ฝนตกทั้งคืนแต่เสียงฝีเท้าในบ้านไม่ใช่ของฉัน

คืนหนึ่งฝนตกหนักจนไฟทั้งหมู่บ้านดับ เหลือเพียงแสงเทียนเล่มเดียวในห้องไม้เก่า นุ่นนั่งคนเดียว ได้ยินเสียงหยดน้ำจากหลังคาดังติ๋ง…ติ๋ง…เหมือนมีใครเดินย่ำแอ่งน้ำอยู่หน้าบ้าน

เธอคิดว่าอาจเป็นแมวจร แต่เสียงนั้นหนักแน่นขึ้น ช้าๆ…ลากยาว…เหมือนฝ่าเท้าเปล่าเหยียบพื้นไม้เปียกชื้น

ก๊อก…ก๊อก…ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งพอดี

หัวใจเต้นแรง มือเย็นเฉียบ ทั้งที่อากาศอบอ้าว นุ่นรวบรวมความกล้าเดินไปดูที่ตาแมว แต่สิ่งที่เห็นทำให้ลมหายใจสะดุด

ไม่มีใครอยู่หน้าประตู

แต่มีรอยเท้าเปียกน้ำ…เรียงเป็นทาง

เริ่มจากหน้าบ้าน

แล้วค่อยๆ ปรากฏเพิ่มขึ้นเองทีละรอย

รอยต่อไป…ไม่ได้อยู่ข้างนอก

มันโผล่มาอยู่ “ในบ้าน”

เหมือนมีบางอย่างเดินทะลุประตูเข้ามาแล้ว

ติ๋ง…ติ๋ง…ติ๋ง…

หยดน้ำดังใกล้เข้ามา จากพื้นหน้าประตู ถึงกลางห้อง ถึงปลายเตียง

เทียนเริ่มสั่นไหว ทั้งที่ไม่มีลม

แล้วเธอก็รู้สึกได้ว่า มีใครบางคนยืนอยู่ด้านหลัง

ลมหายใจแผ่วเบาอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอ

เสียงกระซิบแผ่วต่ำดังข้างหู

“ขอหลบฝนหน่อยได้ไหม”

ฉันไม่กล้าหันกลับไปมอง เพราะเธอจำได้ดี

บ้านหลังนี้ เธออยู่คนเดียวมาตลอด

และประตู ก็ยังล็อกจากด้านในอยู่เสมอ.

ไฟดับทั้งหมู่บ้าน เหลือแค่เทียนเล่มเดียวกับเสียงฝนที่ตกไม่หยุด ฉันนั่งอยู่ลำพัง แต่จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเปียกน้ำเดินผ่านหน้าประตู ทั้งที่ไม่มีใครอยู่ข้างนอก และประตูยังล็อกจากด้านในแน่นหนา แล้วรอยเท้าคู่ต่อไป ก็ปรากฏขึ้น “ในบ้าน” ต่อหน้าต่อตา ราวกับมีบางอย่างเดินทะลุเข้ามาโดยไม่ต้องเปิดประตู

คืนนั้น ฉันเพิ่งรู้ว่าบางครั้ง คนที่มาขอหลบฝน อาจไม่ได้ยืนอยู่ข้างนอกเสมอไป.