แนวคิดชาวยิวใน "การล่าอาณานิคม" "ล้างเผ่าพันธุ์" และ "การแบ่งแยกสีผิว"

แนวคิดชาวยิวในการล่าอาณานิคมมักเชื่อมโยงกับ ลัทธิไซออนิสต์ (Zionism) ในปลายศตวรรษที่ 19-20 ซึ่งเป็นขบวนการชาตินิยมที่มุ่งสถาปนา "บ้านเกิดของชาวยิว" ในดินแดนปาเลสไตน์ โดยมีลักษณะเป็น "ลัทธิล่าอาณานิคมแบบตั้งถิ่นฐาน" (Settler Colonialism) มุ่งเน้นการเข้ายึดครองดินแดน แทนที่ประชากรท้องถิ่นเดิม และสร้างชุมชนชาวยิวขึ้นมาใหม่

ธีโอดอร์ เฮอร์ซล์เป็นผู้ก่อตั้งขบวนการไซออนิสต์สมัยใหม่ ในหนังสือเล่มเล็กของเขาที่ชื่อว่าDer Judenstaat (รัฐยิว) ซึ่งตีพิมพ์ในปี 1896 เขาได้วางวิสัยทัศน์เกี่ยวกับการก่อตั้งรัฐยิวอิสระในอนาคตในช่วงศตวรรษที่ 20

แนวคิดหลักและบริบทการล่าอาณานิคม

1.ลัทธิไซออนิสต์และปาเลสไตน์: ชาวยิวในยุโรปเคลื่อนไหวตั้งถิ่นฐานในปาเลสไตน์ซึ่งขณะนั้นเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิออตโตมัน เพื่อตอบโต้การต่อต้านชาวยิว  สถานการณ์ในปาเลสไตน์ไม่ใช่เรื่องที่เข้าใจยาก แต่เป็นระบบที่ชัดเจนของการ "ล้างเผ่าพันธุ์" , "การล่าอาณานิคมโดยผู้ตั้งถิ่นฐาน"  และ "การแบ่งแยกสีผิว"

อิสราเอลถูกสถาปนาขึ้นในปี 1948 ผ่านการขับไล่ชาวปาเลสไตน์เกือบ 800,000 คนอย่างรุนแรง และทำลายหมู่บ้านกว่า 530 แห่ง ซึ่งชาวปาเลสไตน์เรียกว่า "Nakba" (มหันตภัย) ตั้งแต่นั้นมาเป้าหมายหลักคือการควบคุมที่ดินให้มากที่สุดและขับไล่ชนพื้นเมืองออกไป

ใช้เรียกนโยบายเหยียดเชื้อชาติในแอฟริกาใต้ แม้อิสราเอลและแอฟริกาใต้จะมีความต่างกัน แต่การกดขี่ของอิสราเอลเข้าข่ายความผิดฐาน "อาปาร์ไทด์" ตามนิยามของ ธรรมนูญกรุงโรม (Rome Statute) ปี 2002 ของศาลอาญาระหว่างประเทศ (ICC)

2.การตั้งถิ่นฐานแบบทำลายเพื่อทดแทน: นักวิชาการมองว่าโครงการนี้มุ่งแทนที่ประชากรอาหรับพื้นเมืองด้วยผู้อพยพชาวยิว โดยขับไล่ชาวปาเลสไตน์ออกจากที่อยู่อาศัยเพื่อสร้างที่ตั้งถิ่นฐานใหม่

สถานการณ์ในพื้นที่ต่างๆ เช่น..

