อาหารเช้าวันแรกในพนมเปญ

การทานอาหารในวันแรกที่ว่างเปล่า

กับเรื่องราวที่ได้พบในทุกหน

มีชีวิตที่มากมายหลากหลายคน 

แต่เรานั้นต้องฝึกฝนกับการอยู่ในที่ใหม่ 

เริ่มจากการทานในส่วนของแป้ง อร่อยแต้มแต่งความสุขสันต์ มีหลากหลายเรื่องราวได้แบ่งกัน

ชีวิตเราชีวิตฝัน วันก่อนการณ์

     เรื่องราวที่หลากหลายทุกอย่างนั้นเกิดขึ้น เมื่อเรานั้นออกจากแผ่นดินที่เรานั้นอยู่ ความห่างไกลนั้นทำให้เรานั้นอาจจะสูญเสียในเรื่องของความสุขไป มากกว่านั้นคือสิ่งที่เรานั้นสอบถามในหลายเรื่อง 

    บ้านที่เรานั้นไปอยู่นั้นคือบ้านของอาจารย์ท่านหนึ่งที่มีในเรื่องของความพร้อม พร้อมที่จะให้ห้องเพื่อที่จะอยู่ในบ้านและรับในเรื่องของการดูแล  ไม่ว่าเรานั้นจะไปไหนในวันหยุด จะกลับบ้านเที่ยงคืนตีสองพ่อก็จะไปส่งขึ้นรถ มากกว่านั้นคือเวลาในช่วงวันหยุดเรานั้นไม่ต้องออกไปทานข้าวใน จะมีแม่นั้นคอยที่จะทำให้ไม่หยุด ถือว่าเรานั้นได้อยู่ในครอบครัว 

    ในตอนนั้นแรกๆ เรายังไม่สามารถที่จะกินในส่วนของอาหารที่นั่นได้ เราเพิ่งรู้ว่ามาดามนั้นได้ส่งแม่บ้านที่บ้านนั้นไปเรียนทำอาหารไทย เพื่อที่จะมาทำอาหารให้เรานั้นทาน ถือว่ามีความสามารถมากในการที่จะดูแล และกลัวว่าเรานั้นจะผอมเพราะว่าไม่สามารถที่จะทานอาหารที่นั่นได้  แต่พอมาหลังๆ แม่บ้านบอกว่าเรานั้นอยู่ง่ายมาก ตอนเช้ากินขนมปังกับน้ำชามะนาว และข้าวไข่เจียวก็พอ เรียกได้ว่าตอนนั้นคือแม่บ้านนั้นยิ้มสบาย 

    ตอนที่นำอาหารมาให้เรานั้น พยายามที่จะทำขนมอร่อย แต่กลัวว่าเรานั้นจะไม่หวานทานไม่ได้เลย เน้นในเรื่องของน้ำหวานหรือว่านมข้นหวานมาเพื่อให้เรานั้นกินอย่างอร่อย ในทุกวันนั้นเราบอกว่าไม่ยากเลยนะในการที่จะกินไม่ต้องลำบาก ขอเพียงมีน้ำจิ้มไก่แม่ประนอมที่เรานั้นเดินไปซื้อที่ซุปเปอร์มาเก็ตมาไว้พร้อม ในบางวันนั้นไม่ออกมาจากห้องเพราะว่าเรานั้นคิดว่าเป็นวันพักผ่อนนั่งทำงาน แต่แม่บ้านนั้นคิดว่าเรานั้นเป็นอะไร พยายามเคาะห้องเพื่อที่จะให้เรานั้นออกมาด้านนอก เพื่อออกมาทานในส่วนของขนมและน้ำหวาน 

    อย่างอาหารเช้าวันแรกในพนมเปญนั้น เมื่อแม่บ้านนั้นนำอาหารมา แล้วมานั่งรอเรานั้นทานอาหาร ว่าอร่อยไหมทานได้ไหม หากว่าเรานั้นทานไม่ได้ หรือว่าวันนั้นอาหารเหลือแม่บ้านจะต้องโดนอบรม หรือตัดเงินเดือน เรานั้นเลยต้องพยายามที่จะกินให้หมด วันไหนไม่อร่อยเราจะห่อใส่ถุงเพื่อที่จะไปกินที่มหาวิทยาลัยไม่ให้เหลือให้มาดามนั้นได้เห็น 

    เกือบสองเดือนเรานั้นค่อยเริ่มที่จะทานอาหารที่นี่นั้นได้ นั่นคือหมู่ย่างมันเยิ้มอร่อยมาก หลากหลายความตั้งใจเพื่อที่จะสร้างเรื่องราว มากกว่านั้นยคือเราได้ใช้ชีวิตเองด้วยการไปเดินตลาด สอนในเรื่องของการทำอาหารที่เรานั้นสามารถที่จะทานได้คือ ผัดผักบุ้งไฟแดงความอร่อยที่เรานั้นเลือกเอง และสามารถที่จะทำได้อร่อย เราบอกมาดามว่า การทานอาหารนั้นเราทานอะไรก็ได้ อร่อยทั้งหมดเลยที่แม่บ้านทำ เพื่อที่จะทำให้แม่บ้านนั้นนอนหลับบ้าง 

   มีครั้งหนึ่งเรานั้นไม่ชอบในส่วนของการอาบน้ำร้อน เลยนำในส่วนของเบเกอร์ลง เลยทำให้แม่บ้านนั้นได้อาบน้ำเย็นเป็นอาทิตย์ แต่ว่าเรานั้นไม่สามารถที่จะสื่อสารกันได้ เพราะว่าแม่บ้านนั้นฟังภาษาอังกฤษไม่ได้และฟังภาษาไทยไม่ได้เหมือนกัน การเรียนรู้ซึ่งกันและกันเลยเป็นความเข้าใจที่เรานั้นสร้างได้ระหว่างการใช้ชีวิต