ถึงบทความจะไม่ไวรัล แต่ทุกความพยายามไม่ได้ไร้ความหมาย

การเป็นคนเขียนคอนเทนต์ในวันนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายอีกต่อไป

ทุกครั้งที่กดเผยแพร่บทความ ไม่มีใครรู้ว่ามันจะมีคนอ่านกี่คน จะถูกเลื่อนผ่านในไม่กี่วินาที หรือจะหายไปท่ามกลางคอนเทนต์อีกนับหมื่น นับพันชิ้นที่ถูกอัปโหลดในวันเดียวกัน บางวันที่ตั้งใจเขียนหลายชั่วโมง ผลตอบรับกลับเงียบกว่าที่คิด ขณะที่บางโพสต์ซึ่งใช้เวลาไม่นาน กลับได้รับความสนใจอย่างคาดไม่ถึง

โลกของคอนเทนต์ไม่เคยมีสูตรสำเร็จตายตัว

การแข่งขันไม่ได้อยู่แค่ระหว่างคนเขียนด้วยกัน แต่ยังต้องแข่งขันกับข่าวด่วน คลิปสั้น อัลกอริทึม ความบันเทิงที่เกิดขึ้นทุกวินาที และเวลาที่มีจำกัดของผู้อ่าน ทุกคนต่างกำลังแย่งชิงสิ่งเดียวกัน นั่นคือ "ความสนใจ"

บางครั้งจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่จะรู้สึกเหนื่อยกับการคิดหัวข้อใหม่ เหนื่อยกับการพยายามตามกระแส เหนื่อยกับการเห็นตัวเลขที่ไม่เป็นอย่างที่หวัง หรือเหนื่อยกับคำถามในใจว่า สิ่งที่กำลังทำอยู่ยังมีความหมายหรือเปล่า

แต่หากลองมองย้อนกลับไป จุดเริ่มต้นของการเขียนอาจไม่ใช่ยอดวิว ไม่ใช่ยอดไลก์ และไม่ใช่รายได้เสมอไปหลายคนเริ่มเขียนเพราะมีเรื่องที่อยากเล่า มีประสบการณ์ที่อยากแบ่งปัน หรือมีความสุขทุกครั้งที่สามารถเรียบเรียงความคิดออกมาเป็นตัวอักษร ความรู้สึกนั้นยังคงมีคุณค่า แม้โลกของคอนเทนต์จะเปลี่ยนแปลงไปมากแค่ไหน

อย่าปล่อยให้ตัวเลขเพียงไม่กี่ตัวมาตัดสินคุณค่าของตัวเอง

บทความบางชิ้นอาจไม่ได้มีคนอ่านเป็นหมื่น แต่สำหรับใครบางคน มันอาจเป็นข้อความที่ช่วยให้ผ่านวันที่ยากลำบาก เป็นคำตอบที่กำลังค้นหา หรือเป็นแรงบันดาลใจให้เริ่มต้นอะไรบางอย่าง นั่นคือคุณค่าที่มองไม่เห็นจากสถิติ

การเติบโตของคนเขียน มักเกิดขึ้นอย่างเงียบ ๆทุกบทความทำให้เราเขียนได้ดีขึ้นอีกนิด เล่าเรื่องได้ลื่นขึ้นอีกหน่อย มองโลกได้กว้างขึ้นกว่าเมื่อวาน แม้จะไม่มีใครสังเกตเห็น แต่ทักษะเหล่านี้กำลังสะสมอยู่ในตัวเราเสมอ ในสนามที่เต็มไปด้วยคู่แข่ง สิ่งที่ทำให้คนหนึ่งแตกต่างจากอีกคน ไม่ใช่แค่ความสามารถ แต่คือความสม่ำเสมอ

คนจำนวนมากเลิกเขียนเมื่อยังไปไม่ถึงจุดที่ตัวเองหวัง แต่คนที่ยังคงลงมือเขียนต่อ แม้จะยังไม่มีเสียงปรบมือ คือคนที่กำลังสร้างโอกาสให้ตัวเองในระยะยาวไม่มีใครรู้ว่าบทความชิ้นไหนจะกลายเป็นจุดเปลี่ยน ไม่มีใครรู้ว่าผู้อ่านคนไหนจะติดตามงานของเราเพราะบทความเพียงชิ้นเดียว และไม่มีใครรู้ว่าโอกาสครั้งสำคัญจะมาถึงเมื่อไร สิ่งเดียวที่ควบคุมได้ คือการเขียนต่อไปให้ดีที่สุด

หากวันนี้รู้สึกท้อ ก็พักได้ แต่ไม่จำเป็นต้องยอมแพ้ หากวันนี้ยอดอ่านยังไม่เป็นอย่างที่หวัง ก็ไม่ได้แปลว่างานเขียนไม่มีคุณค่าและหากวันนี้รู้สึกว่าตัวเองเป็นเพียงนักเขียนตัวเล็ก ๆ ท่ามกลางโลกที่กว้างใหญ่ ก็อย่าลืมว่า ทุกนักเขียนที่มีคนรู้จักในวันนี้ ต่างก็เคยเริ่มต้นจากบทความเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครรออ่านเหมือนกัน ขอเพียงยังเชื่อในสิ่งที่อยากเล่า และยังรักษาความสุขในการเขียนเอาไว้

สักวันหนึ่ง ผลลัพธ์จะค่อย ๆ เดินตามความพยายามที่สะสมไว้เอง

เป็นกำลังใจให้คนเขียนทุกคน (ตัวเราเองด้วย) ไม่ว่าจะอยู่ในช่วงที่กำลังได้รับเสียงชื่นชม หรือกำลังเผชิญวันที่เงียบเหงา เพราะทุกตัวอักษรที่ตั้งใจเขียนออกมา ล้วนมีคุณค่าเสมอ และตราบใดที่ยังไม่หยุดเขียน เรื่องราวบทต่อไปก็ยังรอให้เราเป็นคนเล่ามันอยู่เสมอ

ภาพ : www.shopify.com/stock-photos