นิยายเรื่องกระสือตอนที่2

นิยายเรื่องกระสือตอนที่2

:รสคาวในลำคอ
​หลังจากงานศพของยายทองผ่านพ้นไป หมู่บ้านหนองโคกดูเหมือนจะกลับมาสงบสุขอีกครั้ง แต่สำหรับ สาย โลกใบเดิมของเธอได้พังทลายลงตั้งแต่วินาทีที่เธอยอมประคองร่างยายแล้วรับ "ของ" ผ่านหยาดน้ำลายสุดท้ายที่ยายสำลักรดมือน้อยๆ ของเธอ
​เธอยังคงอาศัยอยู่ในบ้านไม้หลังเดิมเพียงลำพัง ชาวบ้านต่างพากันชื่นชมในความกตัญญู แต่ไม่มีใครรู้เลยว่า ทุกครั้งที่ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า สายจะรู้สึกถึงความรุ่มร้อนที่แผ่ซ่านออกมาจากกลางอก
​อาการที่เริ่มเปลี่ยนไป
​เย็นวันหนึ่ง กล้า ชายหนุ่มลูกชายผู้ใหญ่บ้านที่แอบชอบสายมานาน หิ้วตะกร้าใส่แกงหน่อไม้มาฝากที่หน้าบ้าน
​"สาย... พี่เอาแกงมาให้ เห็นช่วงนี้เก็บตัวเงียบ ไม่ไปตลาดเลยนะเรา" กล้าตะโกนเรียกพลางยิ้มให้
​สายเดินออกมาจากความมืดในตัวบ้าน เธอใช้ผ้าพันคอปิดคอไว้มิดชิดแม้กระนั้นอากาศจะร้อนอบอ้าว "ขอบคุณค่ะพี่กล้า ช่วงนี้สายรู้สึกไม่ค่อยสบาย... เพลียๆ น่ะค่ะ"
​"หน้าซีดเชียว ไปหาหมอในเมืองไหม เดี๋ยวพี่พาไป" กล้าเดินเข้ามาใกล้ด้วยความเป็นห่วง แต่แล้วเขาต้องชะงักเมื่อได้กลิ่นอะไรบางอย่าง "กลิ่น... กลิ่นคาวอะไรน่ะสาย? เหมือนมีอะไรตายใต้ถุนบ้านเลย"
​สายชะงัก มือที่กุมผ้าพันคอสั่นเทา "อ๋อ... สงสัยแมวมันคาบหนูมาทิ้งมั้งคะ พี่กล้ากลับไปก่อนเถอะค่ะ สายอยากพัก"
​คืนที่ความหิวครอบงำ
​เมื่อแสงจันทร์เสี้ยวส่องสว่าง ความร้อนในตัวสายพุ่งสูงขึ้นจนเธอทนไม่ไหว เธอทรุดตัวลงกลางชานบ้าน ร่างกายบิดเร่าด้วยความเจ็บปวด กระดูกคอลั่นเสียงดัง กร๊อบ!
​"ไม่... หนูไม่ต้องการแบบนี้! ยาย... ช่วยหนูด้วย!" เธอคร่ำครวญ แต่ในหัวกลับมีแต่ภาพเนื้อสดและเลือดอุ่นๆ
​ทันใดนั้น ผิวหนังรอบคอของเธอก็ปริแยกออก หัวของสายค่อยๆ หลุดออกจากบ่า ลากเอาตับไตไส้พุงที่เรืองแสงสีเขียวหม่นลอยเด่นขึ้นสู่ความมืด เธอมองเห็นร่างกายตัวเองนั่งคอตกเป็นซากที่ไร้วิญญาณอยู่บนบ้าน
​เธอลอยออกไปทางหน้าต่าง เป้าหมายไม่ใช่พุ่มไม้ข้างบ้าน แต่เป็นเล้าไก่ของยายจันที่อยู่ถัดไป
​พรานล่าผี
​ในเงามืดใต้ต้นมะขามใหญ่ "ตาบุญ" สัปเหร่อเก่าประจำหมู่บ้านที่แอบสงสัยในตัวสายมาตลอด นั่งถือปืนแก๊ปยาวในมือ ตาแกไม่ได้มาล่าสัตว์ แต่แกมาล่า "สิ่งที่เหลืออยู่" จากยายทอง
​วูบ...
​แสงสีเขียวลอยผ่านยอดไม้ไปทางเล้าไก่ ตาบุญหรี่ตามองพลางพึมพำ "นึกแล้วเชียว... เชื้อไม่ทิ้งแถวจริงๆ อีหนูเอ๋ย"
​ตาบุญค่อยๆ ย่องตามไปอย่างเงียบเชียบ ขณะที่ในเล้าไก่ เสียงไก่ร้องกระพือปีกดังสนั่นเพียงครู่ก่อนจะเงียบหายไป แทนที่ด้วยเสียง แฉะ... แฉะ... เหมือนคนกำลังเคี้ยวของสดอย่างตะกละตะกลาม
​การเผชิญหน้าที่ไม่คาดฝัน
​สายในร่างกระสือ เงยหน้าขึ้นจากซากไก่ชนตัวโปรดของยายจัน เลือดสดๆ ไหลเปื้อนริมฝีปากที่เคยจิ้มลิ้ม เธอรู้สึกถึงพลังงานที่กลับคืนมา แต่ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในใจกำลังร้องไห้
​"กินอิ่มหรือยังล่ะมึง..." เสียงเย็นๆ ของตาบุญดังขึ้นจากด้านหลัง
​กระสือสายหันขวับไปทันที ลำไส้พวงใหญ่ส่ายไปมาเหมือนงูที่เตรียมฉก "ตาบุญ..."
​"เออ กูเอง... ยายมึงน่ะเพื่อนเก่ากู กูเตือนมันแล้วว่าอย่าให้ใครรับช่วง แต่มันก็ห่วงตัวกลัวตายจนดึงมึงลงนรกไปด้วย" ตาบุญยกปืนขึ้นเล็ง "อย่าโกรธกูเลยนะสาย ถ้าปล่อยไว้ มึงจะกินคนในหมู่บ้านเหมือนที่ยายมึงเคยทำเมื่อสี่สิบปีก่อน"
​"หนูไม่ได้อยากเป็น!" สายตะโกนก้อง เสียงของเธอผสมกับเสียงหวีดแหลมที่ทำให้แก้วหูแทบแตก
​"งั้นมึงก็ไปชดใช้กรรมซะ!"
​ปัง!
​เสียงปืนดังสนั่นไปทั่วทุ่งหนองโคก ลูกปืนอาคมพุ่งเฉียดพวงไส้ของสายไปเพียงนิดเดียว เธอรีบพุ่งตัวหนีขึ้นไปบนยอดไม้สูง ทิ้งให้ตาบุญยืนสบถอยู่ท่ามกลางดงหนามพุทรา
​"หนีไปก็เท่านั้น..." ตาบุญกัดฟันกรอด "พรุ่งนี้เช้า ข้าจะไปตรวจดูรอยแผลที่คอพวกเอ็งทุกคน ใครที่มีรอยแยก... มันผู้นั้นต้องตาย!"
​สายลอยกลับมาที่บ้านด้วยความหวาดกลัว เธอพยายามสวมหัวกลับเข้ากับร่าง แต่รอยแผลรอบคอนั้นกลับปิดไม่สนิท มันยังคงเป็นรอยแดงช้ำเหมือนรอยเชือกรัดที่ยากจะซ่อนเร้นจากสายตาผู้คนในวันพรุ่งนี้...

จบตอนที่2