สายฝนแห่งความคิดถึง อาคารแบบฝรั่งเศส (ความสุขในการทำงาน)

การทำงานในสมัยก่อนอยู่ชั้น 5  ไม่มีว่าเครื่องทุ่นแรงมาเสนอ

ขึ้นบันไดสวนทางกันกว่าหนึ่งร้อย  ขึ้นสองครั้งลงมาสองรอบอาหารย่อยไป

ตอนที่ทำงานออกมาเพื่อพักผ่อนสายตา มองรอบข้างสวยงามตาความสุขสันต์

มองหลังคาอาคารตึกฝรั่งเศสสร้าง สวยตระการระบบไฟส่องสว่างตา

  ตอนที่ทำงานที่พนมเปญนั้น ที่ทำงานเหมือนว่าจะเป็นบ้านหลังที่สองเพราะว่าเรานั้นอยู่ในบ้านเพียงเวลานอนเท่านั้น เจ็ดวันเรานั้นจะอยู่ที่มหาวิทยาลัยสอนตั้งแต่หกโมงเช้า จนถึงสองทุ่มครึ่งเท่ากับว่าที่ห้องพักที่เรานั้นสร้างไว้คือจะหายไป คือไม่มีเวลาได้พักเลยแม้แต่น้อย เราจะได้นอนในบ้านคือเวลาสามทุ่มจนถึงหกโมงเช้าก็ต้องออกจากบ้าน

   การสร้างบ้านพักนั้นให้มีความสุขจึงเป็นสิ่งที่ดีหากว่าเรานั้นจะต้องเดินทางเพื่อที่จะไปในที่ต่างๆ ในตอนที่เรานั้นว่างจากการทำงานำไปเที่ยวเพื่อที่จะพักผ่อน ภาพที่เห็นในแต่ละวันนั้นเวลามาทำงานจะมีความสุขมาก คือช่องในการระบายอากาศอยู่ในตัว ชอบมากคือเวลาที่ฝนตกนั้นจะมีน้ำนั้นไหลออกมาอย่างเป็นระบบ หากว่าเรานั้นมีหลังคาหรือกระเบื้องเหมือนในบ้านนั้นจะยากในการระบายน้ำบางครั้งจะต้องทำราง แต่ที่นี่นั้นเมื่อน้ำไหลลงมานั้นจะถือว่าไม่หนักมาก จะมีระบบการจัดการน้ำ

     การสร้างอาคารตามหลักของฝรั่งเศสนั้นจะมีในส่วนของน้ำหน้าอาคาร เพื่อทำให้มีทัศนียภาพที่ดี ในช่วงที่บัวออกดอกที่นี่คือสวยงามมาก ดอกบัวจะบานสะพรั่งสวยงามเสมอกัน ทางจีนนั้นเชื่อว่าการมองเห็นน้ำนั้นทำให้เรามีความสุขมากกว่าการเห็นดิน และหากว่ามีน้ำล้อมรอบนั้นจะทำให้จิตใจนั้นร่มเย็นเป็นสุข 

    การมองสายฝนที่โปรยปรายลงมานั้นทำให้เรานั้นมีความสุขกับการมอง ยิ่งเรานั้นอยู่สูงนั้นสายฝนจะลงมา  แต่ละห้องนั้นแต่ก่อนจะมีเด็กเดินรอบบริเวณอาคารช่วงที่จะเข้าเรียนเด็กจะมีจำนวนมากบริเวณหน้าอาคาร แต่พอถึงเวลาเรียนนั้นเราจะไม่เห็นเลยในนักเรียนที่อยู่หน้าห้องเรียน  ระยะห่างของอาคารนั้นมีพื้นที่ที่ไม่มาก ซึ่งจะทำให้เรานั้นเดินไปได้สบาย 

        เคยไหมเวลาที่เรานั้นเดินทางออกจากบ้านในระยะเวลาหนึ่งปี เราต้องเจออะไรบ้าง บางครั้งสายฝนนั้นจะทำให้คนที่ห่างไกลนั้นคิดถึงบ้าน และเป็นช่วงที่จิตใจอ่อนไหวมาก ไม่ว่าจะในการเดินทางไปไหนไปเจอรถของคนที่เรารัก รองเท้าของคนที่บ้านเราใส่ หรือเสื้อบางตัวที่แม่ของเราใส่นั้นเดินผ่านไป แค่เห็นเพียงหลังเรื่องราวต่างๆ นั้นก็เวียนคืนมาเยอะจนบางครั้งเราจะต้องบอกตัวเองให้หยุดในความคิดนั้น

    ตอนนั้นวันที่เราไม่ได้ไปทำงานที่มหาวิทยาลัย เพราะว่าเป็นวันหยุด ที่ไม่ได้เดินทางไปไหนเพราะว่าโฮสบอกว่า ช่วงวันหยุดยาวหากว่าเรานั้นไม่ได้เดินทางไปไหน  ให้อยู่ที่บ้านของตนเอง ไม่ให้ไปไหนเพราะว่าจะเป็นอันตรายต่อตนเอง หากว่าเรานั้นไม่ได้ไปไหนไกลจากบ้านจะปลอดภัย แต่ว่าหากว่าเรานั้นเดินออกไปจากบ้านแล้วจะมีสายตาที่มากมายจับจ้องเราอยู่ตลอดเวลา

     สิ่งนี้ละทำให้เรานั้นคิดถึงบ้านมาก ยิ่งได้มองสายฝนที่ลงมาจากฟากฟ้า ฟังเสียงเพลงที่บางครั้งนั้นเราไม่อยากได้อยู่ในอารมณ์แบบนั้นแต่ว่ามันคือสิ่งที่เรานั้นต้องต่อสู้  ตอนที่เราเป็นนั้นตอนนั้นเดินทางไปครั้งแรกจะเป็นอยู่คือในวันเดินทางออกจากบ้าน ต่อไปคือบนเครื่องบิน และหลังจากที่ถึงเดินทางไปถึงที่พัก  

    เวลาที่อยู่นิ่งๆ คนเดียวทำให้ตนเองนั้นไม่ค่อยที่จะปรับอารมณ์ของตนเองได้   เมื่อผ่านไปสองถึงสามวันหลังจากนั้นพอเรามีงานทำแล้วเราก็จะทำให้ความรู้สึกนั้นหายไปเอง เมื่อมีเรื่องมาแทนที่ความคิดของเราจะหายไปเอง หลังจากนั้นก็จะเป็นความสุขในการทำงาน ในการปรับตัว ในครั้งแรกที่คิดว่าตนเองจะได้ไป นั้นบอกตัวเองเพียงว่าไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนเรานั้นก็ต้องอยู่ได้เสมอ ไม่ต้องกังวลปล่อยให้มันไปเรื่อยๆ ไม่ต้องคอยวุ่นวายในสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น มีความสุขในการทำงาน