หงส์คืนรัง พยัคฆ์ซ่อนเล็บ ตอนที่ 11

ตอนที่ 11: รอยร้าวในใจพยัคฆ์หนุ่ม
​เพล้ง—!
​เสียงแจกันกระเบื้องเคลือบราคาแพงลิบลิ่วถูกกวาดตกจากโต๊ะ ละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยอยู่บนพื้นห้องโถงกว้าง ภายในจวนพักส่วนตัวของ องค์ชายรอง หลี่จิ้ง บรรยากาศอบอวลไปด้วยรังสีอำมหิต ข้ารับใช้และนางกำนัลต่างคุกเข่าตัวสั่นเทา หมอบราบกับพื้นไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
​"สารเลว! พวกมันเห็นข้าเป็นอะไร! เป็นหุ่นเชิด เป็นสะพานให้พวกมันเหยียบย่ำ หรือเป็นแค่เบี้ยที่นึกจะทิ้งเมื่อไหร่ก็ทิ้งอย่างนั้นหรือ?!" หลี่จิ้งคำรามลั่น ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น
​หลังจากกลับมาจากเทศกาลล่าสัตว์หลวง บาดแผลตามร่างกายของเขาได้รับการทำแผลแล้ว แต่วาจาสุดท้ายของหัวหน้านักฆ่าที่เอ่ยว่า 'เพื่อ... องค์ชาย...' ยังคงดังก้องอยู่ในหู มันชัดเจนว่านักฆ่าพวกนั้นจงใจปลอมตัวเป็นทหารตระกูลมู่หรงเพื่อมาปลิดชีพเขา และคนที่รู้เส้นทางการล่าสัตว์ของเขาดีที่สุด มีสิทธิ์สั่งการขบวนนักฆ่าหลวง ย่อมหนีไม่พ้นขุนนางในตระกูลซ่ง!
​"องค์ชายรอง โปรดระงับพระโทสะด้วยพะยะค่ะ" อัครเสนาบดีซ่ง ก้าวเข้ามาในห้องโถงช้าๆ สีหน้าของสุนัขจิ้งจอกเฒ่ายังคงนิ่งสงบ เขาส่งสัญญาณให้ข้ารับใช้ออกไปจนหมด ก่อนจะหันมามองหลานชายของตน
​"ระงับพระโทสะ? ท่านตา! ท่านส่งคนไปลอบสังหารข้าในป่าใช่หรือไม่?!" หลี่จิ้งพุ่งตัวเข้าไปกระชากคอเสื้อของชายชรา แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร "ท่านคิดจะใช้ชีวิตของข้า เพื่อสังหารมู่หรงชิงและบีบให้เสด็จพ่อประหารตระกูลมู่หรงใช่ไหม?!"
​อัครเสนาบดีซ่งไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนก เขายกมือขึ้นแกะมือของหลี่จิ้งออกช้าๆ ทว่าแฝงด้วยกำลังภายในอันลึกล้ำ "องค์ชายรอง... ในฐานะที่ข้าเป็นเสนาบดีประคองแผ่นดินและเป็นตาของพระองค์ ข้าทำทุกอย่างเพื่อส่งพระองค์ขึ้นสู่บัลลังก์มังกร เรื่องในป่าวันนั้น... ข้ายอมรับว่ามีคนของข้าอยู่จริง แต่นั่นไม่ใช่เพื่อสังหารพระองค์! แผนการเดิมคือการให้คนลงมือโจมตีพอเป็นพิธี แล้วให้พระองค์ทำทีเป็นบาดเจ็บเพื่อปรักปรำมู่หรงชิง"
​ชายเฒ่าเว้นจังหวะ ดวงตาหรี่ลงแผ่กลิ่นอายอันตราย "แต่มีคน 'ซ้อนกล' เปลี่ยนแปลงคำสั่งลับของข้ากลางคัน เปลี่ยนจากแผนการบาดเจ็บเป็นการฆ่าปิดปากพระองค์อย่างแท้จริง เพื่อให้รอยร้าวระหว่างพระองค์กับตระกูลซ่งแตกหัก!"
​หลี่จิ้งชะงักไป ความโกรธแค้นเปลี่ยนเป็นความสับสน "ซ้อนกลงั้นหรือ? ใครจะมีความสามารถขนาดนั้น... หรือว่าจะเป็นนังมู่หรงชิง?"
​"นางเพิ่งมาถึงเมืองหลวง ย่อมไม่มีสายป่านในกององครักษ์หลวงลึกซึ้งขนาดนั้น" อัครเสนาบดีซ่งส่ายหน้า "ข้าสงสัยว่า... ในเมืองหลวงแห่งนี้ อาจจะมี 'ขั้วอำนาจที่สาม' ที่พวกเรามองข้ามไปกำลังเคลื่อนไหวอยู่ใต้เงามืด"
​ณ ตำหนักบูรพา (วังของรัชทายาท)
​ในขณะที่จวนองค์ชายรองกำลังตึงเครียด... ภายในเรือนพักส่วนตัวของพระชายา บรรยากาศกลับเงียบสงบอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของชามะลิ
​มู่หรงชิง นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง นางกำลังใช้ผ้าสะอาดเช็ดทำความสะอาดกระบี่หงส์เหล็กคู่กายอย่างประณีต แสงเทียนสะท้อนใบหน้าเนียนละเอียดที่ดูเรียบเฉย ทว่าในสมองกำลังทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
​ฟุ่บ!
