ความผูกพัน ผู้ช่วยขีดเส้นฝันสร้างเส้นทางในการทำงาน

ช่วยอบรมสั่งสอนในการงาน ช่วยสานฝันเปลี่ยนแปลงสาร

บอกในสิ่งที่ไม่เหมือนและไม่ต้องการ ให้เปลี่ยนผันกลายเป็นความสุข

คอยรับฟังเมื่อเรานั้นสงสัย สิ่งที่ได้ย่อมมีวันสร้างสรรค์ได้

ทำครั้งแรกนั้นไม่ครบครันในความคมคาย และสุดท้ายเรานั้นก็ต้องจากพรากเพราะกาลเวลา

    คนเรานั้นไม่มีใครบอกเราได้ว่าจะมาเจอกันเมื่อไหร่ เพราะว่าอะไร หลายครั้งเราพยายามเดินทางเพื่อค้นหาความสุข  กี่ฝันของเรานั้นมีคนคอยนำทางเสมอ  คนนี้เลยแม้ว่าเรานั้นไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เจอกันกับท่านอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญทางด้านภาษาไทยในตอนนั้นนับรวมมาถึงปัจจุบันนั้นน่าจะสิบปีได้ ครั้งแรกที่เจอนั้นเจอเพราะว่าเดินทางไปเป็นเพื่อนเรา

   ครั้งแรกของการเดินทางไปพนมเปญอาจารย์แม่นั้นนัดเจอเราที่สนามบินดอนเมือง จากการที่อาจารย์แม่นั้นจะต้องเดินทางในอาทิตย์ถัดมา กลับกลายเป็นว่าได้เปลี่ยนตั๋วนั้นมาบินพร้อมเรา เพราะว่าเรานั้นเดินทางไปครั้งแรกกลัวว่าเรานั้นจะไปไหนไม่ถูก นี่เลยเป็นเหตุให้เรานั้นได้มาเจอกัน  ร้องไห้จนตาบวม แต่ทุกครั้งที่อาจารย์แม่คุยเรานั้นจะหยุดร้อง ตอนนั้นจำได้ว่าร้องตอนที่อาจารย์แม่หลับตอนที่เครื่องนั้นบินจากไทย 

    ท่านเจอเราครั้งแรกนั้นจากการติดต่อจากอาจารย์ที่เรานั้นอยู่ด้วย บอกว่าให้เรียกว่าป้าแจ๋ว เป็นเพื่อนกับอาจารย์ที่เราอยู่ด้วยสนิทมาก เราเองยังไม่เคยเห็นหน้าแต่ตอนนั้นพยายามที่จะเดินทางด้วยความสุขแต่ว่าน้ำตานั้นไม่หยุดในการไหล หลังจากนั้นอาจารย์แม่ก็เป็นเหมือนแม่เราคนหนึ่งที่ไม่ว่าจะไปไหนจะห้อยเราไปด้วยเสมอ แม้การไปเที่ยวชมเกาะเราก็ไป

    ในทุกการเดินทางนั้นจะมีอาจารย์แม่ไปด้วย เราจะอุ่นใจมาก ในการทำอะไรนั้นอาจารย์แม่จะคอยให้คำปรึกษาแม้ว่าเรานั้นจะดื้อมากก็ตาม  จะบ่นจะว่า มีเรื่องอะไรเรานั้นก็จะเล่าให้ฟัง แม้แต่เรื่องของความรัก เหมือนที่ปรึกษาได้ทุกเรื่อง เป็นคนที่เปิดประสบการณ์อะไรหลายอย่างแม้กระทั่งการเขียนตำราหลักสูตรมากกว่านั้นคือในเรื่องของการสอน สอนอย่างไรอธิบายแบบไหน เป็นผู้เชี่ยวชาญในการนิเทศการสอนหกเดือนครั้ง และก็จะพาเรานั้นไปทานอาหารไทยที่เรานั้นโหยหา 

   แม้ในการกลับบ้านในหลายๆ รอบแม้การไปเที่ยวฮ่องกงนั้นอาจารย์แม่ก็จะรับรู้ในทุกเรื่องเพราะว่าตอนนั้นเราไปอยู่มากกว่าห้าปี อาจารย์แม่ช่วยและช่วยอีกอย่างหนึ่งคือการวางแผนชีวิต ชีวิตที่ต้องการให้เรานั้นเรียนเพื่อที่จะมาแทนอาจารย์แม่ในการทำงาน เพราะว่าเห็นแววของเรา แต่ว่าเรานั้นไม่ได้เดินตามทางที่อาจารย์แม่นั้นวาดไว้ 

    คนที่รักและหวังดีต่อเรานั้นเขาจะอยู่ข้างๆ ไม่ยอมไปไหนแม้ว่าเรานั้น   ตอนนั้นเรานอนคุยกัน อาจารย์แม่บอกว่าเรานั้นมาแทนอาจารย์แม่ได้ อาจารย์แม่ไม่อยากที่จะทิ้งในสิ่งที่อาจารย์แม่นั้นสร้างมากับมือ แล้วเรานั้นก็เป็นคนที่ร่วมสร้างด้วย เรารักที่นี่เหมือนอาจารย์แม่อยากให้เรานั้นทำต่อ เพราะว่าอาจารย์แม่บอกว่าเหลือเวลาอีกไม่มากในการที่จะมาทำงานที่นี่ไม่นานก็หมดแรงไป

    ความสุขในบางช่วงของชีวิตเรานั้นจะต้องขอบคุณคนที่อยู่ตามรายทางเสมอ  เขาเหมือนแรงผลักดันในความสำเร็จเรานั้นต้องยอมทิ้งคนที่อยู่รายทางไป เพราะหลากหลายเรื่องแต่ว่าท่านเหล่านั้นจะอยู่ในความรักเสมอเพราะว่าคือคนที่คอยปั้นสิ่งที่สวยงามสิ่งนี้ให้สำเร็จโดยที่ไม่ได้หวังในสิ่งใด  รอยยิ้มจะคงอยู่เสมอเมื่อไหร่ที่ท่านเหล่านั้นคอยเฝ้ามองเรา