ชีวิตที่ที่อยู่ ที่นอน ที่กิน ทีทำงาน และที่ตายอยู่ในที่เดียวกัน (ขอทานในอินเดีย)

ไม่มีใครเปลี่ยนชีวิตของเขาเหล่านั้นได้ 

ไม่มีบ้าน ไม่มีเสื้อผ้า ไม่มีเงินทรัพย์สิน 

อยู่กับดิน นอนข้างทาง รอทานจากผู้ใจบุญ

สายตาแววตา เดินผ่านพร้อมประนมกร 

ร้องขอพร ขอให้ทานเพื่อเวลากาลยาวไกล 

   ชีวิตของเรานั้นไม่ได้ลำบากอะไรเลยหากว่าเทียบกันกับคนขอทานในประเทศอินเดีย บางคนนั้นเรามองไปในบางคนนั้นเขายังมีในส่วนของร่างกายนั้นคงทน สามารถทำงานได้ แต่ในส่วนของชีวิตเขานั้นอาจจะยังไม่เข้าใจว่าจะทำอย่างไร 

   คนเรานั้นหากว่าเขามีความสามารถและมีทางเลือกนั้นเขาคงไม่ออกมาทำอาชีพในการขอทาน หลังๆ มานี้ในเรื่องราวของขอทานในอินเดียนั้นได้มีการสร้างในส่วนของกฏเกณฑ์มากขึ้น ให้มีระเบียบวินัย ในการขอทาน 

  เมื่อครั้งไปตามรอยศาสดาเมื่อเจ็ดปีที่แล้วนั้นเราเห็นในส่วนของขอทานนั้นอยู่กันกระจาย เมื่อเรานั้นให้คนหนึ่งจะเพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ บางครั้งแย่งกันทะเลาะกันจนทำให้เกิดในส่วนของความวุ่นวาย แต่มาครั้งนี้มีการจัดสถานที่ในการขอทานให้เรียบร้อย นั่งเรียงกันและวางในส่วนของถาดทั้ง หมดสำหรับคนที่ต้องการทำทานก็จะตั้งถาดเรียงกันไปเลย เพื่อให้ได้หย่อนในส่วนของปัจจัยให้ 

   เมื่อถึงเวลานั้นขอทานก็จะมานั่งเรียงกันตามที่ถากนั้นได้วางไว้ เพื่อที่จะไม่ให้ในส่วนของขอทานนั้นวุ่นวายกับนักแสวงบุญ เรียกได้ว่าจัดระเบียบได้ดี ชีวิตนั้นเริ่มอย่างไรก็จบสิ้นอย่างนั้น บางคนนั้นที่มาในบริเวณนี้คือคนแก่ หรือว่าแม่ที่ต้องเลี้ยงลูกน้อยสองสามคน คงยากที่จะมีเวลาในการที่จะไปทำงาน บางคนนั้นนั่งอยู่กับเด็กตัวเล็กสองสามคน 

   หากว่าเรานั้นบอกว่าตัวเองนั้นเกิดมาแล้วทำไมชีวิตลำบาก ให้เรานั้นมองคนในอินเดีย มาที่นี่นั้นเราจะเป็นได้ทั้งนักปราชญ์และผู้ที่ให้ ให้แรกคือให้ความเมตตาต่อสรรพสัตว์ เห็นแล้วให้ปลงในสถานที่แห่งความพยายาม 

  ตอนที่เดินนั้นเรามองไปด้านขวามือเห็นในส่วนของคุณตา ที่กำลังนอนเจ็บป่วยตัวร้อนแต่ว่าจะต้องมานั่งขอทานตัวสั่น เราเองอยากช่วยแต่ในเรื่องของระยะเวลานั้นเราเองก็ต้องวิ่งเพื่อที่จะให้ทันในส่วนของเวลา เราจึงทำได้แค่เพียงการแผ่เมตตาให้เขานั้นมีความสุขยิ่งขึ้นไป 

   ความเจ็บป่วยนั้นเป็นเรื่องธรรมดา ใจของเรานั้นจะต้องเข้มแข็ง มุ่งมั่นในสิ่งที่ตนนั้นพยายาม ไม่ยอมแพ้ ทุกอย่างเกิดจากความพยายาม หากนั่งอยู่อย่างนั้น สุดท้ายแล้วการจากไปการจากลาก็ไม่มีค่าอะไรทั้งหมด 

   สิ่งที่เรานั้นให้ สายตาที่เขานั้นมองเรา แสดงถึงความเวทนา ทุกข์ทรมาน นี่คงเป็นครั้งที่สามที่เรานั้นพยายามที่จะเดินก้มหน้าหรือว่ามองไปด้านหน้าไม่ได้สนใจในส่วนของขอทานรอบข้างเรา เพราะเราไม่มีทรัพย์พอที่จะหย่อนให้กับทุกคน หากว่าไม่ครบเรานั้นอาจจะเป็นบาปเพราะว่าการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่น กับใครหลายคน 

   แม้เรานั้นไม่ให้ คนอื่นก็จะมอบให้กับเราเอง ถาดเงินที่วางเรียงราย สิ่งที่สบายในวันข้างหน้า ลูกที่รอในการทานอาหาร กับครอบครัวที่หากว่าไม่มีแล้วจะหลับตาลงอย่างยากลำบาก  เราจงปลงในสิ่งที่เห็นและแผ่เมตตาให้เขานั้นพบกับความสุขในเร็ววัน เพราะเรานั้นก็พอลืมตาอ้าปากได้เท่านั่นเอง