ชาเขียวสักแก้ว เหมือนว่าเรานั้นมีเพื่อนที่รู้ใจ

หลายครั้งกับหลากหลายคำถาม วนเวียนซ้ำวนไปเสมอเหมือน

อีกเส้นทางของการเดินทางที่ก้าวเดิน ต้องมีสิ่งที่เผชิญและพร่ำมอง

หลายคนกับหลายคำถาม ว่าเรานั้นเดินทางมากพอไหม

หากถนนที่ทอดยาวตรงไป คงไม่ได้มีความสุขกับการหลบหลีกสิ่งขวากขวางทาง

    เรื่องราวของความสุขในแก้วใบใหม่ที่เรานั้นไม่คุ้นเคย ในแต่ละสถานที่ของการเดินทางนั้นมีเรื่องราวหลากหลายนั้นครอบครองอยู่ ครั้งนั้นเราเคยลองถามตัวเองว่าทำไมนะเขานั้นถึงมีสิทธิที่มากกว่าเรา ทำไมเขานั้นถึงสามารถที่จะเดินทางไปด้วยกันได้ เราเองคือใครทำไมถึงเก็บเรานั้นไว้ที่บ้าน 

     ไม่มีใครนั้นให้ในส่วนของคำตอบได้ สิ่งที่ได้คือเรานั้นไม่ได้เหมือนกันหรือว่าทัดเทียมกับเขานั้นหรือ ในความคิดที่แตกต่างนั้นบอกว่าเรานั้นน่าจะเป็นอะไรไม่ได้เหมือนที่เขานั้นได้เล่าไว้หรือไม่ เรื่องราวต่างๆ นั้นสามารถที่จะเล่าผ่านในส่วนของแก้วใบนี้ความอร่อยที่หาได้ยากเพราะว่ารสชาตินั้นแตกต่างมากกับชาเขียวที่เรานั้นได้ทานมามากกว่าที่อื่น 

   แก้วใบนี้ราคานั้นถ้าจำไม่ผิดนั้นราคา สามสิบห้าบาทอร่อยไหม ก็เหมือนความหวานทั่วไปแต่ว่าในส่วนของชาเขียวนั้นเหมือนว่ามันไม่ใช่ เขียวมากสีสันไปทางสีอ่อน น่าจะเป็นแก้วที่เรานั้นทานนานมากกว่าจะหมด รสชาติไม่ได้อะไรเลย หากว่ามีร้านใหม่เรานั้นจะสั่งชาเขียวใหม่ที่ใช่กว่านี้ ตอนนั้นจำร้านไม่ได้แล้วว่าร้านที่ไหน แต่ว่าเรานั้นมาคุยกับเจ้าชาเขียวแก้วนี้สองคน 

   มาเล่าเรื่องในการมาคาเฟ่ เคยไหมว่าเรานั้นมาในส่วนของคาเฟ่คนเดียวไม่ต้องไปสนใจใคร และนั่งคนเดียว ดื่มคนเดียว และหากว่าจะกลับนั้นเราสามารถที่จะกลับในส่วนของตอนไหนได้ทั้งหมดเลย เพราะว่าไม่ต้องถามใครมาคนเดียว 

   เจ้าของร้านนั้นตอนที่เรานั้นสั่ง เขานั้นมองมาที่เรานั้นถามว่ามากี่ท่านหรือคะ เรานั้นตอบว่ามาคนเดียวเท่านั้นสั่งแก้วเดียว เขานั้นก็ยังไม่เชื่อมองหน้าเรานั้นก็มองหาคนที่มาด้วย ในใจนั้นเราถามเหมือนกันว่าการที่เรานั้นมาคนเดียวแปลกที่ไหน คนอื่นเขานั้นมากันสี่ห้าคนวุ่นวายกว่าคนหนึ่งจะพูดหมดแย่งกันพูด ส่วนเรานั้นมาคนเดียวไม่ต้องพูดเรานั้นนั่งมองในส่วนของทุ่งข้าวสวยเขียวที่หลากหลายพยายามเจริญเติบโต ต้นข้าวสีเขียวสดใสต้นใบเขียวสวยงาม

    ชีวิตของเรานั้นไม่ได้ผูกไว้กับใครที่สามารถที่จะมาบอกเรานั้นว่าเราไปทางนั้นนะทางนี้นะ เรานั้นอยากที่จะไปไหนจะไปทางใด เรานั้นได้ทั้งหมด ไม่มีว่าเรานั้นต้องกลับบ้านตอนนี้นะ ให้เวลาอีกสิบนาทีนะที่บ้านรอทานข้าวอยู่ 

  บางครั้งชีวิตเรานั้นเกิดมาใช้ชีวิตด้วยตนเอง ไม่ให้ใครนั้นมาบงการอะไรได้ หากอย่างนั้นเราจะมีความสุขได้อย่างไร ไม่ชอบในการโทรว่าวันนี้จะไปอะไรไปไหนทำไมไม่กลับบ้านไม่ได้อยู่คุกไม่ได้ต้องการให้ใครนั้นมาเป็นเจ้าชีวิต ชอบอยู่เงียบๆ สบายใจกว่ามีคนมาจองเวร

   ทุกวันนี้มีความสุขกับการใช้ชีวิตกลับบ้านเมื่อไหร่ก็ได้จะไปไหนทำอะไรนั้นไม่ต้องคอยมารายงานใคร