-กาซา (Gaza): ตกอยู่ภายใต้การปิดล้อมทางเศรษฐกิจและการโจมตีทางทหารอย่างต่อเนื่อง จน UN เคยเตือนว่าอาจจะไม่สามารถอยู่อาศัยได้

-เวสต์แบงก์ (West Bank): มีการขโมยที่ดินและบีบให้ชาวปาเลสไตน์อยู่ในพื้นที่แยกส่วน (Ghetto) ที่ล้อมรอบด้วยจุดตรวจและ "กำแพงแบ่งแยกสีผิว" (Apartheid Wall)

-เยรูซาเล็มตะวันออก: อิสราเอลพยายามเปลี่ยนเมืองให้เป็นของยิวโดยการขับไล่ชาวปาเลสไตน์และเพิกถอนสิทธิการอยู่อาศัย

3.การสร้างรัฐยิว: ผู้นำไซออนิสต์เช่น ธีโอดอร์ เฮอร์ซล์ พยายามซื้อที่ดินและสร้างเศรษฐกิจชาวยิว เพื่อให้มีประชากรชาวยิวมากที่สุดและชาวอาหรับน้อยที่สุด อิสราเอลควบคุมพื้นที่ทั้งหมด (รวมถึงเขตยึดครอง) แต่ปฏิบัติกับชาวอิสราเอลเชื้อสายยิวและชาวปาเลสไตน์ต่างกันอย่างสิ้นเชิง

สิทธิที่น้อยกว่าของชาวปาเลสไตน์ถูกเขียนไว้ใน "กฎหมาย" ไม่ใช่แค่ระดับนโยบาย ชาวปาเลสไตน์กว่า 7.25 ล้านคนเป็นผู้ลี้ภัยที่ถูกปฏิเสธ "สิทธิในการกลับคืนถิ่นฐาน" (Right of Return)

4.การสนับสนุนจากตะวันตก: ขบวนการนี้ได้รับการสนับสนุนจากบริเตนในช่วงแรก และต่อมาอิสราเอลถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าดำเนินนโยบายยึดครองพื้นที่ต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน

สหรัฐอเมริกา:พันธมิตรทางทหารที่เหนียวแน่นแต่มีแรงต้านภายใน มีการสนับสนุนด้านอาวุธ รัฐบาลสหรัฐฯ (ภายใต้การนำของประธานาธิบดีโดนัลด์ ทรัมป์ ในขณะนี้) ยังคงเดินหน้าสนับสนุนงบประมาณทางทหาร ให้อิสราเอลใช้ซื้ออาวุธจากสหรัฐฯ มูลค่าหลายพันล้านดอลลาร์ต่อปี

มีปฏิบัติการร่วม  ซึ่งเป็นการทำงานร่วมกันระหว่างกองทัพสหรัฐฯ และกองทัพอิสราเอล  เพื่อรับมือกับอิทธิพลของอิหร่านในภูมิภาค

กระแสคัดค้าน มีความเคลื่อนไหวจาก ส.ว. ฝั่งเดโมแครต เช่น เบอร์นี แซนเดอร์ส ที่พยายามขัดขวางการขายระเบิดล็อตใหม่ โดยอ้างถึงความเสียหายที่เกิดขึ้นในฉนวนกาซา เลบานอน และอิหร่าน รวมถึงผลสำรวจที่ระบุว่าชาวอเมริกันส่วนใหญ่เริ่มไม่เห็นด้วยกับการใช้ภาษีไปสนับสนุนอาวุธให้อิสราเอล

ภาพรวม "ฝ่ายบริหาร" ของตะวันตก (โดยเฉพาะสหรัฐฯ) ยังคงให้ความสำคัญกับความมั่นคงของอิสราเอลในเชิงยุทธศาสตร์ แต่ "ภาคประชาชนและองค์กรระหว่างประเทศ" กำลังกดดันอย่างหนักให้มีการทบทวนเงื่อนไขการสนับสนุนเนื่องจากประเด็นมนุษยธรรม

แม้บางฝ่ายจะมองว่าเป็นการกำหนดชะตาชีวิตตนเองของชาวยิว แต่แนวคิดนี้มักถูกโต้แย้งในเชิงประวัติศาสตร์ว่าเป็นโครงการที่นำไปสู่การขยายอำนาจและการขับไล่ชาวปาเลสไตน์ออกจากพื้นที่ ฝ่ายยิวส่วนใหญ่มองว่าตนเองกำลัง "รักษาชีวิตและกอบกู้มาตุภูมิ" ไม่ใช่การล่าอาณานิคมหรือล้างเผ่าพันธุ์