นิยายเรื่องกระสือตอนที่4 อวสาน

นิยายเรื่องกระสือตอนที่4

อวสาน… 

บทสุดท้าย: อวสานที่หนองโคก
​เสียงฝีเท้าและแสงคบไฟของชาวบ้านค่อยๆ ห่างออกไปในดงดิบ ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและกลิ่นสาบสางที่ปกคลุมชายป่า สายในร่างกระสือลอยนิ่งอยู่บนยอดตะเคียนคู่ ลำไส้ของเธอเกี่ยวกระหวัดกับกิ่งไม้เหมือนเถาวัลย์ปีศาจ เธอจ้องมองดูร่างไร้หัวของตัวเองที่ถูกชาวบ้านแบกไปกองไว้กลางลานวัดเพื่อเตรียม "เผาทิ้ง" ตามคำสั่งของตาบุญ
​"ลาก่อน... กายหยาบของฉัน" เธอพึมพำ น้ำตาที่เป็นสายเลือดเอ่อล้นดวงตาสีเขียววาบ
​ข้อเสนอจากความมืด
​"เสียใจไปก็ไม่ได้อะไรหรอก... อีสาย" เสียงแหบพร่าดังขึ้นข้างหู
​สายหันขวับไป พบกับดวงไฟสีแดงก่ำอีกดวงที่ลอยเด่นอยู่เหนือพุ่มไม้ มันคือหัวของ ยายทอง ที่ยังคงวนเวียนไม่ไปไหน แม้ร่างจะถูกเผาไปแล้วก็ตาม
​"ยาย... หนูต้องอยู่อย่างนี้ไปถึงเมื่อไหร่ หนูทรมานเหลือเกิน"
​"จนกว่าเอ็งจะหา 'ตัวตายตัวแทน' ได้ยังไงล่ะ" ยายทองแสยะยิ้มที่เต็มไปด้วยเขี้ยว "แต่ก่อนจะถึงวันนั้น เอ็งต้องกิน... กินให้คุ้มกับที่พวกมันรังแกเอ็ง!"
​เหยื่อรายสุดท้าย
​ในขณะที่ชาวบ้านกำลังล้อมวงดูการเผาร่างของสายที่วัด กล้า กลับแยกตัวออกมาเพียงลำพัง เขาถือมีดพร้าเดินลึกเข้ามาในป่าพลางตะโกนเรียกชื่อหญิงสาวที่เขาคนึงหา
​"สาย! ออกมาเถอะพี่จะพาน้องหนี! พี่ไม่สนว่าน้องจะเป็นตัวอะไร!"
​กระสือสายชะงัก เธอได้ยินเสียงของกล้า หัวใจที่ห้อยรุ้งริ้งอยู่กับพวงไส้กลับมาเต้นแรงอีกครั้ง เธอพุ่งดิ่งลงจากยอดไม้ ลอยไปหยุดอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มที่เธอเคยหลงรัก
​"พี่กล้า... พี่ไม่กลัวหนูเหรอ?" เธอถาม เสียงนั้นสั่นเครือ
​กล้ามองดูใบหน้าที่มีแต่หัวและลำไส้ของสาย น้ำตาเขาไหลพราก เขายื่นมือที่สั่นเทาไปหมายจะสัมผัสแก้มของเธอ "พี่รักสาย... ต่อให้สายไม่มีร่าง พี่ก็ยัง..."
​ยังไม่ทันสิ้นประโยค ยายทองที่แอบดูอยู่ก็กระซิบข้างหูสายด้วยเสียงอาคม "กินมันซะสาย! เลือดของคนที่รักเรา คือยาชุบชีวิตที่จะทำให้เรามีฤทธิ์เดชเหนือผีตัวไหนๆ!"
​สัญชาตญาณกระสือที่ถูกปลุกเร้าด้วยมนต์ดำบดบังความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ดวงตาของสายกลายเป็นสีแดงชาดทันที เธออ้าปากกว้างจนกรามแทบหลุด
​"พี่กล้า... มาอยู่กับหนูนะ!"
​รุ่งอรุณที่เปลี่ยนไป
​เช้าวันต่อมา ชาวบ้านพบศพของกล้านอนตายอยู่ที่ริมลำธาร สภาพศพไม่มีบาดแผลจากของมีคม แต่ที่หน้าอกกลับถูกฉีกกระชาก เครื่องในหายไปจนหมดเกลี้ยง เหลือเพียงใบหน้าที่มีรอยยิ้มอย่างประหลาดคล้ายคนกำลังตกอยู่ในภวังค์
​ตาบุญเดินเข้ามาดูศพแล้วทรุดเข่าลง "จบสิ้นกันที... มันกินเลือดเนื้อของคนที่รักมันเข้าไปแล้ว ต่อไปนี้ไม่มีใครในหนองโคกจะปราบมันได้อีก"
​ปัจฉิมบท
​ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา หมู่บ้านหนองโคกกลายเป็นหมู่บ้านร้างที่ไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้าไปหลังจากอาทิตย์อัสดง มีเพียงตำนานเล่าขานถึงดวงไฟสีเขียวสองดวงที่มักจะลอยล่องคู่กันไปตามท้องทุ่งนา
​บ้างก็ว่าคือยายทองกับหลานสาว...
แต่บางคนก็ว่า... คือ สาย กับ กล้า ที่กลายเป็นกระสือและกระหังออกล่าเหยื่อด้วยกันในความมืดนิรันดร์
​ไม่มีความแค้นใดจะรุนแรงเท่าความรักที่กลายเป็นความพยาบาท และไม่มีอาถรรพ์ใดจะยืนยงเท่ากับมรดกเลือดที่ถูกส่งต่อด้วยความจำใจ
​- จบบริบูรณ์ -