วิญญาณเฮี้ยน! โรงแรมผีที่พัทยา

              ลมทะเลยามค่ำคืนพัดเอากลิ่นเค็มอ่อน ๆ เข้ามาปะทะใบหน้าของ “นนท์” ชายหนุ่มวัยยี่สิบปลาย ๆ ที่ได้ตัดสินใจหนีความวุ่นวายในกรุงเทพฯ เมืองใหญ่มาพักผ่อนหย่อนใจที่พัทยาเพียงตามลำพัง เขาจองโรงแรมที่พักราคาถูกแห่งหนึ่งแบบไม่คิดมากอะไร เพราะเห็นรีวิวในโซเชียลว่าทำเลดี ใกล้ทะเล และบรรยากาศเงียบสงบ

              เมื่อแท็กซี่มาจอดหน้าที่พัก นนท์ได้เงยหน้ามองอาคารสูงเก่า ๆ สีซีดที่มีไฟบางชั้นติด ๆ ดับ ๆ ป้ายโรงแรมกระพริบเหมือนจะดับได้ทุกเมื่อ

              “แค่เก่าหน่อยน่า…แต่ราคานี้ก็คุ้มแล้ว” เขาพึมพำกับตัวเอง

              ล็อบบี้โรงแรมนี้ดูเงียบผิดปกติ มีเพียงพนักงานต้อนรับผู้หญิงคนหนึ่งที่ยิ้มจาง ๆ โดยเธอไม่พูดอะไรเกินจำเป็น นนท์รับกุญแจห้อง 608 มาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะลากกระเป๋าขึ้นลิฟต์ที่ส่งเสียงครืดคราดทุกครั้งที่เคลื่อนตัวขึ้น

               และทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก เริ่มมีกลิ่นไหม้จาง ๆ ลอยเข้าจมูก

              “คงเป็นกลิ่นเก่า ๆ ของตึกมั้ง…” เขาคิด

              ห้อง 608 ก็อยู่สุดทางเดิน ไฟทางเดินระหว่างทางก็ส่องสลัวๆ และกระพริบเป็นช่วง ๆ เสียงฝีเท้าของเขาดังก้องตลอดเวลาเหมือนกำลังมีใครเดินตามมาด้วย ทั้งที่เมื่อหันกลับไปก็ไม่มีใครเลยแม้แต่คนเดียว

              เมื่อเขาเดินเข้าไปในห้อง ทุกอย่างก็ดูปกติ เตียงสะอาดดี แอร์นี้เย็นฉ่ำเหลือเกิน วิวทะเลก็ดูสวยงาม นนท์จึงพยายามลืมความรู้สึกแปลก ๆ แล้วออกไปเที่ยวกลางคืนตามปกติ

              แต่พอเขากลับเข้าห้องในเวลาประมาณตีสอง ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม

              เสียง “ติ๊ด…ติ๊ด…” ดังมาจากมุมห้อง คล้ายกับสัญญาณเตือนไฟไหม้ที่แบตกำลังใกล้หมด

              “โรงแรมนี้ดูแลไม่ค่อยดีเลยแฮะ” เขาบ่น ก่อนที่จะล้มตัวลงนอน

              ไม่นาน…เสียงดังกล่าวนั้นก็หยุดลง แล้วก็มีเสียงอื่นมาแทน เป็นเสียงเหมือนคนหลายคนกำลังกระซิบพร้อมกัน

              “ช่วยด้วย…”

              นนท์ลืมตาพรวดขึ้นมาทันที หัวใจงี้เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ เขาเริ่มนั่งนิ่ง และฟังเสียงนั้น

              เงียบ

              เขาหัวเราะแบบแห้ง ๆ “คิดไปเองละมั๊ง…”

              แต่ทันใดนั้นเอง มีกลิ่นไหม้แรงขึ้นจนเขาเริ่มแสบจมูก ควันบาง ๆ ลอยออกมาจากใต้ประตูห้องน้ำ

              นนท์รีบลุกออกไปเปิดประตู โดยที่ข้างในยังมืดสนิท แล้ว…มีเงาหนึ่งยืนอยู่ที่หน้ากระจก เป็นผู้หญิง ผมยาวรุงรัง เสื้อผ้าดำไหม้เกรียม ผิวหนังบางส่วนลอกออกเหมือนถูกไฟเผามา

              “ช่วยฉันด้วย…”

              เสียงแหบพร่าดังมาแต่ไกล

              นนท์รีบถอยหลังล้มลงกับพื้น หัวสมองของเขาเริ่มขาวโพลน

              ทันใดนั้น ก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นรอบตัว เหมือนมีคนอีกหลายสิบคนกำลังพยายามวิ่งหนีไฟ และภาพตรงหน้านั้นก็กลายเป็นฉากไฟไหม้ ทางเดินที่เคยเงียบสงัดกลับเต็มไปด้วยเปลวเพลิง ผู้คนวิ่งชนกันอย่างโกลาหล ตะโกนร้องขอความช่วยเหลือกันให้ว่อน

              และทุกคน…ก็หยุดหันมามองที่เขาพร้อมกัน โดยดวงตาดำมืดเหล่านั้นก็สื่อสารกับเขาว่า

              “อยู่กับพวกเราเถอะ…”

              นนท์กรีดร้องสุดเสียงจนเขาถึงกับสลบไปแบบไม่มีสติ

               รุ่งขึ้นของเช้าวันต่อมา…พนักงานทำความสะอาดได้เปิดประตูห้อง 608 เข้าไป ก็พบเพียงห้องว่างเปล่า ไม่มีร่องรอยของผู้เข้าพักเมื่อคืนแม้แต่คนเดียว แต่มีรอยไหม้ดำเป็นวงกว้างบนพื้นห้อง และกลิ่นควัน…ที่ยังไม่จางหาย

               ตอนนี้ไม่มีใครรู้ว่านนท์หายไปไหน แต่ชาวบ้านละแวกนั้นรู้ดีว่า…โรงแรมแห่งนี้ เคยเกิดเหตุไฟไหม้ครั้งใหญ่เมื่อหลายปีที่ผ่านมาจนเกิดข่าวใหญ่ไปทั่วประเทศ และผู้ที่เสียชีวิตทั้งหมด…ก็ไม่เคยจากไปไหนเลย