ผมแค่คิดว่า…จะย้ายงานไปได้เงินดีขึ้น แต่สุดท้ายต้องนั่งมองตัวเองร้องไห้ในห้องพักที่ไม่มีหน้าต่าง

ผมแค่คิดว่า…จะย้ายงานไปได้เงินดีขึ้น แต่สุดท้ายต้องนั่งมองตัวเองร้องไห้ในห้องพักที่ไม่มีหน้าต่าง

ผมไม่เคยคิดว่าแค่ “ย้ายงาน” มันจะพังชีวิตได้ขนาดนี้

ตอนนั้นแค่รู้สึกว่า ทำงานในไทย เงินเดือนไม่พอ ใช้จ่ายแทบไม่เหลือเก็บ เหนื่อยแบบไม่รู้จะไปต่อยังไง แล้วพอมีรุ่นพี่ที่รู้จัก ทักมาว่า

“ไปทำงานที่ปอยเปตไหม เงินดี งานง่าย แค่... ไม่ต้องพูดเขมรเลย”

มันเหมือนแสงไฟในอุโมงค์สำหรับผมเลย

ไม่เคยคิดว่าจะเจออะไรบ้าง
ไม่คิดว่า…ต้องนอนห้องที่ไม่มีหน้าต่าง
ไม่คิดว่า…จะมีหัวหน้าที่ชอบยืมเงินลูกน้อง
ไม่คิดว่า…แค่คุณไม่เข้าพวก ก็พร้อมโดนเหยียบหัว

ผมทำงานวันละ 12 ชั่วโมง ไม่มีวันหยุดเลยนอกจากวันเดียวในหนึ่งเดือน

ที่เลวร้ายกว่างาน คือ “คน”
ไม่มีใครไว้ใจใคร ทุกคำพูดต้องคิดก่อนพูด ต้องวางมาดก่อนเดิน
มีแต่คนอยากอยู่รอด แม้ต้องเหยียบหัวคนอื่นก็ตาม

มันคือ 730 วันที่ผมยังรอดไม่ขาดจากที่นั่น

ไม่รู้จะเรียกว่ายังโชคดี หรือโง่ที่เข้าไป
แต่ที่แน่ๆ ถ้าย้อนเวลากลับไป ผมคงไม่กล้าตัดสินใจอีก

ใครเคยตัดสินใจพลาดในชีวิต
ใครเคยย้ายงานแล้วพบว่า…มันคือจุดเริ่มต้นของนรก
มาแชร์ได้นะครับ อยากรู้ว่าเรื่องของผมมันหนักไปไหม…หรือมันธรรมดาแค่ผมคิดมากเอง

ติดตามตอนต่อไปได้เร็วๆ นี้ครับ