ผีบังตา

เรื่องต่อไปนี้เป็นเรื่องเล่าและเป็นความเชื่อส่วนบุคคนโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะครับ

เด็กหญิงวัณนาอายุ 3 ขวบหรือเรียกสั้นๆว่านาเป็นเด็กต่างจังหวัดอาศัยอยู่กับย่า 2 คนซึ่งย่าของนาจะชอบเล่าเรื่องผีให้ฟังก่อนนอนทุกคืนแทนการเล่านิทานก่อนนอนของเด็กทั่วไปเลยทำให้นาเชื่อเรื่องผีและเป็นคนที่กลัวผีมากเมื่อเวลาผ่านไปอีก 2 ปีนาอายุได้ 5 ขวบพ่อของนาจึงกลับมารับนาไปอยู่กรุงเทพด้วยกัน 2 ย่าหลานก็กอดกันด้วยความเสียใจที่ต้องพลัดพรากจากกัน เพราะตั้งแต่นาเกิดทั้ง 2 คนก็ไม่เคยจากกันไปไหนเลย เพราะฉนั้นก่อนจากกันย่าจึงให้สร้อยเส้นหนึ่งกับนาซึ้งเป็นสร้อยพระย่าบอกกับนาว่าให้นาใส่สร้อยพระนี้ไว้ตลอดนะ สร้อยพระนี้จะคอยคุ้มครองนาและเมื่อนาคิดถึงย่าเมื่อไหร่ก็ให้มองสร้อยพระนะย่าบอกนาก่อนที่จะจากกัน เมื่อนาถึงกรุงเทพพ่อก็ได้พานาไปดูโรงเรียนและฝากนาเข้าเรียนโรงเรียนแห่งหนึ่งซึ่งเป็นโรงเรียนประจำแล้วนาจึงได้เข้าไปเรียนที่โรงเรียนประจำแห่งนั้นเมื่อวันที่นาต้องไปโรงเรียนเป็นวันแรก นาได้ถามพ่อว่าพ่อจ๋าหนูใส่สร้อยคอที่ย่าให้ไปโรงเรียนด้วยได้ไหม พ่อก็ตอบนาว่าใส่ไปได้แต่ระวังหายเอานะ นาเลยตอบพ่อเช่นกันว่า จ้าพ่อหนูจะไม่ทำหายหนูจะระวังที่สุด แล้วสร้อยเส้นนั้นก็เป็นสร้อยที่นารักและสวมติดตัวโดยตลอด เมื่อนาได้เข้าไปเรียนจึงทำให้นามีเพื่อนเยอะแยะทั้งเพื่อนผู้ชายและเพื่อนผู้หญิง เย็นวันนั้นเวลาประมาณ 4 โมงกว่านาก็ได้ทำกิจวัตรอะไรของนาเสร็จนาจึงถอดสร้อยพระออกมาดูทำให้นานั้นคิดถึงย่ามาก แต่เมื่อนาได้ยินเสียงเพื่อนๆที่สนิทกันเล่นกันอยู่นาจึงออกมาเล่นกับเพื่อนๆที่สนามหญ้าโดยลืมสร้อยพระที่ย่าให้อยู่บนเตียงนอน เมื่อเล่นๆกันไปได้พักใหญ่ๆเพื่อนคนหนึ่งก็พูดขึ้นว่า นี่เพื่อนๆเราเบื่อที่จะเล่นลูกบอลแล้วเราหาอะไรเล่นใหม่กันดีกว่าไหม แล้วเพื่อนอีกคนหนึ่งเลยพูดขึ้นมาว่า แล้วเราจะเล่นอะไรกันดีละ วิ่งไล่จับเราก็เบื่อแล้วเหมือนกัน เพื่อนอีกคนในกลุ่มนั้นเลยพูดขึ้นมาอีกว่า งั้นเราเล่นซ่อนหาดีไหมเพราะเราไม่ได้เล่นกันนานแล้ว ทุกคนในกลุ่มเลยเห็นด้วยและบอกว่าดีเหมือนกันเราไม่ได้เล่นนานแล้วเหมือนกัน ทุกคนจึงตกลงกันว่าจะเล่นแค่ในสนามหญ้าเท่านั้นตอนนั้นเป็นเวลา 5 โมงเย็นแล้ว ทุกคนจึงวิ่งไปแอบโดยให้เพื่อนคนหนึ่งคอยหาเมื่อทุกคนเล่นกันได้สักพักตอนนั้นก็เริ่มค่ำมากแล้วทุกคนจึงเลิกเล่นและออกมาจากที่ซ่อน เมื่อทุกคนออกมาจากที่ซ่อนทุกคนก็ไม่เจอนา ทุกคนคิดว่านายังซ่อนอยู่ทุกคนจึงช่วยกันเรียกหานาจนเรื่องรู้ไปถึงคุณครู คุณครูจึงช่วยกันตามหานาอีกแรงหนึ่งแต่บางคนก็คิดว่านาโดนจับตัวไปบางคนก็พูดว่านาคงหนีกลับบ้านไปหาย่าแล้วหรือบางคนก็พูดและคิดว่านู้นนั้นนี่จนคุณครูต้องโทรหาผู้ปกครองของนาเพื่อแจ้งเองให้ทราบ เมื่อพ่อของนารู้ข่าวก็เป็นกะวนกะวายแล้วจึงรีบมาที่โรงเรียน พ่อของนาได้โทรหาย่าว่านาหายนาได้หนีกลับไปหาย่าบ้างไหม คำตอบที่พ่อได้ยินจากปากย่าคือนาไม่ได้หนีกลับไปหาย่าแล้วย่าก็ว่าพ่อว่าให้ดูแลลูกคนเดียวก็ยังดูแลไม่ได้และย่ายังว่าพ่อนู้นนั้นนี่อีก ทั้งคุณครูและพ่อเลยช่วยกันคิดว่านาหายไปไหน ทุกคนพากันอยู่โรงเรียนจนถึงเช้าจนมีพระออกบิณฑบาตและได้เดินเข้ามาในโรงเรียนและพูดขึ้นว่าพวกโยมกำลังหาเด็กผู้หญิงกันอยู่ใช่ไหม พ่อของนาจึงตอบพระว่า ใช่ครับเรากำลังหาเด็กอยู่แล้วเด็กคนนั้นก็เป็นลูกของผมเองครับแล้วพระจึงพูดขึ้นว่า เขาไม่ได้หายไปไหนหรอกเขาอยู่แถวนี้แหละแต่พวกโยมไม่เห็นเขาเมื่อพระพูดจบนาก็ค่อยๆเดินออกมาจากพุ่มต้นดอกไม้เมื่อพ่อเห็นนาพ่อจึงรีบเข้าไปกอดนาทันที นาเล่าว่า ตอนที่ทุกคนเรียกนาและเดินส่องไฟหานั้นนาเห็นหมดทุกคน แต่นาเรียกทุกคนแล้วแต่ทุกคนไม่ได้ยินนาและก็มีคนแต่งตัวเหมือนคนโบราณมาคอยว่านาไม่ให้นาเรียกหรือตะโกนหาใครจนมีพระเดินเข้ามาผู้ชายคนนั้นถึงหายไป ปัจจุบันนี้นาอยุได้ 12 ขวบแล้ว แล้วนายังบอกอีกว่า วันนั้นถ้านาไม่ถอดสร้อยพระและลืมไว้บนเตียงเหตุการณ์ร้ายๆนั้นคงไม่เกิดขึ้น