นิยายเรื่องกระสือตอนที่3

นิยายเรื่องกระสือตอนที่3

: รอยตีตราที่ปิดไม่มิด
​รุ่งเช้าที่หนองโคกไม่ได้สดใสอย่างที่ควรจะเป็น หมอกหนาปกคลุมไปทั่ว แต่ความหนาวเย็นนั้นยังไม่เท่ากับความเย็นยะเยือกในใจของสาย เธอนั่งอยู่หน้ากระจกเงาบานเก่า มือสั่นเทาลูบคลำรอบลำคอ ตัวเธอพยายามใช้แป้งผัดหน้าพอกทับรอยแดงปริที่เป็นวงรอบคอ แต่เลือดซิบๆ ยังคงซึมออกมาจนแป้งกลายเป็นก้อนเหนียวสีชมพูหม่น
​"ทำไมมันไม่สมาน... ทำไม!" สายสะอื้นไห้ เธอตัดสินใจหยิบผ้าพันคอผืนหนาที่สุดมาพันรอบคอหลายทบ
​การตรวจค้น
​"เปิดประตู! อีสาย! เปิดประตูบ้านเดี๋ยวนี้!"
​เสียงผู้ใหญ่บ้านตะโกนก้อง พร้อมเสียงฝีเท้าคนนับสิบที่กรูเข้ามาล้อมใต้ถุนบ้าน สายชะโงกหน้าออกไปทางหน้าต่าง เห็นตาบุญยืนถือย่ามอาคมอยู่ข้างๆ ผู้ใหญ่บ้าน และมี กล้า ที่ยืนทำหน้าซีดเผือดอยู่ด้านหลัง
​"มีอะไรกันคะผู้ใหญ่... หนูเพิ่งตื่น" สายพยายามปรับเสียงให้ปกติที่สุด
​"เมื่อคืนมีคนเห็นกระสือลงเล้าไก่ยายจัน แล้วตาบุญแกก็ยิงมันบาดเจ็บ" ผู้ใหญ่บ้านพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "แกบอกว่าคนที่เป็นกระสือ รอยต่อระหว่างหัวกับตัวมันจะยังไม่สนิทในตอนเช้า... ลงมาให้พวกข้าดูหน่อย!"
​"หนูไม่สบายค่ะ หนูเจ็บคอ หนูลงไปไม่ได้!"
​"ถ้าไม่ลงมา พวกข้าจะเผาบ้านมึง!" เสียงชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนขึ้น ความหวาดกลัวเปลี่ยนคนให้กลายเป็นสัตว์ป่าได้เสมอ
​ความจริงใต้ผ้าพันคอ
​สายจำใจเดินลงบันไดบ้านมาอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวเหมือนเดินบนใบมีด เธอเห็นสายตาของกล้าที่มองมาด้วยความสับสนและห่วงใย
​"สาย... น้องเป็นอะไร ทำไมต้องพันผ้าหนาขนาดนั้น" กล้าถามพลางเดินเข้ามาหา "ให้พี่ดูหน่อยนะ เผื่อจะได้พายามาทาให้"
​"อย่าเข้ามานะพี่กล้า!" สายถอยกรูด แต่ตาบุญไวกว่า แกคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของสาย
​"อีหนู... มึงอย่าให้คนอื่นต้องเดือดร้อนไปมากกว่านี้เลย" ตาบุญพูดกระซิบ "เปิดผ้าออกซะ ถ้ามึงบริสุทธิ์ ข้าจะกราบขอขมามึงเอง"
​ตาบุญไม่รอช้า เอื้อมมือไปกระชากผ้าพันคอของสายออกอย่างแรง!
​ชาวบ้านทุกคนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งเสียงอุทานด้วยความสยองขวัญ รอยแยกสีแดงสดรอบลำคอของสายเห็นเด่นชัด เนื้อหนังตรงนั้นดูเหมือนถูกฉีกขาดและพยายามเย็บติดกันด้วยเส้นใยบางๆ ที่มองเห็นการเต้นของชีพจร
​"กระสือ! อีสายเป็นกระสือจริงๆ ด้วย!" ยายจันหวีดร้องพลางชี้หน้า
​สัญชาตญาณเอาตัวรอด
​"ไม่จริง... หนูถูกยายบังคับ หนูไม่ได้อยากเป็น!" สายร้องไห้พยายามจะอธิบาย
​"มันสายไปแล้วสาย..." ตาบุญชักมีดหมอออกมาจากย่าม "มรดกเลือดของยายทองมันสิงอยู่ในใจมึงแล้ว ถ้าไม่ควักหัวใจมึงออกมาเผา หมู่บ้านนี้จะไม่มีวันสงบ!"
​"อย่าทำเธอ!" กล้าพุ่งเข้ามากั้นระหว่างตาบุญกับสาย "เธอเป็นคนนะพี่บุญ เธออาจจะรักษาได้!"
​"รักษาไม่ได้หรอกไอ้กล้า! เลือดมันกลายเป็นน้ำพิษไปแล้ว ถอยไป!" ตาบุญผลักกล้าล้มลง
​วินาทีนั้นเอง ความโกรธและความแค้นที่ถูกกดขี่มาทั้งคืนก็ระเบิดออก ดวงตาของสายเปลี่ยนเป็นสีเขียวโรจน์ทันที เธอคำรามเสียงแหลมสูงจนชาวบ้านต้องเอามือปิดหู
​"ในเมื่อพวกมึงอยากให้กูเป็นผีนัด... กูก็จะเป็นให้ดู!"
​ร่างของสายบิดเบี้ยว หัวของเธอพุ่งออกจากบ่าทั้งที่ยังเป็นเวลากลางวันแสกๆ ลำไส้ที่เคยซ่อนอยู่พุ่งออกมาปัดป่ายใส่ชาวบ้านจนวงแตกกระเจิง เธอไม่ได้ลอยหนี แต่เธอลอยเข้าหาตาบุญด้วยความอาฆาต!
​คืนที่ไร้หนทางกลับ
​กระสือสายใช้พวงไส้พันรัดคอตาบุญจนแกหน้าเขียวปัด ปืนแก๊ปในมือแกหล่นลงพื้น
​"สาย! หยุดนะสาย!" เสียงของกล้าเรียกสติเธอได้เพียงชั่วครู่
​สายชะงัก เธอมองดูมือ (ที่ยังติดกับร่างไร้หัว) ของตัวเอง และมองดูใบหน้าของกล้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว เธอรู้ตัวแล้วว่าเธอไม่สามารถกลับไปเป็นมนุษย์ที่รักกับใครได้อีกต่อไป
​เธอปล่อยร่างตาบุญ แล้วพุ่งลอยขึ้นสู่ยอดไม้ใหญ่ หายลับไปในดงกล้วยลึกทิ้งไว้เพียงร่างไร้วิญญาณของเธอที่คุกเข่าอยู่กลางวงล้อมชาวบ้าน
​"ตามันไป! อย่าให้มันหนีไปได้!" ผู้ใหญ่บ้านสั่งการ
​แต่ในป่าลึกนั้น สายไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกต่อไป เธอเริ่มได้ยินเสียงกระซิบจากใบไม้ เสียงของยายทองที่ฟังดูโหยหวนและอบอุ่นอย่างประหลาด... "ยินดีต้อนรับสู่ความมืดมิดที่แท้จริง... หลานรัก"

จบตอนที่3