เชื่อรึยังว่าผีมีจริง

เรื่องต่อไปนี้เป็นเรื่องเล่าและเป็นความเชื่อส่วนบุคคนโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะครับ

เรื่องต่อไปนี้เป็นประสบการณ์ของรุ่นน้องที่รู้จักกันของผม ผมเรียกน้องคนนี้ว่าบิว เป็นนามสมมุติแล้วกันนะครับ (ขอเล่ากันนะครับว่ารุ่นน้องผมคนนี้ทำงานอยู่ที่ปั้มน้ำมันใกล้ๆบ้านผม) ผมเป็นบล็อกเกอร์ที่คอยรีวิวแห่งท่องเที่ยวต่างๆ เพราะฉะนั้นผมจึงได้เดินทางไปท่องเที่ยวในที่ต่างๆมากมาย วันหนึ่งผมได้เดินทางกลับมาจากทางภาคอีสานผมเลยแวะจอดรถเติมน้ำมันที่ปั้มก่อนถึงบ้าน ผมก็ได้เจอบิว บิวถามว่าผมมาจากเที่ยวไหน ผมจึงบอกว่ามาจากทางภาคอีสานนะ แล้วบิวก็พาผมไปนั่งแล้วก็ให้ผมเล่าว่าผมได้ไปเจออะไรมา และผมก็เล่าว่าผมไปเห็นเขาไล่ปอบด้วยละ และคนอีสานเขาเชื่อเรื่องผีอื่นๆด้วยผมก็เล่าอย่างงั้น บิวเลยพูดขึ้นว่า เขาไม่เชื่อยังไงเขาก็ไม่เชื่อว่าผีมีจริง แล้วบิวถามต่อว่าครั้งหน้าผมจะไปเที่ยวไหนอีก ผมเลยบอกว่าครั้งหน้าผมจะไปเที่ยวจังหวัดหนึ่งทางภาคใต้ บิวก็เลยบอกมาว่า ครั้งหน้าเดี๋ยวชวนเขาด้วยนะเพราะเขาไม่เคยไปเที่ยวทางภาคไต้เลย พอมาถึงวันที่ผมจะไปภาคใต้ผมก็ได้ชวนบิวไปด้วย เรานัดกันที่ปั้มน้ำมัน เมื่อผมไปที่ปั้มน้ำมัน ผมกับบิวก็ตกลงกันว่าเราจะเปลี่ยนกันขับรถคนละครึ่งทาง โดยให้ผมเป็นคนขับก่อน ผมก็ขับรถออกจากกรุงเทพมุ่งหน้าสู่ภาคใต้ ในขณะที่นั่งอยู่บนรถกันอยู่นั้นผมดูท่าทางบิวเหมือนจะดีใจและตื่นเต้นมากที่ได้ไปเที่ยวครั้งนี้ เมื่อถึงจังหวัดหนึ่งผมก็เปลี่ยนมาให้บิวขับบ้างแล้วผมเหนื่อยมากจากการขับรถ เมื่อบิวขับรถไปซักพักหนึ่งผมก็ทำท่าเหมือนจะหลับเพราะเหนื่อยมากผมเลยบอกบิวว่าขับไปตามถนนใหญ่นะแล้วมีอะไรก็เรียกผมได้นะ พอผมพูดจบผมก็หลับไป ผมหลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ อยู่ๆผมก็สะดุ้งตื่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเบรกรถดังขึ้น เอียด... เมื่อผมตื่นขึ้นมาผมก็ถามบิวว่าเกิดอะไรขึ้น บิวก็พูดว่าขอโทษทีครับพี่เมื่อกี้ผมเกือบชนหมา ผมก็บอกว่าไม่เป็นไรขับไปต่อเถอะ แต่ผมดูถนนที่เราอยู่ตอนนั้น นี่มันไม่ใช่ถนนใหญ่นี่น่ามันเป็นถนนลูกรังแล้วสองข้างทางก็เป็นป่ายางเต็มไปหมด บิวเลยพูดว่าเมื่อผมขับๆมา มันมีป้ายบอกว่าถนนเส้นนี้เป็นทางลัดผมเลยขับมาตามป้ายบอกนี่แหละ ผมเลยบอกว่าชั่งเถอะไหนๆก็ขับมาแล้ว ในเวลาต่อมาในช่วงเวลาบ่าย 4 โมงเย็นพวกเราก็ถึงที่หมาย ก่อนอื่นเลยคือพวกเราต้องไปหาที่พัก พวกเราก็ขับรถหาไปเรื่อยๆ ในใจผมอยากให้บิวเขาได้พักที่ดีๆในคืนของการมาในคืนแรกด้วยแหละ เราก็ขับรถหากันจนเราได้ที่พักเป็นโรงแรมแห่งหนึ่งที่ดูใหญ่แล้วก็สะอาดมาก เราเลยเข้าพักที่โรงแรมนั้น พอวันต่อมาผมกับบิวก็เช็คเอาท์ออกและเราก็ไปเที่ยวกัน เราไปเที่ยวกันในที่ต่างๆจนค่ำผมเลยพูดกับบิวว่า