"บ้านร้างริมถนน"3/8 การตัดสินใจที่ไม่มีทางเลือก

ปัณณ์ตัวแข็งทื่อ ใบหน้าของพ่อเขาปรากฏขึ้นในความมืด ใบหน้าที่ดูเหมือนจะมีชีวิตแต่กลับว่างเปล่า พ่อของเขาไม่ได้พูดอะไรอีก แต่ทุกสิ่งในห้องนั้นกลับเริ่มสั่นสะเทือนเหมือนมีพลังที่มองไม่เห็นกำลังดึงทุกอย่างเข้าหา

"พ่อ...ไม่ใช่พ่อของฉัน!" ปัณณ์ตะโกนออกมา สะบัดศีรษะอย่างรุนแรง พยายามสลัดสิ่งที่เขากำลังเห็นออกไป แต่ทุกอย่างยังคงรอบล้อมเขา

เงาที่อยู่ในห้องเริ่มเคลื่อนไหวเหมือนจะเข้าหาเขา เมื่อมองไปที่พื้น ปัณณ์เห็นรอยเท้าที่มองไม่เห็นจากแสงสลัวนั้น ลอยไปหาทางเขา

"ไปให้พ้น!" เขากรีดร้อง แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงบางสิ่งที่ลากดึงเขาไปในทิศทางที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

จู่ ๆ ความรู้สึกที่เขาไม่เคยคาดคิดก็เข้ามาในหัวใจ เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะหลุดออกจากร่างกาย บางอย่างกำลังดึงเขาลงไปในความมืด ความเย็นเริ่มปกคลุมไปทั่วทั้งร่างจนเขาไม่สามารถขยับตัวได้

เสียงกระซิบที่เคยดังเบา ๆ ก็เริ่มดังก้องในหัว "เจ้าไม่สามารถหนีได้… คืนนี้เจ้าคือของเรา..."

ปัณณ์หายใจหนัก เขารู้สึกเหมือนขาของเขากำลังจะหมดแรงลงทีละน้อย แต่ในใจของเขายังสู้กับมัน เขารู้สึกถึงความแข็งแกร่งในตัวเองที่ยังไม่ยอมแพ้

"ไม่! ฉันจะไม่เป็นแบบนี้!" เขาตะโกนเสียงดังขึ้น เขาพยายามใช้มือทั้งสองข้างจับขอบประตู แล้วพยายามผลักตัวเองออกจากห้องนั้น

ในที่สุด ประตูห้องก็เปิดออก แต่ในขณะที่เขาก้าวขาออกไป ความรู้สึกอันแปลกประหลาดก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย

"มันจะไม่ยอมให้เจ้าหนีไป... มันจะกลับมาหาเจ้า..." เสียงนั้นกระซิบขึ้นอีกครั้ง

ปัณณ์หันกลับไปมอง แต่สิ่งที่เขาเห็นเป็นแค่ความว่างเปล่าในห้องนั้น ไม่มีใครอยู่ ไม่มีเงาของพ่อหรือเด็กสาว แต่เสียงนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหูเขา

ทุกสิ่งรอบตัวเขาดูเหมือนจะหยุดนิ่ง เวลาชะงักไปหมด แต่ทันใดนั้น… ประตูบ้านที่เขาพึ่งเปิดออกกลับปิดเองอย่างแรง เสียงมันดังก้องไปทั่วบ้าน

"กลับมา..."

ปัณณ์หันกลับไปมอง เขารู้สึกถึงอากาศที่เย็นจัดจนเจ็บแปลบภายในร่างกาย แต่เขาก็ไม่สามารถกลับเข้าไปในบ้านนั้นได้อีก

อย่างไรก็ตาม...ในมุมมืดนั้น เขาเห็น ร่างของเด็กสาว ยืนอยู่ที่ขอบประตูและยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน…

"หนีไม่พ้น..."

และในที่สุด เขารู้แล้วว่าเขากลับมาเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่…

(โปรดติดตามตอนต่อไป)https://board.postjung.com/1605832