"บ้านร้างริมถนน"8/8 การตัดสินใจที่หน้าหวาดกรัว

ตอนที่ 8 - การสิ้นสุดที่น่าหวาดกลัว

ปัณณ์รู้สึกถึงความหนาวเย็นที่เริ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เขาก้าวเดินผ่านทุ่งหญ้ากว้างไปอย่างช้า ๆ ใจของเขาเต็มไปด้วยความวิตกกังวล ขณะที่ทุกย่างก้าวเหมือนจะพาเขาลึกเข้าไปในความมืดมิดที่ไม่มีวันสิ้นสุด

เสียงกระซิบที่คุ้นเคยดังขึ้นในหัวของเขาอีกครั้ง "เจ้าคิดว่าจะหนีไปจากที่นี่ได้หรือ? พวกเราจะไม่ปล่อยให้เจ้าหลุดไป…"

เขาหยุดนิ่ง เงียบสงัดไปทุกทิศทาง เขาพยายามหาทางออกจากที่นี่ เขาไม่อยากจะเชื่อว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมานั้นมันเป็นความจริง แต่รอบตัวเขากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด เหมือนเขากำลังหลงอยู่ในโลกที่ไม่รู้จัก และบางสิ่งที่มองไม่เห็นกำลังจับจ้องเขาจากทุกทิศทาง

เมื่อเขาหันกลับไปมอง เขาเห็น เงามืด กำลังเคลื่อนที่ตามเขามาอย่างช้า ๆ ร่างนั้นยืดหยุ่นเหมือนจะสามารถเปลี่ยนแปลงรูปทรงได้ตามใจชอบ ทุกการเคลื่อนไหวของมันชวนให้รู้สึกถึงอันตรายที่แฝงอยู่

"ไม่..." ปัณณ์เริ่มรู้สึกถึงความกดดันที่รุนแรงขึ้น เขาเร่งฝีเท้าออกไป แต่ทุ่งหญ้าที่ไม่มีที่สิ้นสุดก็เหมือนจะยืดขยายไปอีก จนทำให้เขารู้สึกเหมือนจะไม่มีทางออก

ในขณะที่เขากำลังวิ่งไปอย่างบ้าคลั่ง เสียงของเด็กสาวก็ดังขึ้นอีกครั้ง "เจ้าคิดว่าหนีได้หรือ… เราจะพาเจ้าไปที่จุดสิ้นสุด…"

ทันใดนั้น ท้องฟ้ากลับมืดลง และ แสงสีแดง เริ่มปรากฏขึ้นจากทุ่งหญ้า เหมือนมีบางสิ่งกำลังปรากฏขึ้นในท้องฟ้า มันไม่ใช่แค่การเปลี่ยนแปลงของแสง แต่มันดูเหมือนการเปิดประตูสู่โลกอีกใบหนึ่ง

"เจ้าจะต้องตามมา…" เสียงของเด็กสาวดังขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่แค่เสียงจากทุกทิศทาง แต่มันออกมาจากแสงสีแดงนั้นเอง

ปัณณ์สะดุ้งสุดตัว เขาหยุดวิ่งและหันมองไปที่แสงนั้น ความรู้สึกหวาดกลัวทำให้เขาไม่อาจขยับไปไหนได้ เงามืดที่ตามเขามาใกล้ขึ้นจนแทบจะสัมผัสได้ ร่างนั้นเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ ๆ เขาก้าวถอยหลังไปอีกขั้น แต่ก็ยังคงพบว่าทุกทิศทางมีแค่ความมืดและเงามืดที่ล้อมรอบตัวเขาอยู่

"ไม่มีทางหนี…" เสียงนั้นดังขึ้นในหัวของเขาอย่างชัดเจน

เมื่อเขาหันไปมองแสงสีแดงอีกครั้ง เขาพบว่ามันเริ่มกลายเป็น ประตูมิติ ที่เปิดออกไปในโลกที่แตกต่าง โลกที่เต็มไปด้วยความมืดและเสียงของสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์ เขารู้สึกว่ามันเป็นทางเดียวที่จะเข้าไปเพื่อหาคำตอบทั้งหมด

ปัณณ์ก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่อาจยับยั้งได้ ในขณะที่ทุกสิ่งรอบตัวเขามืดลง เขาก้าวข้ามประตูมิติและพบตัวเองในสถานที่ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน โลกแห่งนี้เต็มไปด้วยเงามืดและสิ่งที่เขาคิดว่าเป็นคนอื่น ๆ แต่มันไม่ใช่ มันคือบางสิ่งที่เขากลัวที่สุดในชีวิต

"เราไม่เคยทิ้งเจ้าไปไหน…" เสียงของพ่อและแม่ดังขึ้นจากทุกทิศทางในโลกนี้

และแล้วสิ่งที่เขากลัวที่สุดก็มาถึง เมื่อเขามองไปข้างหน้า เขาก็พบว่าเขากำลังยืนอยู่ในห้องที่คุ้นเคย— บ้านร้างริมถนน ที่เขาคิดว่าออกมาแล้ว แต่ตอนนี้มันกลับดูเหมือนบ้านนี้ไม่ได้มีแค่เขาอีกต่อไป

สิ่งที่เขาเห็นในที่สุดก็คือ เงา ของตัวเขาเองที่ยืนอยู่ตรงนั้น…

"เจ้าคือหนึ่งในพวกเราแล้ว..."

เมื่อคำพูดเหล่านั้นดังขึ้น ปัณณ์รู้ว่าเขาไม่มีทางออกจากบ้านนี้ได้อีกต่อไป โลกนี้จะเป็นที่ที่เขาต้องอยู่ตลอดไป และไม่มีใครสามารถช่วยเขาได้จากคำสาปที่เขาได้มอบให้ตัวเอง

จบ