"บ้านร้างริมถนน"2/8 ความจริงที่ถูกซ่อน

ตอนที่ 2 - ความจริงที่ถูกซ่อน

ปัณณ์ยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น สายตาของเขาจับจ้องไปที่เด็กผู้หญิงคนนั้น แม้ว่าเธอจะยังไม่ขยับเลย แต่ปัณณ์สามารถรู้สึกได้ว่าเธอกำลังเฝ้ามองเขาอย่างแปลกประหลาด ดวงตาของเด็กสาวเหมือนจะเปล่งประกายแปลก ๆ ราวกับกำลังพยายามสื่อสารบางอย่างกับเขา

"เธอ...ไม่ใช่คนใช่ไหม?" ปัณณ์ถามเสียงแหบ เขาไม่กล้าที่จะเดินไปใกล้เธอ

เด็กสาวยืนนิ่งไม่ตอบ แต่ริมฝีปากของเธอกระตุกขึ้นเล็กน้อย เหมือนยิ้ม… หรืออาจจะเป็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจากความเจ็บปวด

ปัณณ์รู้สึกถึงความเย็นเยียบที่เริ่มปกคลุมไปทั่วร่างกาย ขณะที่เสียงกระซิบยังคงดังก้องอยู่ในหัวเขา

"เธอจะต้องเป็นเหมือนเรา... คืนนี้คือเวลาของเจ้า..."

ปัณณ์พยายามบังคับตัวเองให้หายใจลึก เขาไม่สามารถทนอยู่ในห้องนี้นานกว่านี้ได้ แต่ทุกครั้งที่เขาจะหมุนตัวและวิ่งออกไป เสียงของเด็กสาวก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"ห้ามออกไป...ห้ามออกไป..."

เสียงนั้นไม่ได้มาจากเด็กสาว… แต่มาจากมุมมืดของห้องที่เขาไม่เคยมองไป

เมื่อเขาหันไปมอง ก็เห็นแสงสลัวจากมุมห้องนั้นเผยให้เห็นเงามืดบางอย่างที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ เหมือนมีร่างบางที่ไม่ใช่ของคนยืนอยู่ที่นั่น

ปัณณ์รู้สึกเหมือนร่างของเขาถูกพันธนาการด้วยอะไรบางอย่าง มือและขาของเขากำลังหนักขึ้นทุกที เสียงกระซิบเริ่มดังขึ้นและทวีความรุนแรงจนแทบจะทำให้เขาหมดสติ

"นี่มันอะไรกัน..." เขาร้องตะโกน ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เงานั้นเริ่มชัดขึ้น ร่างสูงใหญ่คล้ายมนุษย์ แต่ใบหน้าที่ปรากฏออกมานั้นกลับกลายเป็นใบหน้าของคนที่เขารู้จัก…

เป็น พ่อของเขา

"พ่อ...ทำไม...?" เขาถามในขณะที่หัวใจเต้นแรง

พ่อของเขามองเขาด้วยดวงตาที่ไม่ใช่ของมนุษย์ มันว่างเปล่าและปราศจากชีวิต ร่างของเขายื่นเข้ามาใกล้จนปัณณ์แทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจเย็นเฉียบที่รินรดลงมาบนใบหน้า

"หนีไม่พ้น..." เสียงของพ่อดังขึ้นในหัวของเขาอีกครั้ง

ปัณณ์หายใจไม่ออก รู้สึกเหมือนว่าทุกสิ่งกำลังจะดับไป เขาได้ยินเสียงกระซิบอีกรอบ "กลับมา... คืนนี้จะเป็นคืนสุดท้าย"

(โปรดติดตามตอนต่อไป)https://board.postjung.com/1605831