มนุษย์ใช้เวลานอนราวหนึ่งในสามของชีวิต ชวนคิดว่าเวลาที่เหลือจริงๆเราใช้ไปกับอะไร

เคยมีช่วงหนึ่งที่ลองนั่งคิดเรื่องเวลาในชีวิตแบบจริงจัง ไม่ได้คิดแบบผ่านๆ แต่เป็นการลองเอาตัวเลขมาจับดูว่าในหนึ่งวันเราหายไปกับอะไรบ้าง แล้วก็เจอเรื่องหนึ่งที่ค่อนข้างชัด นั่นคือการนอน

ถ้ามองตามตัวเลข คนเรานอนเฉลี่ยวันละประมาณแปดชั่วโมง ถ้าเทียบกับหนึ่งวันก็เท่ากับหนึ่งในสามของเวลา ทั้งชีวิตก็เลยเหมือนมีพื้นที่หนึ่งก้อนใหญ่ถูกใช้ไปกับการพักผ่อนแบบไม่รู้ตัว หลายคนอาจไม่เคยตั้งคำถามกับตรงนี้ เพราะมันเป็นเรื่องปกติของร่างกายที่ต้องพัก

แต่พอเอาแปดชั่วโมงนั้นไปคูณกับจำนวนปีที่มีอยู่จริง ภาพมันจะเริ่มเปลี่ยนขึ้นมาเรื่อยๆ เช่น ถ้ามีอายุประมาณเจ็ดสิบปี เวลานอนจะอยู่ราวยี่สิบกว่าปี เท่ากับว่าช่วงที่ลืมตาใช้ชีวิตจริงๆ จะเหลือประมาณสี่สิบกว่าปีเท่านั้น

ตอนลองคิดแบบนี้ครั้งแรก ความรู้สึกไม่ได้เป็นความตกใจ แต่เป็นความนิ่งๆ เหมือนเห็นภาพบางอย่างที่เคยมองข้ามไป ชีวิตส่วนใหญ่ไม่ได้ถูกใช้ไปกับการทำอะไรใหญ่โตตลอดเวลา แต่ถูกแบ่งออกเป็นช่วงเล็กๆ ที่สลับกันไป ระหว่างตื่นกับหลับ ระหว่างทำงานกับพัก ระหว่างรีบกับหยุดนิ่ง

บางวันผ่านไปเร็วมาก จนเหมือนเพิ่งเริ่มเช้าแต่ก็กลายเป็นกลางคืนแล้ว ถ้าลองมองย้อนกลับไป จะเห็นว่าช่วงเวลาที่จำได้จริงๆ มักไม่ใช่ช่วงที่หลับ แต่เป็นช่วงสั้นๆ ที่มีเหตุการณ์ มีความรู้สึก หรือมีการตัดสินใจบางอย่างเกิดขึ้น

การนอนเลยไม่ใช่แค่การเสียเวลา แต่เป็นเหมือนการแลกเปลี่ยน ร่างกายเอาพลังงานที่ใช้ไปทั้งวันกลับมาฟื้นใหม่ เพื่อให้วันถัดไปยังเดินต่อได้ ถ้าไม่มีช่วงนี้ ทุกอย่างคงพังเร็วเกินไป

แต่ในอีกมุมหนึ่ง มันก็ทำให้เกิดคำถามเงียบๆ ว่า เวลาที่เหลืออยู่ตอนตื่น เราใช้มันไปกับอะไรบ้าง ใช้ไปกับสิ่งที่อยากทำจริงๆ หรือใช้ไปกับสิ่งที่ต้องทำไปวันๆ

บางคนใช้เวลาที่ตื่นไปกับงานที่แทบไม่มีพื้นที่ให้ตัวเอง บางคนใช้ไปกับการเลื่อนหน้าจอไปเรื่อยๆ จนลืมว่าเมื่อกี้ตั้งใจจะทำอะไร บางคนพยายามเก็บเวลาส่วนที่เหลือไว้ให้คนรอบตัว แต่ก็ยังรู้สึกว่าไม่พออยู่ดี

สิ่งที่น่าสนใจคือ ไม่มีใครสามารถเพิ่มชั่วโมงนอนได้ และก็ไม่มีใครสามารถยืดเวลาตื่นให้ยาวขึ้นได้จริงๆ สิ่งที่ทำได้มีแค่การจัดการกับช่วงเวลาที่มีอยู่ให้ดีขึ้นเท่านั้น

บางครั้งแค่ลองสังเกตตัวเองในหนึ่งวัน จะเริ่มเห็นช่องว่างเล็กๆ ที่เคยหลุดไปโดยไม่รู้ตัว เช่น ช่วงรอ ช่วงว่าง ช่วงที่ไม่ได้ตั้งใจทำอะไรเลย ช่องว่างพวกนี้รวมกันแล้วอาจมากกว่าที่คิด

ชีวิตเลยไม่ได้สั้นหรือยาวเพราะตัวเลขอย่างเดียว แต่มันขึ้นอยู่กับว่าในเวลาที่มีอยู่ เราใส่อะไรลงไปบ้าง ช่วงนอนอาจจะเป็นหนึ่งในสามของชีวิต แต่ช่วงที่เหลือก็ยังมีค่ามากพอจะทำให้ชีวิตเปลี่ยนทิศได้

สุดท้ายแล้ว การนอนอาจไม่ใช่คำถามสำคัญเท่ากับการตื่นขึ้นมาในแต่ละวันแล้วใช้เวลาแบบไหนมากกว่า เพราะเวลาที่ตื่นนี่แหละ คือส่วนที่บอกได้ชัดที่สุดว่าชีวิตกำลังเดินไปทางไหน