"บ้านร้างริมถนน"7/8 หนีไม่พ้น

ตอนที่ 7 - หนีไม่พ้น

ปัณณ์รู้สึกถึงความหวาดกลัวที่แทรกซึมเข้าไปในทุกอณูของร่างกาย รอยเลือดบนพื้นห้องยังคงสะท้อนความน่าสะพรึงกลัวที่ไม่อาจหลีกหนีได้ เขาพยายามสะบัดความคิดที่เริ่มแยกจากกัน แต่มันไม่ง่ายเลย การขยับตัวแต่ละครั้งเหมือนจะทำให้เขาติดอยู่ในบางสิ่งที่เขาไม่อาจทำลายได้

เสียงกระซิบบางอย่างดังขึ้นในหัวของเขา "เจ้าจะไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้... ทุกการกระทำของเจ้าถูกควบคุมโดยพวกเรา..."

แม้จะรู้สึกถึงการติดขัด แต่ปัณณ์ก็ยังคงเดินออกจากห้องนั้นและกลับมาที่ทางเดินอีกครั้ง ความมืดในบ้านนั้นเหมือนจะเพิ่มความหนักหน่วงขึ้น ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวออกไป โลกที่เขาเคยรู้จักกลับดูเลือนลางขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อเขาก้าวมาถึงหน้าประตูบ้าน เขาก็พบว่ามันถูกล็อกอย่างแน่นหนา แม้แต่กุญแจด้านในก็ไม่สามารถหมุนได้ เมื่อมือของเขาลูบไปบนประตู เขารู้สึกถึงพลังบางอย่างที่เหมือนจะยึดติดมันไว้

"กลับไปที่เดิม... จะไม่มีที่ไหนให้หนี..." เสียงนั้นดังขึ้นเบื้องหลังอีกครั้ง เมื่อเขาหันกลับไปก็เห็นเด็กสาวยืนอยู่ตรงทางเดิน เธอยิ้มให้เขาอีกครั้ง แต่รอยยิ้มนั้นกลับไม่มีความอบอุ่นเลย มันเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นที่แฝงอยู่ในนั้น

"เจ้าจะเป็นส่วนหนึ่งของเรา..." เด็กสาวพูดด้วยเสียงที่แหบแห้งเหมือนคำพูดเหล่านั้นถูกสะสมไว้นาน

ปัณณ์พยายามตะโกนเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่คำพูดของเขากลับหายไปในความมืด เหมือนโลกนี้ไม่มีที่ให้เสียงของเขาหรือคนอื่นได้ยินอีกต่อไป

"ไม่... ฉันต้องหาทางออกไป!" ปัณณ์คิดในใจ เขาพยายามหันหลังกลับและวิ่งไปในทิศทางตรงข้าม แต่ร่างของเขากลับถูกดึงให้ไปในทิศทางเดียวกัน

เมื่อเขาหันไปมองอีกครั้ง เขากลับพบว่า เด็กสาวนั้นหายไปแล้ว และแทนที่ร่างของเธอมีบางสิ่งที่มืดมิดยืนอยู่ตรงนั้น เหมือนจะเป็นมนุษย์ แต่ทุกอย่างเกี่ยวกับมันผิดปกติ มันยืดยาวผิดรูปผิดร่าง มือและขาของมันยาวจนเกือบถึงพื้น และหน้าของมันก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ผิดมนุษย์

"เจ้าไม่สามารถหนีได้..." เสียงนั้นดังขึ้นในหัวของปัณณ์อย่างชัดเจน ร่างของมันเริ่มเคลื่อนที่อย่างช้า ๆ ท่ามกลางความมืด

แต่จู่ ๆ ในความมืดนั้นมีแสงจากประตูที่ปิดอยู่ส่องออกมาแวบหนึ่ง เหมือนมีบางสิ่งบางอย่างพยายามจะบอกเขาว่าทางออกยังมีอยู่

ปัณณ์ตัดสินใจวิ่งไปในทิศทางนั้น เขารีบวิ่งและสอดมือไปที่ประตูทันที เมื่อลองเปิดดู ปรากฏว่า... ประตูถูกเปิดออกเองราวกับมันกำลังรอให้เขาผ่านเข้าไป

เมื่อก้าวข้ามประตูไป ปัณณ์พบตัวเองยืนอยู่ในทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ ท้องฟ้าสีเทากำลังปกคลุมทั่วทั้งพื้นที่ แต่สิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจคือ… ทุ่งหญ้านั้นดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด มันค่อย ๆ ขยายออกไปในทุกทิศทางจนไม่สามารถมองเห็นขอบเขตได้

"เจ้าหนีไม่พ้น… พวกเราจะตามหาเจ้า..." เสียงนั้นดังขึ้นในทุกมุมของทุ่งหญ้า แม้จะไม่เห็นตัวตนใด ๆ แต่ปัณณ์รู้สึกว่ามันกำลังตามเขาไป

ทุกอย่างที่เขาคิดว่าเป็นทางออกกลับเป็นเพียงกับดักที่ถูกตั้งเอาไว้ เขารู้สึกว่าโลกนี้ไม่ได้มีแค่เขาเท่านั้น บางสิ่งบางอย่างกำลังเล่นเกมกับเขาและจะไม่มีวันปล่อยให้เขาหนีไปได้

"ไม่มีทางเลือก… คืนนี้จะเป็นคืนสุดท้ายของเจ้าที่จะหาทางออกไป…"

ความหวังเริ่มลดลงในใจของเขา แต่บางที… ความจริงที่เขากำลังมองหา อาจจะซ่อนอยู่ในทุ่

งหญ้านี้เอง…

(โปรดติดตามตอนต่อไป)https://board.postjung.com/1605838