองหัวหน้าปีศาจแห่งชินเซ็นกุมิ พร้อมด้วย โอคิตะ โซโกะ ที่ถือบาซูก้าจ่อมาทางพวกเขา

"เจอตัวจนได้นะ ร้านสารพัดรับจ้าง..." ฮิจิคาตะพูดพลางคาบบุหรี่ "พวกแกแอบหนีงานอาสาสมัครทำความสะอาดเมืองแล้วมานอนอ้อร้ออยู่บนเกาะร้างนี่เองเรอะ!"

"เหวออออ! ตำรวจถือบาซูก้า!" โนบิตะร้องเสียงหลง ซุกตัวอยู่หลังกินโทกิด้วยความกลัว

โซโกะยิ้มเหี้ยมก่อนจะพูดขึ้น "รองหัวหน้าครับ เกาะนี้มันไกลจากสถานีตำรวจมาก ถ้าเรายิงบาซูก้าอัดพวกมันให้จมเกาะไปเลย กรมตำรวจคงตรวจไม่พบศพหรอกครับ"

"อย่ามาถือโอกาสฆ่าฉันนะเว้ย เจ้าโซโกะ!" ฮิจิคาตะด่ากลับ

ในขณะที่แก๊งกินทามะและชินเซ็นกุมิเริ่มเปิดฉากตะลุมบอนกันด้วยดาบ บาซูก้า และมุกตลกฮากริบ โนบิตะที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ก็ถึงกับน้ำตาไหลพรูด้วยความซาบซึ้งและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน

ทันใดนั้นเอง มิติกลางอากาศก็เปิดออก! โดราเอมอน บินโผล่ออกมาจากห้วงเวลาพร้อมกับปีกทาเคคอปเตอร์บนหัว!

"โนบิตะคุงงงง! ฉันตามหาตั้งนาน! นายหลุดมาอยู่นี่ได้ยังไงเนี่ย!" โดราเอมอนตะโกนเรียก

โนบิตะไม่รอช้า พุ่งตัวคว้าคอโดราเอมอนไว้แน่นพลางร้องไห้โฮ "โดราเอมอนนนน! พาฉันกลับบ้านที! โลกของพวกการ์ตูนตาหวานฉากต่อสู้พวกนี้มันน่ากลัวเกินไปแล้ว! ฉันยอมกลับไปโดนแม่ด่า ยอมโดนไจแอนท์ชก ดีกว่าต้องอยู่กับพวกผู้ใหญ่สติไม่ดีพวกนี้!"

โดราเอมอนรีบใช้ "ประตูสารพัดสถานที่" พาโนบิตะวาร์ปหายไปในทันที ทิ้งไว้เพียงแก๊งกินทามะที่ยังคงวิ่งไล่ฟันกับชินเซ็นกุมิอยู่บนเกาะร้างจนทรายคลุ้ง

บทเรียนราคาแพงจากเกาะร้าง

เรื่องราวในครั้งนี้สอนให้โนบิตะรู้ว่า การโดนไจแอนท์แย่งหนังสือการ์ตูน หรือการโดนแม่บ่นเรื่องผลการเรียน ยังเทียบไม่ได้เลยกับความกาวและความพินาศของโลก กินทามะ และที่สำคัญที่สุด... การมีแมวหูด้วนตัวเขียวที่มีกระเป๋ามิติที่สี่ คือพรประเสริฐที่สุดในชีวิตแล้ว!

คุณล่ะ? ถ้าต้องติดเกาะร้าง 1 อาทิตย์ ระหว่าง "ติดกับโนบิตะผู้มีกระเป๋าว่างเปล่า" หรือ "ติดกับกินโทกิผู้พร้อมพาคุณไปเสี่ยงตาย" คุณจะเลือกใคร? ลองคอมเมนต์บอกเราได้เลยด้านล่างนี้!