ภาวะอยู่ก็ได้ Pleasanteeism บางทีการยอมรับให้ตัวเองอ่อนแอบ้างก็ได้ ไม่ต้องเก่งตลอดเวลา

 

Pleasanteeism คือ ภาวะของคนที่พยายามแสดงพลังบวก ทำตัวเป็นมิตร ฝืนยิ้มเหมือนกับว่า สบายดี ไม่มีอะไรเกิดขึ้น พร้อมรับทุกปัญหาที่เข้ามา แต่ในใจกลับรู้สึกเหนื่อยล้ากับการต้องแสดงพลังบวก โดยคนที่มีอาการแบบนี้ มักเลือกซุกปัญหา และกดความกดดัน ความเครียดเอาไว้ใต้พรม

 

 

งานวิจัยเรื่อง ‘Keeping Up Appearances: How ‘Pleasanteeism’ is Eroding Resilience’ ของ Lime Insurance กล่าวว่า มันเป็นเรื่องยากที่จะแยกออกจากบรรทัดฐานสังคม หลาย ๆ คนมองว่า การประสบกับอารมณ์ความรู้สึกเหล่านี้ทำให้ดูไม่เป็นมืออาชีพ และการเล่าถึงอาการป่วยเป็นความอ่อนแออย่างหนึ่ง มันคือ ความกดดันที่ต้องแสดงออกว่า ‘โอเค’ อยู่ตลอด  ผลการทดลองระบุ ว่า

 

• 51 เปอร์เซ็นต์ของมนุษย์ออฟฟิศในสหราชอาณาจักร ยอมรับว่า ตนรู้สึกถูกกดดันให้ปั้นหน้า แสดงท่าทีว่ามีความสุขกับเพื่อนร่วมงาน

 

• 25 เปอร์เซ็นต์ บอกว่า เมื่อต้องกลับไปทำงานที่ออฟฟิศอีกครั้ง ตนจะเป็นตัวเองในเวอร์ชันที่ดีที่สุด

 

• 34 เปอร์เซ็นต์บอกว่า กำลังดิ้นรนเอาตัวรอดในพาร์ตชีวิตที่ไม่เกี่ยวกับงาน

 

• 19 เปอร์เซ็นต์บอกว่า เมื่อต้องกลับไปทำงานที่ออฟฟิศ อยู่ท่ามกลางสายตาผู้คน ตนรู้สึกกังวล และเครียด

 

• 44 เปอร์เซ็นต์ บอกว่า ความเครียดส่งผลโดยตรงกับประสิทธิภาพของการทำงาน

 

• 28 เปอร์เซ็นต์ บอกว่า ตนไม่โปรดักทีฟ

 

• 17 เปอร์เซ็นต์ บอกว่า ไม่ค่อยมีสมาธิ ทำงานพลาดอยู่บ่อย ๆ

 

• และอีก 17 เปอร์เซ็นต์ บอกเช่นกันว่า มักลืมทำสิ่งสำคัญ

 

 

ผลการศึกษาของเลียก์ ไวสส์ (Leah Weiss) ศาสตราจารย์โรงเรียนสอนธุรกิจแห่งมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด (Stanford University) และผู้แต่งหนังสือ ‘How We Work: Live Your Purpose, Reclaim Your Sanity, and Embrace the Daily Grind’ กับชาวนา ชาพิโร (Shauna Shapiro) ศาสตราจารย์แห่งมหาวิทยาลัยซานตาคลารา (Santa Clara University) และนักจิตวิทยาคลินิก  ชี้ให้เห็นว่า บางทีการยอมรับให้ตัวเองอ่อนแอบ้าง หรือการใจดีกับตัวเองก็เป็นการสร้างสิ่งที่ดีกว่าให้กับชีวิตด้วย

 

การยอมรับความธรรมดา และ การพักอย่างมีพลัง

 

• กล้าที่จะบอกว่า “วันนี้ทำไม่ไหว”  คือ ความสามารถในการรับรู้ขีดจำกัดของตัวเอง และกล้าที่จะพูดว่า “พอแล้ว” เมื่อร่างกายและจิตใจต้องการการพักผ่อน การฟังเสียงเตือนจากร่างกายเป็นสัญญาณของความเข้าใจตัวเองที่ลึกซึ้ง ไม่ใช่ความอ่อนแอ

 

• ให้นิยามใหม่กับคำว่า ‘เก่ง’  คนที่เก่งอย่างแท้จริง คือ คนที่รู้จักดูแลตัวเอง เข้าใจว่าเมื่อไรควรเดิน เมื่อไรควรวิ่ง และเมื่อไรควรหยุดพัก

 

• ฟังเสียงของตัวเอง ไม่ใช่เสียงของสังคม  ลองถามตัวเองว่าสิ่งที่เรากำลังทำอยู่ เราทำเพราะอยากทำจริง ๆ? เรากำลังวิ่งไล่ตามอะไร และสิ่งนั้นมีความหมายกับเราจริงหรือไม่? บางครั้งเราอาจพบว่า เราใช้พลังงานมากมายไปกับความคาดหวังที่ไม่ใช่ของเราเอง

 

 

วิธีพักอย่างมีพลัง มีคุณภาพที่ทำได้ง่าย ๆ

 

• การเดินเล่นในที่มีธรรมชาติแม้เพียง 20 นาที ช่วยลดฮอร์โมนความเครียดได้ถึง 30%

 

• ปิดการแจ้งเตือนและโซเชียลมีเดียอย่างน้อยวันละ 1-2 ชั่วโมง เพื่อให้สมองได้พัก

 

• ทำกิจกรรมที่ไม่ต้องคิดมากอย่างเช่น วาดรูป ระบายสี ทำอาหาร ฟังเพลง หรือทำงานฝีมือ

 

• นั่งนิ่ง ๆ ไม่ทำอะไรแค่ 10 นาที ลองสังเกตลมหายใจและความรู้สึกที่เกิดขึ้น

 

• นอนหลับให้เพียงพอการพักผ่อนที่ดีที่สุดคือการนอนหลับอย่างมีคุณภาพ 

 

การยอมรับว่าเราไม่จำเป็นต้องเก่งตลอดเวลาไม่ใช่การยอมแพ้ แต่เป็นการเลือกที่จะรักตัวเองมากขึ้น เมื่อรู้จักพัก เราจะพบว่า เรามีพลังมากพอที่จะเดินต่อไปได้อีกไกล และมีความสุขมากขึ้น