บ้านนี้มีแมวเป็นหัวหน้า เราเป็นแค่ผู้สนับสนุน

บ้านนี้มีแมวเป็นหัวหน้า เราเป็นแค่ผู้สนับสนุน

ก่อนเลี้ยงแมว ฉันเคยเข้าใจมาตลอดว่าคนที่จ่ายค่าอาหาร ค่าน้ำ ค่าไฟ และค่าของเล่น น่าจะมีตำแหน่งเป็น "เจ้าของบ้าน" อย่างเต็มภาคภูมิ แต่หลังจากมีแมวเข้ามาอยู่ด้วยได้สักพัก ฉันก็ได้ค้นพบความจริงที่ทาสแมวทั่วประเทศน่าจะเข้าใจตรงกันว่า ความจริงแล้วบ้านหลังนี้มีหัวหน้าอยู่แล้ว และหัวหน้าคนนั้นก็มีสี่ขา มีหนวด และชอบปลุกลูกน้องตอนตีห้า

ชีวิตของคนเลี้ยงแมวมีเรื่องตลกอยู่อย่างหนึ่ง คือเรามักเริ่มต้นด้วยความคิดว่า "จะรับแมวมาเลี้ยง" แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นว่า "แมวรับเราเข้าทำงาน" มากกว่า จากเดิมที่เคยตัดสินใจเองทุกอย่างในบ้าน พอมีแมวเข้ามา ทุกอย่างต้องผ่านการอนุมัติจากเจ้านายตัวน้อยก่อนเสมอ

ข้อ 1 เราเป็นคนจ่ายเงิน แต่แมวเป็นคนเลือก

เรื่องนี้เกิดขึ้นแทบทุกบ้าน ของเล่นราคาแพงที่เราเลือกมาอย่างดี แมวอาจมองผ่านเหมือนไม่มีตัวตน แต่กล่องกระดาษที่แถมมากับพัสดุกลับกลายเป็นของเล่นชิ้นโปรดในทันที เตียงแมวที่ตั้งใจซื้อให้โดยเฉพาะอาจถูกเมินเป็นสัปดาห์ แต่เสื้อผ้าที่วางกองไว้บนเก้าอี้กลับกลายเป็นที่นอนสุดโปรด นั่นทำให้เราเรียนรู้ว่า แม้เราจะเป็นคนจ่ายเงิน แต่คนตัดสินใจใช้งานจริงคือแมวต่างหาก

ข้อ 2 ที่นั่งทุกที่เป็นของแมวเสมอ

เคยนั่งทำงานอยู่ดี ๆ แล้วลุกไปหยิบน้ำแค่ไม่กี่วินาทีไหม พอกลับมาอีกที ที่นั่งของเราถูกยึดไปเรียบร้อยแล้ว และแทนที่เราจะอุ้มเขาออก เรากลับเลือกนั่งเบียดหรือไปหาที่นั่งใหม่เองอย่างเต็มใจ ทั้งที่ในทางทฤษฎี เราเป็นเจ้าของบ้าน แต่ในทางปฏิบัติ แมวคือเจ้าของพื้นที่ทุกตารางนิ้ว

ข้อ 3 เวลากินข้าวของแมวสำคัญกว่าตารางชีวิตของเรา

ไม่ว่าจะเป็นวันทำงาน วันหยุด หรือวันที่อยากนอนตื่นสายแค่ไหน ถ้าถึงเวลาอาหารของแมวเมื่อไร ระบบแจ้งเตือนจะทำงานทันที บางตัวใช้เสียงร้อง บางตัวใช้การเดินวนรอบเตียง บางตัวเลือกใช้วิธีเหยียบหน้าเจ้าของโดยตรง และสิ่งที่น่าทึ่งคือ เขาจะไม่ยอมรับข้ออ้างใด ๆ ทั้งสิ้น ไม่ว่าคุณจะง่วงแค่ไหนหรือกลับบ้านดึกเพียงใด ภารกิจเสิร์ฟอาหารต้องมาก่อนเสมอ

ข้อ 4 แมวเลือกเวลาอ้อนเองทั้งหมด

มีแต่ทาสแมวเท่านั้นที่จะเข้าใจความรู้สึกนี้ วันที่เราอยากกอดแมว เขาอาจเดินหนีเหมือนเราเป็นคนแปลกหน้า แต่วันที่เรากำลังประชุมออนไลน์ กำลังพิมพ์งานด่วน หรือกำลังกินข้าวอยู่ เขาจะกระโดดขึ้นมาตักทันที เหมือนรู้จังหวะชีวิตเราเป็นอย่างดี และถึงจะรู้ว่าโดนปั่น แต่เราก็ยังยิ้มทุกครั้งที่เขาเลือกมานั่งใกล้ ๆ

