สะพานไม้ ตำนานของความแข็งแรงนั้นเกิดขึ้นจากความพยายามจะใช้งาน (สังขละบุรี)

การสร้างสะพานนั้นถือว่าเป็นงานที่ยิ่งใหญ่ มีหลากหลายสิ่งที่ทำเป็นแรงต้านอย่างสุขขี 

มองด้านบนนั้นผู้ชายพยายามลำเลียงไม้สบายใจ 

แต่ว่านั่นก็พังไปเพื่อเส้นทางที่มีความมั่นคง 

     การก่อสร้างงาน เหมือนว่าต่างคนนั้นมีหน้าที่ในดารที่เรานั้นจะทำ  ไม้ที่นำมาในตอนนั้นคือส่วนของไม้ไผ่ขนาดหนาพร้อมที่จะทำให้ป้องกันคนที่มาเดินนั้นมีความสุขในการเดินไม่ต้องระวัง  ตอนที่มีการสร้างสะพานแห่งนี้นั้นเมื่อปี 2556 สิงหาคมนั่นแสดงว่าสะพานนี้ยังไม่ได้มีอายุยาวนาน เพียงแต่เป็นสะพานไม้ที่มีความยาวค่อนข้างเยอะจนติดอันดับ แต่ว่าเด็กนั้นส่วนใหญ่ไม่ค่อยสนใจในการปฏิบัติ 

     ตอนแรกเรานั้นเดินด้านบนไม่ได้สนใจเลยเพราะว่าการที่เรานั้นจะเดินสุดทางคือไกลมากสำหรับคนที่มีการเดินเล่น เรานั้นจึงเดินลงไปดูในส่วนของด้านล่างเพราะยังไม่ได้สว่างมาก แต่ว่าเรานั้นต้องการที่จะรู่ว่าทำไมถึงสามารถที่จะยกได้ง่าย  เชื่อว่าการสร้างนั้นจะมีการต่อในส่วนของไม้นั้นมีขนาดใหญ๋ จากนั้นช่วยกันในการที่จะดันขึ้นเพื่อที่จะรวบรวมกลายเป็นในส่วนของสะพานที่สวยงาม ไม่มีใครให้คำตอบได้ว่าตอนนั้นสะพานนี้นั้นน้ำมีความลึกทำได้อย่างไร แต่มาเห็นในส่วนของตรงนี้ภาพถ่ายคือยกย่องมากในความพยายาม 

   ตอนนี้เรามาดูในส่วนของของจริงที่ด้านบน ไม่ใช่ว่าจะเป็นไม้บางสบาย จริงแล้วไม้นั้นหนามาก ไม้อัดขนาดใหญ่ที่มีการใส่สลับไปสลับมาำม้ที่นำมาทำนั้นน่าจะเป็นไม้ดำเพราะว่ามีสีดำสวยเหมือนกัน ตลอดแนวของการเดินนั้นมีการใช้ไม้ที่เหมือนกันเลย 

    หากว่าเรานั้นจะนับในส่วนของนักท่องเที่ยวที่มาเดินเพื่อที่จะเรียนรู้นั้นมีเพียงคนเดียว นอกนั้นคือคนในเมืองหรือว่าคนนอกเมืองเหมือนกันเลย  การที่เรานั้นจะตั้งร้านเราไม่ต้องตั้งมากกว่า เพราะว่าเราจะไม่สามารที่จะทำให้เรานั้นมีความสุข เรานั้นเดินมาเราได้เห็นในส่วนของรอยยิ้ม ทุกรอยยิ้มนั้นมีอะไรเชื่อมเสมอ นั่นคือก้าอี้

     หากว่าเรานั้นได้ไปในสถานที่แห่งนี้นั้นเราจะต้องเดินเพื่อที่จะสุดเส้นในส่วนของการเข้าฐาน  เล็กและกะทัดรัดมากยิ่งขึ้น วันนี้เรานั้นมาเจอในส่สนของสะพานของจริง  

    ทุกการเดินทางของเรานั้นไม่มีอะไรงุม เราต้องนั่งเฝ้าอย่างเดียวไม่ต้องไปยุ่งกับคนอื่นได้เลย เพราะการขนข้าวของนั้นเราจะต้องเข้าใจในมุมของมันอย่างชัดเจน การเรียนนั้นถือว่าเป็นสิ่งที่สำคัญแต่การที่เรานั้นให้เวทีในการที่จะให้เรานั้นกลับไปหา เราจะมีการเดินอย่างไม่มีการเปิดออกดเลย