ความเดียวดาย ความอ้างว้าง บางครั้งงดงมา

เคยคิดไหมคนเรานั้นได้อยู่คนเดียว 

อ้างว้างเปล่าเปลี่ยวได้ทันทีเสมอ 

แสงที่สาดส่องในยามค่ำคืนที่ว่าเดียวดาย 

แต่คือความสุขความห่วงใยใจห่วงเธอ

กี่ครั้งที่ละเมอเพราะคยามสุขที่เนิ่นนาน 

    เชื่อไหมว่า ความเดียวดายบางครั้งมันคือความงดงาม งดงามที่ว่านั้นคือ ความสวยหรู มาก สีสันนั้นสดใส หัวใจนั้นมองเห็นในส่วนของความแปลกและสิ่งมี่ประหลาดมาก แสงในยามเย็นใต้แสงจันทร์ ไม่มีใครตอบคำถามได้ ว่าคนเรานั้นต้องการความวุ่นวายหรือว่าความเดียวดาย

    ทุกครั้งที่เรานั้นสื่อสารกับบางคน คนคนนั้นบอกเรานั้นว่า ทุกคุณค่านั้นสื่อสารตามความหมาย เรื่องราวที่มากมายนั้นสื่อสาร เต็มความสุข ในชีวิตที่เดินอย่างวุ่นวาย  กาลครั้งหนึ่งนั้นมากมายสู่เธอ 

    ก่อนหน้านั้นมีคนถามเราว่า หากว่าเรานั้นต้องอยู่คนเดียว เราสามารถที่จะอยู่ได้ไหม แน่นอนว่าต้องตอบได้ว่าได้ เราชอบไหม แต่สำหรับเรานั้นชอบมาก ชอบที่จะไปไหนมาไหนคนเดียว 

    ครั้งเมื่อถึงในช่วงเวลาหนึ่งนั้นทุกอย่างกลับเปลี่ยนแปลงไป เส้นทางของความสุขนั้นสร้างได้ยาก เราลองหันมาอยู่คนเดียว ยังสบายใจส่วนของเรื่องราวที่ผ่านมานั้นเราหยุด มองทุกอย่างอย่างมีความหมาย เรื่องราวที่ค่อนข้างที่จะคิดว่ายาก แต่มันคือเรื่องที่เรานั้นเข้าใจและเข้าถึง 

       มีครั้งหนึ่งที่เรานั้นเจอในส่วนของนกตัวหนึ่งที่บินกลับมาในสถานที่ที่เรานั้นเรียกว่า เสาหลักหรือว่าเสาของความเข้าใจ บินมาเพื่อที่จะจับในส่วนของปลายยอดไม้ นั่งหรือว่านอนหลับในส่วนของ บนกิ่งปลายยอดไม้ แสงดาวนั้นเริ่มที่จะเปล่งประกาย กี่ล้านความสุข เส้นทางที่หลากหลาย ไม่มีใครนั้นสื่อสารกับเรานั้นได้ ไร้เสียงที่ได้ยิน ไร้ความภูมิใจที่ได้เห็น 

   บางครั้งเราเองเห็นนกนั้นบินไปด้วยกัน พอเจอในส่วนของด่านด้านหน้า เรานั้นกลับเจอในสิ่งที่เรานั้นบอกคือ  การติดในส่วนของรวงรังตายยกฝูง แต่หากว่าเรานั้นคิดในทางกลับกัน การไปคนเดียว เดินคนเดียวบินเดียวดาย กลับกลายเปลี่ยนเป็น เจอในสิ่งที่เรานั้นเห็นเพียงอย่างเดียว 

   ทุกการเดินทางนั้นมีหลากหลายความเข้าใจ เมื่อสิ้นสุดลงได้ ทุกการเดินทางก็สิ้นสุดลง