ใบหูที่หายไป จากผู้เป็น "แม่"

สวัสดีครับ เนื่องจากวันนี้เป็นวันแม่ ผู้เขียนอยากขอแบ่งปันเรื่องนี้ให้อ่านกันนะครับ

"ขอให้ชั้นดูหน้าลูกหน่อยได้ไหมคะ" คุณแม่คนใหม่เอ่ยขึ้น

       เมื่อห่อผ้าน้อย ๆ อยู่ในอ้อมกอดเธอ เธอค่อย ๆ คลี่ผ้าที่ห่อออกเพื่อมองใบหน้าเล็กๆ เธอกรีดร้อง หมอต้องอุ้มเด็กออกไปอย่างรวดเร็ว เด็กทารกที่เกิดมาไม่มีใบหู

        กาลเวลาพิสูจน์ว่าการได้ยินของเจ้าหนูไม่มีปัญหา ปัญหามีเฉพาะสิ่งที่มองเห็นภายนอก คือ ใบหูที่หายไป หลายครั้งที่เจ้าหนูกลับจากโรงเรียนแล้ววิ่งมาซบอกแม่ เธอรู้ว่าหัวใจลูกปวดร้าวแค่ไหน เจ้าหนูพูดโพล่งออกมาอย่างน่าเศร้า "พวกเด็กตัวโต พวกมันล้อผมว่า ตัวประหลาด"
 

        เจ้าหนูเติบโตขึ้น หล่อเหลา เป็นที่รักของเพื่อน ๆ เขามีพรสวรรค์ในด้านอักษรศาสตร์ วรรณคดี และดนตรี เขาอาจได้เป็นหัวหน้าชั้น แต่เพราะเจ้าสิ่งนั้น... "ลูกต้องพบปะกับผู้คนบ้างนะลูก" แม่กล่าวด้วยความสงสาร
 

        พ่อของเด็กชายปรึกษากับหมอประจำครอบครัว "ผมสามารถปลูกถ่ายใบหูได้ครับถ้ามีผู้บริจาค แต่ใครล่ะจะเสียสละใบหูเพื่อเด็กน้อยคนนี้" คุณหมอกล่าว
 

        หนึ่งปีผ่านไป พ่อบอกกับลูกชาย "ลูกเตรียมตัวไปโรงพยาบาลนะ พ่อกับแม่หาคนบริจาคใบหูที่ลูกต้องการได้แล้ว แต่นี่เป็นความลับ"
 

         การผ่าตัดสำเร็จด้วยดี คนๆ ใหม่เกิดขึ้น เค้ากลายเป็นผู้มีพรสวรรค์ เป็นอัจฉริยะในโรงเรียน ในวิทยาลัย จนเป็นที่กล่าวขานกันรุ่นต่อรุ่น ต่อมาได้แต่งงานและทำงานเป็นข้าราชการในสถานทูต
 

         วันหนึ่งชายหนุ่มถามผู้เป็นพ่อ "พ่อครับใครเป็นคนมอบใบหูให้ผมครับ ใครนะช่างให้ผมได้มากมายขนาดนี้ แต่ผมไม่เคยทำอะไรเพื่อเขาได้เลยสักนิด"
 

"พ่อไม่เชื่อว่าลูกจะตอบแทนเขาได้หมดหรอก เรื่องนี้เป็นความลับ เราตกลงกันแล้ว" พ่อตอบ
 

         หลายปีที่มันยังคงเป็นความลับ แต่แล้ววันหนึ่งวันที่มืดมิดที่สุดผ่านเข้ามาในชีวิตลูกชาย เขายืนข้างพ่อใกล้หีบศพของแม่  พ่อค่อยๆ ลูบผมแม่อย่างช้าๆ และนุ่มนวล ผมสีน้ำตาลแดงถูกเสยขึ้นจนมองเห็น .. แม่ไม่มีใบหู ใบหูของแม่ถูกตัดไป..  พ่อกระซิบผ่านลูกชาย "แม่บอกพ่อว่า เธอดีใจที่ได้ทำอย่างนี้ เธอไม่เคยตัดผมอีกเลย ไม่มีใครมองเห็นว่าเธอไม่สวยจริงมั๊ย "

       จงจำไว้ว่า... สิ่งมีค่าที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ที่การมองเห็น ..หากแต่อยู่ที่สิ่งที่เรามองไม่เห็น
ความรักที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ที่เราได้ทำอะไรแล้วมีคนรับรู้ ..หากแต่อยู่ที่สิ่งที่เรากระทำแล้วไม่มีใครรับรู้

        ความรัก..บางครั้งไม่จำเป็นต้องพูดพร่ำเพรื่อ ..แต่เป็นการกระทำที่ออกมาจากใจ
เป็นความรักที่ยิ่งใหญ่จากแม่ผู้ที่เสียสละได้ทุกสิ่งทุกอย่าง ..โดยที่ไม่หวังสิ่งใดตอบแทน

        ไม่ต้องการแม้จะให้ลูกได้รับรู้ถึงการให้จากแม่ ..ไม่เคยที่จะเรียกร้องขอสิ่งตอบแทนกลับมา
เพียงแค่ได้เห็นลูกมีความสุข ..แม่ทำได้ทุกสิ่งด้วยดวงใจที่รักและบริสุทธิ์ของแม่

สรุป ผู้เขียนเคยอ่านเรื่องนี้เมื่อนานมาแล้ว รู้สึกประทับใจและตื้นตันใจในฐานะคนที่ได้อ่านบทความนี้ จึงขอนำเรื่องราวสุดประทับนี้มาแบ่งปันให้อ่านกันเนื่องในวันแม่นะครับ หวังว่าเมื่อได้อ่านแล้วจะมีความประทับกันนะครับ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะครับ หากบทความนี้ซ้ำกับใครต้องขออภัยครับ พบกันกระทู้หน้าครับ