เกษียณปีที่ 60 นี้ที่ภาคภูมิ บายศรีสู่ขวัญ

สิ่งที่บอกกล่าวร่ำลาสุดอ้างว้าง 

อะไรหลายๆ อย่างได้สุขสันต์ 

มีเรื่องราวชีวิตที่ผันผ่าน 

ก้าวหน้าก้าวเท้าบ้างหยุดหยัดยืน 

วันข้างหน้าชีวิตต้องสื่อสาร 

กับเส้นทางตามความหมาย 

มีเพียงเรามีเพียงเขาเข้าผ่อนคลาย 

หลากหลายเรื่องราวเล่าสู่กันฟัง

   ไม่มีใครนั้นบอกเราได้ว่า หนทางข้างหน้านั้นเราจะเจออะไร เหตุผลเรื่องราวหลากหลายต่างมุ่งมั่น มีคนเคยบอกเราว่า หากว่าเรานั้นเคยสอนเด็กมานานมากกว่าสิบปี แล้วพอวันหนึ่งเส้นทางชีวิตบอกเราว่าถึงเวลาที่จะพักผ่อนแล้ว เราต้องพักผ่อนเพื่อที่จะผ่อนคลาย 
    ช่วงนี้หากว่าเรานั้นอยู่ในสังคมครูจะต้องมีแน่นอนในเรื่องของงานเกษียณอายุราชการเรานั้นจะต้องมีเวลาพักผ่อน เราเคยไปทำงานในตอนเช้ากลับเย็นเหมือนการที่เรานั้นทำงานมาทุกวันเลย เหมือนการไปโรงเรียน ตอนเด็กๆ นั้นเราไม่ค่อยอยากไปโรงเรียน มาตอนโตนั้นเราก็ต้องไปโรงเรียน แต่ว่าเรานั้นเคยเป็นนักเรียนแต่วันนี้นั้นเป็นคุณครู ความแตกต่างที่ยังคงเหมือนกัน

   สู่วันเกษียณที่ภาคภูมิ ยังคงรักเสมอหากว่าเรานั้นจะต้องจากกัน เส้นทางชีวิตนั้นไม่ได้โรยด้วยความสุขมากนัก ใครจะรู้ว่าอดีตนั้นต้องเจอกับอะไร มาถึงวันนี้ได้ความสุขจะต้องมากมายขนาดไหน 

    สายธารแห่งความรักนั้นยังคงเดินทางไปเรื่อยๆ ไม่มีวันสิ้นสุด คนที่เดินทางมานั้นเหมือนเป็นการบอกว่าใช่แล้ว ต้องพักผ่อนแล้ว ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเส้นทางของเรานั้นได้ ต่อจากนี้จะไม่เห็นไม่เจอ ทุกอย่างอยู่ในความว่างเปล่า สิ้นสุดในทุกสิ่งในสถานที่ทำงาน ฟังดูแล้วเหมือนรู้สึกดี แต่ต่อไปจะไม่ได้ยินเสียงนักเรียน จะไม่ได้เห็นเพื่อนร่วมงาน แต่จะนอนตื่นเมื่อไหร่ได้ จะไปทำอะไรนั้นได้ทั้งหมด 

    ความรักที่ส่งผ่าน ในเส้นทางเส้นด้ายสีขาวนี้  คำอวยพรมากมายที่มอบให้นี้ คือความตั้งใจ ความดีใจและความเห็นอกเห็นใจตลอดกาล  ใบตองคือธรรมชาติ ส่วนสิ่งของที่คาดคือเส้นของความสุข วันหนึ่งเราเองก็น่าจะมาถึง 25 ปีถือว่ายาวนานกับการทำงาน 

    เวลานั้นเดินผ่านไปเร็วมาก ไม่กี่วันเราก็จะกลายเป็นคนที่อายุนั้นมากแล้ว อย่ามองเรื่องหลายเรื่องนั้นเพียงเพราะว่าเรานั้นเป็นเด็ก หากคิดว่าตนเองนั้นไม่เคยผิดพลาดก็ไม่ต้องมาว่าคนอื่น อะไรที่มันผิดเราก็แก้ไข 

    ถามว่าเรานั้นใช้ชีวิตเคยสนใจคนอื่นไหม แน่นอนว่าไม่สนใจ เพราะเขาไม่ได้มามีอิทธิพลอะไรกับเรา อยากทำอะไรก็ทำไปไม่ได้สนใจใครเลย หน้าที่ฉันก็ทำไป  คนเราหากว่าจะทำงานอะไรจะต้องมีคือในส่วนของ ต้องไม่ไปทางนั้นทางนี้ ยิ่งอายุเยอะเราจะเห็นคือตรรกของชีวิตเขานั้นจะมากขึ้นด้วย น่าสงสารนะคนพวกนี้ชีวิตเขานั้นเอาแต่คนอื่นมาใส่ใจ ไม่ค่อยจะสนใจในตัวเองมากเท่าไหร่นัก 

    เราควรจะสงสารเขา ภาวนาให้เขานั้นจงรู้ตัวและมีความสุข อย่ามอบแต่ความทุกข์ให้กับตนเอง