​บานหน้าต่างถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างโปร่งในชุดผ้าไหมสีดำสนิท หลี่เสวียน ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าสง่างาม นัยน์ตาคมปลาบดั่งพญาเหยี่ยว ไม่มีแววตาขององค์ชายขยะเสเพลหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย ในมือของเขาถือม้วนบันทึกฉบับหนึ่ง
​"ขัดจังหวะพระชายาแต่งตัวหรือไม่?" หลี่เสวียนเอ่ยเย้า มุมปากยกยิ้มพราวเสน่ห์
​มู่หรงชิงไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง "องค์ชายรัชทายาททรงมีประตูดีๆ ไม่เดิน ชอบปีนหน้าต่างเรือนสตรีเช่นนี้ หากทหารยามมาเห็นเข้า จะเสียชื่อเสียงเอานะเพคะ"
​"ทหารยามข้างนอกเป็นคนของหอสดับพิรุณทั้งหมด เจ้าจะกังวลไปไย" หลี่เสวียนเดินมานั่งลงบนเก้าอี้ข้างโต๊ะเครื่องแป้ง วางม้วนบันทึกลงตรงหน้านาง "แผนซ้อนกลของข้าได้ผลดียิ่งนัก บัดนี้หลี่จิ้งระแวงสุนัขเฒ่าซ่งจนแทบจะกินเลือดกินเนื้อ พันธมิตรสายเลือดของพวกมันเริ่มเกิดรอยร้าวแล้ว"
​มู่หรงชิงวางกระบี่ลง หันมามองเขาด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ "ที่แท้... คนที่ส่งรหัสลับสลับคำสั่งนักฆ่าให้ลงมือสังหารหลี่จิ้งจริงๆ ก็คือพระองค์เองงั้นหรือ?"
​"หากข้าไม่ทำเช่นนั้น หลี่จิ้งที่โง่เขลาจะตื่นจากความฝันได้อย่างไร" หลี่เสวียนแววตาเย็นเยียบลง "ข้าเพียงแต่ให้คนของหอสดับพิรุณปลอมแปลงป้ายอาญาสิทธิ์ ขยับแผนการของตาหลานคู่นั้นให้ดุเดือดขึ้นอีกหน่อย ข้าสะใจยิ่งนักที่เห็นหลี่จิ้งต้องเอ่ยปากขอบคุณเจ้าที่ช่วยชีวิต ทั้งๆ ที่ในใจอยากจะฆ่าเจ้าแทบตาย"
​"พระองค์ทรงเหี้ยมโหดนัก ไม่กลัวหลี่จิ้งจะตายจริงๆ หรือเพคะ? หากเขาตายในที่เกิดเหตุ ข้าก็ยากจะสลัดความผิดพ้นอยู่ดี" มู่หรงชิงหรี่ตาลง
​หลี่เสวียนขยับกายเข้าไปใกล้ร่างโปร่ง นัยน์ตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง แววตาเปลี่ยนเป็นอ่อนแสงลงและเต็มไปด้วยความเชื่อมั่น "เพราะข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ที่นั่น... หงส์เหล็กของข้าไม่มีทางปล่อยให้เหยื่อตายต่อหน้าโดยที่ตนเองต้องรับแพะรับบาป ข้าเชื่อใจในฝีมือกระบี่ของเจ้า มู่หรงชิง"
​คำว่า 'เชื่อใจ' ที่หลุดออกมาจากปากของบุรุษที่แสนเจ้าเล่ห์ผู่นี้ ทำให้หัวใจของมู่หรงชิงกระตุกวูบไปเล็กน้อย นางรีบเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนความรู้สึกสั่นไหว
​"เลิกพูดเรื่องไร้สาระเถิดเพคะ ขั้นตอนต่อไปพวกเราจะทำอย่างไร?" นางรีบเปลี่ยนเรื่อง
​หลี่เสวียนคลี่ยิ้มเมื่อเห็นท่าทีประหม่าอันแสนหายากของจอมทัพหญิง "สุนัขเฒ่าซ่งเริ่มสงสัยเรื่องขั้วอำนาจที่สามแล้ว มันคงจะส่งคนไปตรวจสอบที่ 'ตำหนักยาหลวง' เพื่อสืบเรื่องยาพิษสิ้นวิญญาณที่ล้มเหลว ข้าคิดจะใช้โอกาสนี้... ล่อพวกมันให้ติดกับอีกครั้ง"
​เขาหยิบปิ่นปักผมทองคำลายดอกเหมยชิ้นหนึ่งขึ้นมาจากโต๊ะเครื่องแป้ง ค่อยๆ เอื้อมมือไปปักลงบนมวยผมของมู่หรงชิงอย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของเขาทำให้นางตัวแข็งทื่อ
​"พรุ่งนี้... เจ้าเสด็จไปเยือนตำหนักยาหลวงพร้อมข้าทีเถิด ไปแสดงตัวเป็นพระชายาผู้ห่วงใยในอาการประชวรของสวามี ละครงิ้วเรื่องนี้... ยังมีฉากสนุกๆ รอพวกเราอยู่อีกเยอะ"
​มู่หรงชิงมองเงาของตนเองในกระจกทองเหลือง ปิ่นทองคำสะท้อนแสงเทียนงดงาม ท่ามกลางอันตรายที่รายล้อมรอบตัว ความรู้สึกแปลกประหลาดที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างนางกับพยัคฆ์หนุ่มผู้นี้ เริ่มถักทอหนาแน่นขึ้นโดยที่ทั้งสองไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป

…