วันนี้ค่ำแล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่เนอะว่าเราจะไปที่ไหนอีก เดี๋ยวเราหาที่พักแถวพักกันก่อน แต่วันนี้ที่ที่พักคงไม่สบายมากเหมือนเมื่อวานนะ บิวก็พยักหน้ารับทราบ แล้วเราก็ขับรถออกจากตรงนั้นเพื่อที่พัก เราขับรถหาจนเจอบังกะโลแห่งหนึ่งซึ่งติดป้ายไว้ว่า มีที่พักคืนละ 300 บาท ผมดูแล้วน่าจะเป็นบังกะโลกลางเก่ากลางใหม่ แต่ในเมื่อค่ำแล้วผมจึงตกลงพักที่นั้น หลังจากที่เอาของเข้าไปเก็บที่บังกะโลเสร็จ ผมกับบิวก็เดินไปหาอะไรกินที่ร้านอาหารตามสั่งหน้าบังกะโล เมื่อเดินไปถึงร้านอาหาร ร้านอาหารก็ปิดกันเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงแค่ร้านเดียวที่ยังเปิดอยู่และกำลังจะปิด ผมจะเดินเข้าไปสั่งข้าวกินแต่บิวบอกว่ายังไม่ค่อยหิวเลยขอเป็นข้าวกล่องกลับกินที่ห้องดีกว่า จากนั้นบิวเลยเดินกลับไปที่ห้อง ผมจึงนั่งกินข้าวคนเดียวที่ร้าน เมื่อกินอิ่มผมเลยเดินกลับห้องตัวเองบ้าง (ผมกับบิวพักอยู่กันคนละห้องนะครับ) ผมก็ดูทีวีจนผมเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ จนผมตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำ ผมก็ได้ยินเสียงบิวหายใจแรงๆ ผมเลยคิดว่าสงสัยเขาเหนื่อยจากการเที่ยวมั้งมากมั้ง ต่อมาผมเข้าห้องน้ำเสร็จช่วงที่ผมกำลังจะหลับ ผมก็ได้ยินเสียงบิวหายใจแรงๆอีกและตึงตังในห้องบิวผมจึงไปดู เมื่อผมเปิดประตูเข้าไปผมก็เห็นร่างของบิวมีร่างผู้ชายคนหนึ่งนั่งทับอยู่ เมื่อผมเห็นร่างผู้ชายคนนั้นก็ค่อยๆจางหายไปผมจึงไปพยุงบิวลุกขึ้น จากนั้นผมเลยถามว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วบิวจึงเล่าให้ผมฟังว่า เมื่อตอนที่เขาเดินกลับมาแต่สั่งข้าวซักพักก็มีข้าวมาส่งแล้วบิวเลยนั่งกินข้าวแต่กินยังไม่อิ่มเลย ก็มีเสียงเคาะประตูอีกบิวเลยเปิดประตูผมเจอผู้ชายคนหนึ่ง เขาไม่ พูดอะไรแล้วอยู่ๆเขาก็กระโจนมาใส่ตัวของบิว แล้วบิวกับผู้ชายคนนั้นก็สู้กันเพื่อบิวจะดึงเขาออกจากตัวบิว ในที่สุดบิวก็สู้เขาไม่ไหว แล้วบิวก็ล้มลงที่เตียง แล้วบิวก็เหมือนถูกอำจะพูดก็พูดไม่ได้จะร้องก็ร้องไม่ได้เนื้อตัวขยับไม่ได้แต่เขาก็พยายามดิ้นจนผมได้ยินและมาที่ห้องของเขา เมื่อผมเปิดประตูร่างนั้นหายไปบิวก็เหมือนหลุดกลับมา พอรุ่งเช้าผมจึงเดินไปที่ร้านอาหารหน้าบังกะโลและถามว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเหตุการณ์ที่พวกผมเจอ แต่ก็ไม่มีใครพูดหรือเล่าอะไรเลย จู่ๆก็มีผู้ชายแก่คนหนึ่งที่มากินข้าวพูดขึ้นว่า มันเอาอีกแล้วหรอ ผมเลยหันไปถามชายแก่คนนั้นว่าเกิดอะไรขึ้น ชายแก่คนนั้นก็เล่าให้ผมฟังว่า เมื่อก่อนมีเด็กส่งอาหารร้านที่ปิดไปข้างนี้แหละ เดินไปส่งอาหารในบังกะโลแล้วเกิดมีปากเสียงกับแขก แขกก็เลยเอาปืนขึ้นมายิงนอนตายตรงนั้นเลย แล้วชายแก่ก็ถอนหายใจแรงๆแล้วพูดออกมาว่า ขนาดทางบังกะโลทำบุญใหญ่แล้วนะเนี่ยยังมีคนเจออีก เฮี้ยนจริงๆ