ความรักต่างแดน ชาเขียวและทาสไข่ ที่วางไว้ในโต๊ะทำงานของทุกวัน

เช้าของความสุขในการมาทำงาน อะไรในถุงและวางไว้เสมอ

ไม่ว่าจะวันไหนเรานั้นคิดว่าใครนะเออ สุดท้ายแล้วเธอที่รักและห่วงใย

ไม่ได้ต้องการมากกว่ารอยยิ้ม เสียงหัวเราะอิ่มท้องของคนรักเสมอ

เหมือนได้ช่วยแบ่งเบาความเหนื่อยของเธอ 

เสมอเหมือนตลอดปีและตลอดไปชื่นใจเมื่อนึกถึงช่วงเวลา 

   เธอนั้นไม่เคยบอกว่าห่วงใย แต่แสดงออกให้รู้ในทุกกาล ทุกช่วงเวลาในการทำงานเรามีเขาเสมอในการสอนในการเดินทาง หรือในการทานอาหาร เขานั้นจะดูแลเราเสมอ วันนั้นเราเดินขึ้นมาด้านบนในห้องทำงานในตอนเช้าเขานั้นบอกเราว่า มาทำงานหรือยังอย่าลืมทานข้าวนะ ทำงานนั้นรักตัวเองหน่อย 

   แน่นอนว่าตอนที่เรานั้นสอนและเจอเขานั้นในครั้งแรกด้วยความที่อายุนั้นมีความใกล้เคียงกันเลยคิดว่าเรานั้นจะทำอย่างไรนะ หากจะสอนเขาในเวลาที่เรานั้นสอน เรามองว่าเขานั้นไม่ชอบเรา เพราะว่าด้วยสายตาและการมองนั้นมีความคิดแอบแฝงอยู่ ตั้งแต่วันนั้นมาเขาก็มาเรียนทุกวัน และการทำงานนั้นเขาก็จะทำสวยทำเก่ง จนเรียกได้ว่าต้องให้สอนเพื่อนทำงาน 

   หนึ่งเดือนผ่านไป เริ่มมีอะไรวางบนโต๊ะทำงาน ตอนแรกนั้นไม่กล้ากิน แต่ว่าพอเรานั้นถามว่าของใครมาวางไว้ที่โต๊ะ หากว่าไม่บอกจะไม่ยอมกิน เลยมีข้อความจากเธอนั้นบอกมาว่า ของหนูเองอยากให้อาจารย์ เรื่อยมาเรานั้นบอกว่าทำไมใจดีจัง และห่วงใยเรานั้นมาก ทั้งเสื้อผ้าเคสโทรศัพท์และอีกหลายอย่างให้เรามากกว่านั้นคือในส่วนของเครื่องประดับ รถจักรยานหากว่าเรานั้นต้องการสามารถที่จะหาให้เลย 

  กลับบ้านหลังจากเลิกงานสามทุ่ม มีนมสดและขนมปังที่เรานั้นชอบมาวางไว้หน้าบ้าน ใต้บันได หรือว่าบางครั้งนั้นฝากกับยาม น่ารักมากคงรู้ว่าเรานั้นไม่ได้ไปร้านอาหาร เลิกงานคือกลับบ้านนอนก็พอแล้ว 

   หลังจากที่เรานั้นจะจากกันมีหนังสือที่เขียนเรื่องราวนั้นฝากมาให้เรา เมื่ออ่านเรานั้นจึงเข้าใจว่ามันคือความรักจากหญิงคนหนึ่งที่รักและห่วงใยเรานั้นมากกว่าอาจารย์และศิษย์ ในหนังสือเล่มนั้นเราเปิดอ่านในวันที่เดินทางกลับประเทศบนเครื่องบิน เขามีการเขียนและถ่ายภาพเราไว้มากมาย เล่าถึงความรู้สึกในการเดินทางไปด้วยกัน การเรียนกับเรา มีความสุขในทุกชั่วโมงที่เรียนด้วย เราเองกลับคิดว่าเขานั้นว่าเราสอนไม่เข้าใจ แต่ความรู้สึกคืออยากเรียนกับเราเพราะว่าเรานั้นสอนสนุก ประทับใจมาก แต่คือกลับไปเล่าต่อหน้านั่งคุยกันไม่ได้แล้ว 

   เรานั้นจากกันแสนไกล หากจะต้องเจอกันคือต้องบินข้ามฟ้าไปหาน้องสาวคนนี้ คนที่ห่วงใยเราตลอดระยะเวลามากกว่าสองปีที่อยู่ที่พนมเปญ คนเราหากว่าจะมีความรู้สึกดีๆ ต่อกันมากกว่าอาจารย์และศิษย์นั้นยาก คงต้องเคยได้ทำบุญมาร่วมกัน วันนั้นที่ถามเราว่า อาจารย์รักหญิงไหม เรานั้นตอบกลับไปว่าไม่รักชาย เขาเหมือนหน้าเศร้าแต่ทำไมเราเองไม่เข้าใจเขาว่าเขานั้นคิดกับเราแบบไหน หลังจากที่ได้รับรู้ในความรู้สึกคือกลับไปมองหน้ากันไม่ได้แล้ว 

   เธอยอมที่จะเรียนต่อในระดับที่สูงขึ้นเพราะว่าต้องการที่จะเจอเราในทุกวัน นั่นคือความรู้สึกดีที่ใครคนหนึ่งนั้นให้เรา มากกว่าคำว่ารักนั่นคือความห่วงใยและต้องการให้เรานั้นมีความสุขในทุกวันที่อยู่ที่ต่างประเทศ