รถติดกินชีวิตเราไปเท่าไหร่

เคยมีช่วงเวลาที่นั่งอยู่บนถนนแล้วรู้สึกว่าเข็มนาฬิกาเดินช้าลงไหม รถข้างหน้าไม่ขยับ เพลงในรถเริ่มวนซ้ำจนจำได้ทุกท่อน จากแค่สิบห้านาทีที่คิดว่าจะถึงบ้าน กลายเป็นครึ่งชั่วโมง หนึ่งชั่วโมง หรือบางวันลากยาวจนรู้สึกเหมือนย้ายบ้านมาอยู่บนเบาะคนขับชั่วคราว

รถติดเป็นเรื่องธรรมดาของเมืองใหญ่ แต่ความธรรมดานี่แหละที่น่ากลัว เพราะมันค่อย ๆ กินเวลาเราไปทีละนิดแบบไม่ส่งเสียงดัง ไม่มีใครเดินมาบอกว่า วันนี้คุณเสียชีวิตไปแล้วสามสิบนาทีให้กับถนนเส้นนี้ แต่พอเอาเวลาหลายปีมารวมกัน ตัวเลขกลับดูไม่ธรรมดาเลย

คนที่เดินทางไปกลับวันละสองชั่วโมงกับการจราจร อาจเสียเวลาเกือบ 500 ชั่วโมงต่อปี แค่คิดเป็นวันก็ประมาณยี่สิบกว่าวัน นั่นหมายความว่าในหนึ่งปีมีช่วงเวลาหายไปเกือบเท่ากับการหยุดยาวหลายรอบ เพียงแต่มันไม่ได้มาในรูปแบบวันพักผ่อน แต่มาเป็นการนั่งมองไฟเบรกของรถคันหน้าแทน

ถ้าคนหนึ่งต้องเจอสภาพนี้ต่อเนื่องสิบปี ตัวเลขอาจแตะหลายพันชั่วโมง หรือเทียบง่าย ๆ ก็หลายเดือนของชีวิตที่ผ่านไปบนถนน เมื่อนำไปเทียบกับช่วงเวลาที่คนเรามีอยู่ หลายคนอาจเริ่มรู้สึกแปลก ๆ เพราะเวลาที่หายไปนั้นไม่ได้หายจากกิจกรรมใหญ่โต แต่มันหายไปกับการรอให้รถคันหน้าเคลื่อนตัวอีกนิด

ความตลกร้ายของเมืองใหญ่คือ คนจำนวนมากยอมเสียเวลาเดินทางนานขึ้นเพื่อแลกกับโอกาสบางอย่าง เช่น งานที่ดีขึ้น บ้านที่ใหญ่ขึ้น หรือความสะดวกบางด้าน แต่ระหว่างทางกลับต้องจ่ายด้วยสิ่งที่ซื้อคืนไม่ได้ นั่นคือเวลา หลายคนมีรถราคาแพงขึ้น มีระบบช่วยขับทันสมัยขึ้น แต่สุดท้ายก็ยังต้องนั่งอยู่ในแถวรถยาวเหมือนเดิม เพียงแค่เบาะนุ่มขึ้นและแอร์เย็นขึ้นเท่านั้น

บางคนแก้ปัญหาด้วยการตื่นเร็วขึ้น ออกจากบ้านก่อนฟ้าสว่าง หรือเลือกใช้ขนส่งสาธารณะ บางคนเปลี่ยนงานเพื่อให้ใกล้บ้านมากขึ้น บางคนย้ายที่อยู่ แม้แต่การเลือกเส้นทางใหม่ในแอปก็กลายเป็นกิจวัตรประจำวัน เหมือนเล่นเกมวางแผนที่มีรางวัลคือการไปถึงจุดหมายก่อนเวลานัดไม่กี่นาที

สิ่งที่น่าสนใจไม่ได้อยู่แค่ตัวเลขเวลาที่เสียไป แต่อยู่ที่ความเคยชินของคนด้วย เพราะเมื่อเจอทุกวัน หลายคนเริ่มมองว่าการเสียเวลาบนถนนเป็นเรื่องที่ต้องยอมรับ ทั้งที่จริงแล้วเวลาหนึ่งชั่วโมงอาจเปลี่ยนเป็นการออกกำลังกาย อ่านหนังสือ เล่นกับครอบครัว ทำอาหาร หรือพักสมองจากความเหนื่อยล้าได้อีกหลายอย่าง

เมืองใหญ่จึงมีภาพแปลก ๆ อยู่เสมอ ผู้คนเร่งรีบเพื่อไปให้ทันเวลา แต่กลับต้องใช้เวลาจำนวนมากไปกับการเดินทาง การแข่งขันกับนาฬิกากลายเป็นการนั่งรออยู่กลางถนนเสียเอง เหมือนซื้อรองเท้าวิ่งราคาแพงมาแล้วต้องยืนต่อแถวอยู่กับที่

แน่นอนว่าการเดินทางเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตและคงไม่มีใครหลีกเลี่ยงถนนได้ทั้งหมด แต่การรู้ว่ารถติดกำลังเอาเวลาเราไปเท่าไหร่ อาจทำให้หลายคนเริ่มถามตัวเองมากขึ้นว่า เวลาที่เสียไปทุกวันนั้นคุ้มค่ากับสิ่งที่ได้รับกลับมาหรือไม่ เพราะบางครั้งสิ่งที่หายไปไม่ได้เป็นแค่นาทีบนหน้าปัดรถ แต่อาจเป็นช่วงเวลาธรรมดา ๆ ที่ครั้งหนึ่งเราเคยคิดว่ายังมีเหลืออีกเยอะ