เส้นทางในการขึ้นเขาพระวิหารของฝั่งทางไทยและกัมพูชา (มรดกโลก)

การเดินทางขึ้นในทั้งสองทาง  มีความต่างในเรื่องของการขยับขยาย 

หากว่าเรานั้นขึ้นทางฝั่งของไทย เดินสบายตามขั้นบันไดที่ก้าวเท้าตามแผ่นหิน

ในส่วนของการขึ้นนั้นแสนยาก จะต้องใช้รถของทางเขานั้นบริการเสมอ 

จ่ายเงินขึ้นมาคันหนึ่งนั่งได้หกคน  การขึ้นนั้นสูงสับสนมากกว่าสามสิบนาทีกัน 

แต่พอมาในส่วนของทางขึ้นไทย เรานั้นไม่ได้ยากอย่างที่เห็น 

พยายามขึ้นบันไดสบายไม่ยากเย็น  สวยกว่าที่เห็นปีนขึ้นด้านข้างเดินตามทางดินที่สร้างเอง

   หากว่าเรานั้นจะถามว่า การที่เรานั้นเดินทางขึ้นไปยังเขาพระวิหารนั้น ระหว่างสองประเทศนั้นมีความแตกต่างกันอย่างไร วันนี้เรานั้นเดินทางมาและดูในส่วนของสถานที่จริง หากว่าเรื่องของความยากเย็นนั้น เรานั้นง่ายกว่า เพราะว่าเรานั้นสามารถที่จะเดินทางขึ้นตามขั้นบันไดเลย แต่ส่วนของทางกัมพูชานั้นต้องนั่งรถ โค้งมากกว่ายี่สิบโค้ง และต้องขับรถขึ้นอย่างระมัดระวังมาก เมื่อขึ้นมาถึงนั้นเราจะเจอในส่วนของเนินหินที่มากมาย ต่อจากนั้นมีการเดินเข้าไปในส่วนของเขาพระวิหารในส่วนของชั้นที่ 1 ที่เป็นเนินสูง ในการเดินต้องระมัดระวังในการเดิน เพราะว่าค่อนข้างที่จะเป็นเส้นทางเนินหินที่สูง ต้องระมัดระวัง จนกว่าที่เรานั้นจะเดินทางถึงในส่วนของผืนดินของพระวิหาร

      หากว่าจะเทียบคือ หากว่าขึ้นในส่วนของทางขึ้นนั้นคือสบายเดินขึ้นมาเลย แต่หากว่ามาดูอีกฝั่งคือต้องทำถนนเพื่อที่จะตัดขึ้นในส่วนของบริเวณ นั้นระยะทางไกล คดเคี้ยวเลี้ยวลด ตอนนั้นเราเองยังมองว่าทำไมเรานั้นต้องวนขึ้นสูงขนาดนี้และทำไมเรานั้นต้องมาเดินลัดเข้ามาตรงทางบ้านๆ  พอเดินเข้ามาถึงกลับมองด้านหลังคือบันได 

     ในส่วนของตรงนี้คือที่เรานั้นมองจากด้านหลังที่เรานั้นเดินลัดเข้ามาทางด้านข้าง แล้วมองลงไปนั้นเราจะเห็นว่ามีบันไดนั้นมากกว่าหนึ่งร้อยขั้นในการที่เรานั้นจะเดินลงไป  หลังจากที่เรานั้นเดินรอบเขาพระวิหารถึงชั้นบนสุดคือชั้นที่สี่แล้ว เรานั้นเดินลงมาเพื่อที่จะนำอาหารนั้นมาให้กับทหารไทยในชายแดนไทยที่เรานั้นสามารถที่จะเดินข้ามช่องเล็กๆ  เพื่อที่เรานั้นจะข้ามไปฝั่งของไทย ระยะที่เรานั้นก้าวนั้นไม่ถึงหนึ่งฟุต นั่นแสดงว่าเรานั้นไม่มีเขตแดนที่ไกล

   เรานั้นเหมือนเพื่อนบ้านคือ เรานั้นเดินหนึ่งก้าวนั้นก็เป็นอีกประเทศหนึ่งแล้ว หรือว่าบางครั้งเรานั้นยังสามมารถที่จะทำได้คือ เท้าข้างหนึ่งนั้นสามารถที่จะวางไว้อีกด้านหนึ่ง ขาซ้ายอยู่ไทย ขาขวานั้นอยู่ทางขวา  

   แต่สถานที่แห่งนี้นั้นเป็นของมรดกโลกไม่ใช่ของใครหรือว่าใครนั้นจะมาทำอะไรได้เหมือนกัน  สิ่งที่หลากหลายหรือว่าความเข้าใจนั้นเราจะต้องเดินทางไปยังสถานที่ที่เรานั้นมองไม่เห็นยากมาก หัวใจของการเดินทางคือเดินเที่ยวเพื่อความสุข ได้เห็นและรับในส่วนของอากาศที่ดีมากบริสุทธิ์ที่สุดเพราะว่าสูงและอากาศนั้นไม่เหมือนบ้านของคนอื่น หากว่าจะถามว่าเรานั้นเห็นไหมว่าเป็นของใคร เราก็ยังจะตอบว่าพื้นที่ปราสาททั้งหมดนั้นคือฝั่งของกัมพูชา แต่หากว่าทางขึ้นหรือว่าบันไดนั้นคือของไทยหรือว่าอยู่แผ่นดินไทยนั่นคือทางลงนั่นเอง สิ่งที่มีค่านั้นคือสิ่งที่เรานั้นสามารถที่จะเรียนรู้ และมองในความยิ่งใหญ่ของอาณาจักรขอมเรืองอำนาจ