ธุดงค์ จาริกบุญจากไทยถึงอินเดีย 2500 กว่ากิโลย้อนรอยศาสดาสู่การดับขันธปรินิพพาน

เส้นทางที่ไม่เคยขาดหายไปจากเรา 

คือเส้นทางของการยืน การเดิน การนั่ง และการนอน

เสริมเติมต่อคือการเชื่อมต่อศาสนา 

ชีวิตคนเรามีเพียงวิญญาณที่ติดตราตรึง

หากว่าชีวิตในช่วงของวันหนึ่งจากไปใจฉิมพลี

    สองพันห้าร้อยปีหลังวจากที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้ คือสิ่งที่สิงสู่ในเรื่องราวที่ร่วมฝัน ไม่มีใครสื่อสารตามเส้นทางที่วาดกัน ออกธุดงค์เพื่อสร้างจิตในหนึ่งชีวิตของคนเรา ไทยสู่อินเดีย สิงพันห้าร้อยกว่ากิโล เดินด้วยเท้าด้วยใจ ใส่ศรัทธา กินกลางดิน นอนกลางทรายในกลางป่า เจอสิ่งใดล้ำค่าคือตัวตน หากว่าเดินไปฝจสิ้นสุด 

    ขอเพียงกายพักหยุดตามร่มไม้ชายคา การเดินธุดงค์นั้นให้หลากหลายอย่างกับตัวเรา เดินอย่างมีสติ เดินไปเรื่อยๆไม่มีวันหยุด ไม่มีสิ้นสุดไม่มีเหนื่อยนั่นคือสัญลักษณ์ของการสื่อสาร แม้บางครั้ง เหนื่อยมาก ใจท้อมาก แต่ก็ต้องสู้ เพราะว่าความตั้งใจควาสศรัทธา 

   ครั้งหนึ่งในชีวิต้รานั้นได้มีโอกาสเดินทางไปยังประเทศอินเดีย เพื่อทำสารคดี ตามรอยพระศาสดา เมื่อไปถึงเราเองรอในตอนเช้าที่พระธุดงค์จะเดินทางมาถึงยังกุสินาราในตอนเช้า เราออกไปรอที่หน้าวัด ไม่นานเวลาประมาณ แปดนาฬิกากว่าๆ เดินทางถึงในส่วนของสถานที่คือหน้าวัดไทยกุสิรนารา ซึ่งหลังจากนั้นจะเดินเข้าไปเพื่อบิณฑบาตในหมูุ่บ้านหลังวัดไทกุสินาราทางด้านหลัง นั่นคือถนนแห่งพุทธะ ก่อนที่จะมาวางสรีระ ก่อนดับขันธปรินิพพาน ทำไมเรานั้นเศร้าเสียใจ กับเรื่องราวที่เกิดขึ้นมานั้นไม่ทราบเหมือนกัน 

   เส้นทางที่ห่างกันในแต่ละประเทศใช่ว่าจะเดินไปถึงกันไม่ได้ ดินแดน ไทย ลาว ยาวไปถึงอินเดีย สิ่งที่เห็นคือเท้าของพระสงฆ์ที่ทำการเดินธุดงค์นั้นไม่มีการสวมรองเท้า เดินด้วยเท้าเปล่า บางคนแตกในส่วนของส้นเท้า บางคนนิ้สทั้งสิบนั้นมีการพันไว้ด้วยพลาสเตอร์ 

 ◌ื◌ื◌ืก้าวย่างแห่งความเจ็บปวด แต่ไม่มีใครหยถดในความศรัทธา จิตใจของมนุษย์นั้นบางครั้งก็เข้มแข็ง บางทีก็ยิ่งกว่าสิ่งใด การทำให้ให้สงบผ่อนคลาย สบายกายสบายใจ นั่นละคือความสุขที่สำราญเป็นที่สุดแล้ว 

   การเดินคืออีกหนึ่งอย่างที่อยู่ในชีวิตประจำวันของเรา  หากว่าเราคนนั้นจะต้องเดิน เดินต่อไปด้วยใจที่เข้มแข็ง เดินอย่างสง่างาม เท้าก้าวไปข้างหน้า ความเจ็บปวดเหล่านั้นสามารถที่จะผ่อนคลายมันลงไปได้ เรานั้นต่างต้องการความสุข แต่คนเรานั้นยิ่งมองยิ่งล้า และหลายคนนั้นพ่ายแพ้ แต่ทุกอย่างนั้นคือกรรมที่มาจากการเกิด เพราะคนเราเมื่อสิ้นกรรมก็จะจากโบกนี้ไปเดินทางไปต่อในเส้นทางที่ยาวไกลกว่า