ความสุขเล็กๆของครอบครัวไร่ยาง

กลิ่นหอมเย็นของน้ำยางพาราผสมกับไอฝนจาง ๆ ลอยอบอวลไปทั่วสวนยางร้อยไร่ในยามเช้าตรู่ แสงแดดสีทองสาดส่องลอดผ่านใบยางสีเขียวเข้ม ทอดเงาทอดยาวลงบนพื้นดินชื้นแฉะ

"พิมพ์! ทางนี้ ๆ ลานเทน้ำยางใกล้เต็มแล้ว"

เสียงทุ้มของ กรณ์ เจ้าของสวนยางหนุ่มวัยเบญจเพส ร้องเรียกหญิงสาวที่กำลังเดินถือถังพลาสติกและมีดกรีดยางเล่มโปรดเข้ามาใกล้ รอยยิ้มพิมพ์ใจของเขาปรากฏขึ้นทุกครั้งที่ได้เห็นเธอ

พิมพ์ดาว หรือ พิมพ์ บัณฑิตสาวจากเมืองกรุงที่ตัดสินใจเดินทางกลับมาพลิกฟื้นสวนยางพาราของครอบครัวหลังพ่อแม่จากไป เธอเพิ่งเรียนจบและตั้งใจจะนำความรู้เรื่องเกษตรสมัยใหม่มาพัฒนาสวนแห่งนี้ให้ยั่งยืน แม้ในตอนแรกเธอจะยังเก้ ๆ กังั่ง ๆ กับการตื่นตีสามและถือมีดกรีดยาง แต่โชคดีที่ได้กรณ์—หนุ่มข้างสวนผู้เจนจัดเรื่องสวนยางคอยช่วยเหลือและสอนเทคนิคต่าง ๆ ให้ไม่เว้นแต่ละวัน

"ขอบคุณนะพี่กรณ์ ถ้าไม่ได้พี่ช่วยเทน้ำยางเมื่อกี้ พิมพ์คงทำหกเลอะเทอะไปหมดแล้ว" พิมพ์ดาววางถังน้ำยางลง พลางใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ผากเบา ๆ

"เรื่องแค่นี้เอง สบายมาก" กรณ์ยิ้มพร้อมยื่นผ้าขนหนูผืนเล็กและกระติกน้ำอุ่นให้เธอ "เหนื่อยไหม? กรีดยางช่วงแรก ๆ กล้ามเนื้อแขนจะระบมหน่อยนะ พักก่อนเถอะ"

พิมพ์รับน้ำมาดื่มแก้กระหาย สายตาของทั้งคู่สบกันโดยบังเอิญ ความใกล้ชิดที่สะสมมานานนับปีตั้งแต่พิมพ์กลับมาอยู่บ้าน ทำให้หัวใจของคนทั้งคู่เต้นผิดจังหวะ กรณ์แอบมองใบหน้าหวานที่เปื้อนฝุ่นเล็กน้อยของพิมพ์ด้วยความรู้สึกที่เกินเลยกว่าคำว่า "เพื่อนบ้านในสวนยาง" มานานแล้ว แต่เขาก็เจียมตัวว่าเป็นเพียงชาวสวนบ้านนอก เกรงใจอนาคตของหญิงสาวปริญญาตรี

ช่วงบ่าย ทั้งสองนั่งพักผ่อนอยู่ใต้ร่มเงาต้นยางใหญ่ พิมพ์กำลังก้มหน้าก้มตาจดบันทึกรายรับรายจ่ายและวางแผนการใส่ปุ๋ยอินทรีย์ลงในสมุดโน้ต

"พี่กรณ์ พิมพ์คิดว่าถ้าเราลองเปลี่ยนมาใช้ระบบการกรีดแบบเว้นวัน และเสริมด้วยปุ๋ยชีวภาพที่เราทำเอง น่าจะช่วยลดต้นทุนและรักษหน้ายางได้ดีขึ้นนะ" พิมพ์เงยหน้าขึ้นอธิบายด้วยดวงตาเป็นประกายความมุ่งมั่น

กรณ์มองรอยยิ้มและแววตาที่เต็มไปด้วยความฝันนั้น หัวใจเขาก็พองโต เขาเอื้อมมือไปหยิบเศษใบไม้ที่ติดอยู่บนเส้นผมของเธอออกเบา ๆ จนพิมพ์สะดุ้งเล็กน้อย ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อ

"ไม่ว่าจะวิธีไหน... พี่ก็พร้อมจะทำตามและสนับสนุนพิมพ์ทุกอย่างแหละ" กรณ์พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและจริงจัง "พี่แค่อยากเห็นสวนของพิมพ์... ไม่สิ อยากเห็นรอยยิ้มของพิมพ์แบบนี้ทุกวันก็พอแล้ว"

คำพูดนั้นทำให้ลมหายใจของพิมพ์สะดุด ความเงียบสงบของสวนยางรอบกายคล้ายจะหยุดนิ่ง มีเพียงเสียงลมพัดใบยางเสียดสีกันเบา ๆ คล้ายเสียงกระซิบของธรรมชาติ

"พี่กรณ์..." พิมพ์เอ่ยชื่อเขาเบา ๆ

กรณ์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด มือหนากุมมือเรียวที่ถือสมุดโน้ตไว้ "พิมพ์... อยู่ช่วยกันดูแลสวนนี้ และอยู่ดูแลใจพี่ไปนาน ๆ ได้ไหม?"

พิมพ์ไม่ได้ตอบด้วยคำพูด แต่รอยยิ้มหวานที่ระบายเต็มใบหน้าและพยักหน้ารับเบา ๆ แทนคำตอบทุกอย่าง น้ำยางพาราที่หลั่งรินทีละหยดลงในถ้วยเล็ก ๆ เปรียบเสมือนความรักของคนทั้งคู่ ที่ค่อย ๆ สะสม เพิ่มพูน และเหนียวแน่นขึ้นทุกวัน ท่ามกลางผืนแผ่นดินสีเขียวขจีของสวนยางแห่งนี้