ริมสายน้ำแม่โขง พนมเปญหน้าพระบรมหาราชวัง

สายน้ำยามเย็นหน้าพระราชวัง  สมความหวังในเส้นทางสู่ถิ่นหมาย 

มีความรักนิ่งเงียบเฉียบเย็นคลาย  และสุดท้ายความมืดปิดชิดเส้นทาง

เมื่ออาทิตย์สิ้นแสงได้แบ่งรัก ต่างคนมาทายทักรักสุขสันต์

 ไม่มีใครไม่ได้รักประจักษ์ตา  สมราคาสิ่งสวยใสในธารา

     กี่ชั่วโมงในการเดินทางในแต่ละวันนั้นเราสามารถที่จะเก็บเรื่องราวมากมายเข้ามาในชีวิต แต่สิ่งที่เรานั้นเชื่อเสมอเมื่อเรานั้นได้พบเจอในส่วนของความเข้าใจ  คือ ไม่มีใใครคิดว่า หนทางต่อไปนั้นเราจะต้องมีในความรัก รักที่จะเข้าใจ  รักที่จะอดทน และรัก   การสร้างหลายอย่างขึ้นเพื่อที่จะอำนวยในเรื่องของความสุข บางคนนั้นบอกเราว่า พรุ่งนี้ไม่มีอยู่จริง  

    เรื่องราวบางเรื่องนั้นเกิดจากที่นี่ ทุกครั้งที่เรานั้นได้มองตา มองฟ้า และมองสายน้ำพร้อมกัน ในวันที่เขานั้นเดินทางมาหาเราถึงในสถานที่ที่เรานั้นทำงาน  สิ่งที่เข้าใจนั้นคือเขาบอกว่าเขานั้นจะมาที่นี่เพื่อที่จะมาเก็บของเพื่อการเดินทาง เพราะว่าเขานั้นสามารถที่จะตั้งตัวในการทำงานได้แล้ว  

    ครั้งแรกในการที่เรานั้นลงไปนั่งเรือเพื่อที่จะชมในบรรยากาศ เพื่อผ่อนคลายจากการทำงาน หนทางที่เรานั้นนั่งเรือไปกลับใช้เวลามากเกือบชั่วโมง  การชมเรือนั้นเราจะชมในระยะเวลาที่ตอนที่แสงตะวันกำลังจะตกประมาณสี่โมงเย็น ที่เรานั้นจะเห็นแสงสีทองนั้นกระทบกับสายน้ำ

   ตอนนั้นพี่พูดกับเราว่า เขานั้นไม่อยากที่จะทำงานในไทยเพราะว่าในสังคมหลายอย่างนั้นทำให้เรานั้นไม่มีความสุข แต่สิ่งที่สุขมากกว่านั้นคือการสร้างความรัก 

      ท้องฟ้ายามเย็นสว่างไสวไปด้วยแสงของท้องฟ้าที่กลายเป็นสีแดง เรืองรอง น้ำในบริเวณนี้นั้นถือว่าเป็นในส่วนของน้ำวน วนเวียนผันไปเรื่อยๆ จนทำให้มีในส่วนของต้นหญ้าที่หมุนเวียน เรือที่ล่องออกไปในสถานที่นั้นมีเรือทานอาหาร ที่คิดเป็นรายชั่วโมง   เมื่อเรานั้นไปถึงเรือจะมีการวนเพื่อที่จะหันหัวกลับมาในเส้นทางเดิม  ล่องกลับจนถึงแล้วให้เรานั้นเดินข้ามเรือขึ้นไปในฝั่งพร้อมกับการทานอาหารริมแม่น้ำที่มีความสุขมาก

     เมื่อสิ้นแสงลง  แสงไฟบนเรือนั้นเริ่มที่จะติดเป็นประกาย เราอาจจะเรียกว่าการเดินเรือที่ดำเนินไปเรื่อยๆ  ชั้นสองชั้นตามเส้นทาง บางลำนั้นพอไปจอด  ตรงส่วนหรือบริเวณนั้นเพื่อที่จะทานอาหาร หากว่าเรือนั้นมีการล่องไปเรื่อยๆ นั้นจะทำให้ได้เห็นในส่วนของระยะทาง และระยะเวลา  

     ในสายน้ำนั้นคือช่วงเวลา ระยะทางที่เรานั้นบฝันฝ่า ปลายทางของเรานั้นสิ้นสุดอยู่ที่การกลับมา บางคนนั้นที่เราเจอเขาไม่นาน ไม่ถึงห้าชั่วโมงเรารู้ข่าวอีกทีคือเขานั้นไม่ได้กลับมาเจอกันแล้ว  เหตุการณ์ที่จะเล่านั้น เรื่องมีอยู่ว่า ในคืนนั้นเราเองเกิดอาการที่ว่า ทานยาลดน้ำมูกพี่เขาบอกว่า จะเดินทางกลับตอนตีสอง จะนำในส่วนของเสื้อผ้านั้นลงมาวางให้เรา เราเองตื่นมาเห็นสิ่งของก็แปลกใจว่าพี่เขาเคาะนั้นเราไม่ได้ตื่นขึ้นมาเพื่อที่จะเปิดประตู  แต่ไม่นานตอนที่เรานั้นอาบน้ำอยู่ได้ยินเสียงของโทรศัพท์นั้นเล่าว่า พี่เขานั้นโทรมาเพื่อที่จะบอกว่า พี่ที่เดินทางเจ้าของโทรศัพท์เครื่องนี้นั้น ประสบอุบัติเหตุหลังจากที่เดินทางกลับ เรายังไม่ได้สนใจในเรื่องของการถามอีกเลย วางสายแล้วติดต่อเพื่อที่จะหาเหตุของการเกิดอุบัติเหตุ  และติดต่อทางผู้ใหญ่ให้เดินทางเข้ามารับ

    และสุดท้ายนั้นกว่าที่เขานั้นจะเจอในส่วนที่เราเห็นนั่นคือ พี่เขานั้นนอนอยู่เฉยๆ ไม่มีในส่วนของการเคลื่อนไหวหรือว่ารักษาอะไรทั้งสิ้นเลย ด้วยว่าไม่มีใครเซ็นในเรื่องของการรักษา 

    ไม่ว่าเรานั้นจะเจอกันเมื่อไหร่ เราต้องทำในสิ่งที่ดีต่อกันเสมอเพราะว่าบางคนนั้นไม่สามารถที่จะหวนกลับมาเพื่อที่จะเจอกันอีก ก็เป็นได้ เพราะเรานั้นมีการเดินในเส้นทางนี้เรื่อยๆ