ข้อ 5 แมวคือผู้ตรวจงานประจำบ้าน

ไม่ว่าจะอ่านหนังสือ เล่นโทรศัพท์ หรือทำงานหน้าคอมพิวเตอร์ แมวมักจะเดินเข้ามาตรวจสอบทุกครั้ง บางตัวเลือกนอนทับคีย์บอร์ด บางตัวเลือกนั่งบังหน้าจอ บางตัวเลือกใช้หางปัดหน้าเราไปมาเหมือนกำลังบอกว่า "งานสำคัญแค่ไหนไม่รู้ แต่ตอนนี้สนใจฉันก่อน" และสุดท้ายเราก็มักยอมแพ้ทุกครั้ง

ข้อ 6 แมวมีสิทธิ์ทำผิดได้ไม่จำกัดครั้ง

แก้วตกหนึ่งใบ ให้อภัย โซฟาเป็นรอย ให้อภัย วิ่งแข่งกันตอนตีสาม ให้อภัย ต้นไม้ล้มทั้งกระถาง ก็ยังให้อภัยอยู่ดี บางครั้งเรายังแอบช่วยหาข้อแก้ตัวให้เขาเองด้วยซ้ำว่า "คงไม่ได้ตั้งใจหรอก" ทั้งที่หลักฐานคาตาและผู้ต้องสงสัยยังนั่งเลียขนอยู่ตรงหน้าอย่างสบายใจ

ข้อ 7 งบประมาณส่วนใหญ่ถูกจัดสรรให้หัวหน้า

เวลาซื้อของให้ตัวเอง เราอาจเปรียบเทียบราคาอยู่หลายวัน แต่เวลาซื้อของให้แมว การตัดสินใจมักใช้เวลาไม่กี่วินาที อาหารสูตรใหม่ ขนมสูตรใหม่ ของเล่นใหม่ หรือที่นอนใหม่ พร้อมกดสั่งทันทีโดยไม่ลังเล ทั้งที่บางครั้งสิ่งที่แมวชอบที่สุดก็ยังเป็นกล่องกระดาษฟรีจากพัสดุอยู่ดี

ข้อ 8 หัวหน้าคนนี้ไม่เคยรู้ว่าตัวเองสำคัญแค่ไหน

สิ่งที่น่ารักที่สุดเกี่ยวกับแมวคือ เขาไม่เคยรู้เลยว่าการมีอยู่ของเขามีผลกับเราแค่ไหน เขาแค่ใช้ชีวิตในแบบของเขา กินข้าว นอนเล่น วิ่งซน หรือเดินมานั่งข้าง ๆ โดยไม่ได้ตั้งใจจะปลอบใจใคร แต่ในวันที่เราเหนื่อยจากงาน วันที่เครียด หรือวันที่รู้สึกไม่ค่อยดีกับตัวเอง แค่ได้เห็นแมวนอนหลับอย่างสบายใจ หรือได้ลูบหัวเขาสักพัก ความหนักในใจก็เบาลงอย่างประหลาด

สรุป

แม้ตามเอกสารราชการหรือทะเบียนบ้านจะไม่มีระบุไว้ แต่คนเลี้ยงแมวทุกคนรู้ดีว่า บ้านที่มีแมวอยู่จริง ๆ นั้น แมวคือหัวหน้า ส่วนเราเป็นเพียงฝ่ายสนับสนุนที่มีหน้าที่จัดหาอาหาร ทำความสะอาด ดูแลสวัสดิการ และพร้อมให้บริการตลอด 24 ชั่วโมง แต่แปลกตรงที่ ไม่มีใครบ่นอยากลาออกจากตำแหน่งนี้เลย เพราะถึงจะถูกปลุกแต่เช้า ถูกยึดที่นั่ง ถูกตรวจงานทุกวัน และถูกสั่งงานโดยไม่มีเงินเดือน เราก็ยังมีความสุขที่ได้กลับบ้านมาเจอหัวหน้าขนฟูคนเดิมอยู่ดี

บางทีนี่อาจเป็นเหตุผลที่คนเป็นทาสแมวยอมทำงานหนักหาเงินซื้ออาหารแมว ซื้อของเล่นแมว และยอมให้แมวยึดพื้นที่ในหัวใจไปทั้งหมด เพราะสุดท้ายแล้ว หัวหน้าคนนี้อาจไม่เคยจ่ายเงินเดือนให้เราเลยสักบาท แต่กลับจ่ายความสุขคืนมาให้ทุกวัน