แก้วเข้าแก้ว

ท่ามกลางแสงแดดระอุของอำเภอเถิน จังหวัดลำปาง “ลุงบุญส่ง” ช่างเจียระไนพลอยเก่าแก่ นั่งขัดลูกแก้วโป่งขามอยู่ในเพิงไม้หลังเล็ก เสียงเครื่องขัดหินครางหึ่งๆ สลับกับเสียงน้ำไหลหล่อเลี้ยงใบมีด
​วันนี้ลุงไม่ได้ขัดหินทั่วไป แต่ในมือของเขาคือ “แก้วเข้าแก้ว” ชิ้นงาม มันเป็นควอตซ์ใสที่มีผลึกแก้วอีกแท่งหนึ่งฝังอยู่ภายในอย่างน่าอัศจรรย์ ราวกับมีวิญญาณแฝงเร้น
​การปรากฏตัวของคนแปลกหน้า
​เสียงฝีเท้าหนักๆ หยุดลงที่หน้าเพิง ชายหนุ่มในชุดสูทภูมิฐานแต่ดูเหนื่อยล้าก้าวเข้ามา เขาคือ “กานต์” นักธุรกิจหนุ่มจากกรุงเทพฯ ที่กำลังเผชิญมรสุมชีวิต
​“ลุงครับ... ผมมาตามหาของที่จะช่วยเปลี่ยนดวงชะตาได้ เพื่อนผมบอกว่าที่นี่มี ‘แก้วเข้าแก้ว’ ของจริง” กานต์เอ่ยพรางปาดเหงื่อ
​ลุงบุญส่งวางหินในมือลง เลิกแว่นสายตาขึ้นมอง “ดวงคนเรามันเปลี่ยนกันง่ายขนาดนั้นเลยหรือพ่อหนุ่ม? นั่งก่อนสิ”
​เขายื่นหินที่กำลังขัดให้กานต์ดู แสงอาทิตย์ยามบ่ายทะลุผ่านเนื้อแก้วใส เผยให้เห็นแท่งผลึกสีขาวขุ่นที่ตั้งตระหง่านอยู่ภายในเหมือนยอดเขาท่ามกลางสายหมอก
​“นี่แหละ แก้วเข้าแก้ว... หินที่เกิดมาเพื่อเกื้อกูลกัน”
​บทสนทนาแห่งศรัทธา
​กานต์: “มันสวยมากครับลุง แต่มันจะช่วยผมได้จริงๆ เหรอ? ตอนนี้ธุรกิจผมแย่ บริวารก็ทรยศ ผมอยากได้ของที่ให้ ‘อำนาจ’ และ ‘การคุ้มครอง’ ตามตำราว่าไว้”
​ลุงบุญส่ง: (ยิ้มบางๆ) “พ่อหนุ่มเอ๋ย... แก้วเข้าแก้วเนี่ย ตามโบราณเขาถือว่าเป็น ‘แก้ววิเศษ’ มีพุทธคุณเด่นด้านเมตตามหานิยมและการเลื่อนยศถาบรรดาศักดิ์ แต่นั่นมันแค่เปลือกนอก”
​กานต์: “เปลือกนอกเหรอครับ? แล้วแก่นของมันคืออะไร?”
​ลุงบุญส่ง: “เจ้าลองดูข้างในนั่นสิ เห็นแก้วแท่งเล็กที่อยู่ข้างในไหม? แม้มันจะถูกโอบอุ้มด้วยแก้วก้อนใหญ่ แต่มันก็ยังคงรูปทรงของมันไว้ได้ ไม่หลอมละลายหายไปไหน... นี่คือบทเรียนเรื่อง ‘จุดยืน’ และ ‘มิตรภาพ’”
​ลุงบุญส่งส่งแก้วให้กานต์ถือไว้ ความเย็นของหินตัดกับไอร้อนของอากาศอย่างประหลาด
​ลุงบุญส่ง: “แก้วเข้าแก้วบอกเราว่า การจะอยู่เหนือคนอื่นได้ ไม่ใช่การกดเขาไว้ แต่คือการโอบอุ้มเขาไว้ในตัวเรา ให้เขาเติบโตไปพร้อมกับเรา หากเจ้าอยากให้บริวารซื่อสัตย์ เจ้าต้องเป็น ‘แก้วก้อนใหญ่’ ที่มีเมตตาโอบอุ้มเขา ไม่ใช่แค่สั่งการด้วยอำนาจ”
​บทพิสูจน์
​กานต์เงียบไปครู่ใหญ่ เขาลูบไล้ผิวหินที่เรียบเนียน “ผมมัวแต่คิดจะเอาชนะ... จนลืมไปว่าคนที่ร่วมสร้างบริษัทมากับผม เขาก็ต้องการที่พึ่งพิงเหมือนกัน”
​“แก้วชิ้นนี้เลือกเจ้าของนะ” ลุงบุญส่งกล่าว “ถ้าใจเจ้าใสเหมือนแก้ว พลังของมันก็จะหนุนนำเจ้า แต่ถ้าใจเจ้าขุ่นมัว ต่อให้พกเหล็กไหลก็ช่วยอะไรไม่ได้”
​กานต์: “ผมขอเช่าบูชาแก้วชิ้นนี้ครับลุง ผมไม่ได้จะเอาไปเพื่อรวยทางลัดแล้ว แต่ผมจะเอาไปเป็นเครื่องเตือนใจ... ว่าผมต้องเป็นผู้นำที่โอบอุ้มคนอื่นให้ได้เหมือนแก้วก้อนนี้”
​ปัจฉิมบท
​หลายเดือนผ่านไป กานต์กลับมาที่อำเภอเถินอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้มาด้วยใบหน้าอมทุกข์ แต่มาพร้อมกับรอยยิ้มและของฝากเต็มรถ เขาเดินตรงไปหาลุงบุญส่งที่ยังคงนั่งขัดหินอยู่ที่เดิม
​“เป็นไงบ้างพ่อหนุ่ม? แก้วยังอยู่ดีไหม?” ลุงทักทาย
​“อยู่ดีครับลุง และที่สำคัญ... พนักงานที่เคยจะลาออก ตอนนี้เขากลับมาช่วยผมเต็มตัวแล้ว ผมเปลี่ยนวิธีบริหารใหม่ตามที่ลุงบอก ของขลังของลุงศักดิ์สิทธิ์จริงๆ ครับ”
​ลุงบุญส่งหัวเราะร่า หยิบแก้วเข้าแก้วอีกชิ้นขึ้นมาส่องกับไฟ
​“ของมันจะขลังหรือไม่ขลัง... มันอยู่ที่คนถือว่า ‘เข้าถึง’ แก่นของมันหรือเปล่า แก้วเข้าแก้วไม่ได้เสกเงินให้เจ้าหรอกกานต์ แต่มันเสก ‘ใจ’ เจ้าให้สูงขึ้นต่างหาก”
​เกร็ดความรู้เรื่อง "แก้วเข้าแก้ว"
​ลักษณะ: เป็นโป่งขามที่มีหน่อแก้ว (ผลึก) พุ่งขึ้นอยู่ภายในก้อนแก้วใหญ่
​ความเชื่อ: เด่นด้านอำนาจ วาสนา เมตตามหานิยม และช่วยให้การติดต่อประสานงานราบรื่น
​แหล่งกำเนิดชื่อดัง: ดอยโป่งหลวง อำเภอเถิน จังหวัดลำปาง
… .