หอพักท้ายวัด

เรื่องต่อไปนี้เป็นเรื่องเล่าและเป็นความเชื่อส่วนบุคคนโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะครับ

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เพื่อนผมเล่าให้ฟังผมขอเรียกชื่อเพื่อนคนนี้ว่า มดเป็นนามสมมุตินะครับ ขอย้อนไปเมื่อประมาณ 6 ปีที่แล้ว ตอนที่มดยังเรียนอยู่เป็นนักศึกษาอยู่ปีสุดท้าย ตอนนั้นมดมีปัญหากับเจ้าหอพักเลยออกมาหาหอพักใหม่ มดเลยออกมาหาหอพักที่อยู่ใกล้กับมหาลัยวันนั้นมดก็เดินๆหาหอพักจนค่ำแต่มดก็ยังหาไม่ได้เลย ต้องมาขอพักกับเพื่อนในหอของเพื่อนระหว่างช่วงหาหอพักใหม่ วันต่อมามดก็เดินออกหาหอพักใหม่อีกรอบคราวนี้มดลองไปหาดูในซอยบ้าง จนมดได้เจอกับหอพักหนึ่งซึ่งดูยังใหม่และน่าอยู่อีกอย่างคือไม่ไกลจากมหาลัย มดจึงเข้าไปถามว่ามีห้องว่างไหมค่ะ เจ้าของหอพักเลยบอกว่า มีว่างอยู่ (หอพักนี้เป็นหอพักที่มีอยู่ 4 ชั้น) มดเลยขั้นบันไดไปดูห้องว่างที่อยู่ชั้นที่ 4 เมื่อมดขึ้นไปมีห้องว่าง 3 ห้อง คือห้องข้างบันได 1 ห้องกับห้องสุดทางเดิน 2 ห้อง มดเลยเลือกห้องที่อยู่สุดทางเดินมดไม่เลือกห้องข้างบันได เพราะมดเป็นคนขี้ลำคาญมาก เพราะถ้าคนเดินขึ้นบันไดมาหรือเดินพูดคุยกันขึ้นมามดจะลำคาญมดเลยเลือกห้องสุดทางเดินจากนั้นมดเลยเปิดประตูเช็คห้องดู เมื่อมดเปิดเข้าไปแล้วดูเฟอร์นิเจอร์ต่างๆดูมันเก่าๆไปบ้าง มดเลยเปิดหน้าต่างออกดู วิวสวยมากแต่อยู่ติดกับหลังวัด คือเห็นวัดทั้งหมดเลย ทั้ง เมรุ โบสถ์และอื่นๆ มดก็เลยคิดว่าแต่ก็เอาเถอะ จากนั้นมดเลยลงมาคุยเรื่องค่าเช่ากับเจ้าของหอพัก เมื่อมดคุยเรื่องค่าเช่าและวางค่ามัดจำ วันนั้นมดเลยย้ายเข้าเลย เมื่อมดย้ายเข้าคืนแรกมดก็โดนรับน้องใหม่เลย คืนนั้นขณะที่มดหลับมดได้ตื่นมาเข้าห้องน้ำตอนนั้นเป็นเวลาเท่าไหร่ไม่รู้ มดได้ยินเสียงข้างห้องพูดคุยกันและเลื่อนเก้าอี้ไปมาห้องนั้นเป็นห้องที่ว่างอยู่ มดก็รู้สึกดีใจที่มีเพื่อนมาอยู่ข้างห้องแล้ว พอตอนเช้ามดก็เรีบปิดประตูออกไปดูเพื่อนข้างห้องคนใหม่ แต่แล้วมดก็เห็นแค่แม่บ้านขึ้นมาทำความสะอาดเท่านั้นเอง มดเลยถามแม่บ้านว่า ห้องนี้ไม่มีคนมาอยู่หรอค่ะ แม่บ้านเลยตอบว่า ไม่มีจ๊ะ ห้องนี้ไม่มีคนมาอยู่เลยนี่ห้องก็ว่างมา 4 เดือนแล้ว จากนั้นมดเลยเดินเข้าห้องไป มดเลยบ่นคนเดียว แล้วเสียงคุยกันและเก้าอี้เมื่อคืนละ คืนต่อมาคืนที่สองขณะที่มดหลับอยู่เหมือนเดิม มดก็ได้ยินเสียงคนเดินมาหยุดที่ประตูห้องของเขาแล้วมีเสียงเคาะประตูอีก 3 ครั้งแต่มดก็เงียบเพราะมดรู้แล้วว่ามันคืออะไร พอเช้ามดเลยกลับไปที่บ้านเพื่อไปเอาของใช้ มดได้เจอน้าชายของมดคนหนึ่งที่เป็นหมอดู เขาได้ทักมดมาว่ามีผีตามมดอยู่นะเขาอยู่กับมดด้วย มดก็ได้แค่พยักหน้าแล้วก็เดินหนีไป พอถึงช่วงกลางคืนขณะที่มดนอนดูทีวีอยู่นั้นซึ่งข้างๆทีวีจะเป็นตู้กระจกวางอยู่ มดก็เห็นเงาๆหนึ่งที่เป็นเงาสีดำดูแล้วน่าจะเป็นผู้หญิงมายืนอยู่ตรงระเบียงห้องของมด พอมดเห็นแล้วมดก็กลัวนอนเอาผ้าคลุมโปงจนถึงเช้า พอตอนเช้าด้วยความกลัวกับสิ่งที่เห็นเมื่อคืนมดจึงรีบไปหาน้าชายคนที่ทักมดว่ามีผีตาม พอถึงบ้านน้าชายมดก็เล่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้ฟัง น้าชายนั่งหลับตาซักแป็ปหนึ่ง แล้วลืมตาขึ้นมาพูดว่า สิ่งที่มดเจอมันเป็นสะเก็ดของพวกเล่นของที่กระเด็นออกมาจากตัวหรือสำนักของพวกนี้ พอน้าพูดจบมดก็จำได้ทันทีว่าเคยเดินผ่านสำนักที่เขาสักยันด้วยครั้งหนึ่ง มดจึงถามน้าต่อว่าจะทำยังไงที่จะเอาของพวกนี้ออกหรือหรือไล่มันไปได้ น้าเลยบอกว่าถ้าจะออกน้ายังไม่เก่งพอต้องเป็นเพื่อนน้าเท่านั้นที่จะทำได้ แต่น้าก็แนะนำให้ไปทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้เขา จากที่หนักๆอาจจะดีขึ้น มดจึงทำตามคือมดไปทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้สิ่งที่ตามมด มันก็ดีขึ้นอยู่ 2-3 วันพอวันที่ 4 ในขณะที่มดนอนดูทีวีอยู่ในห้อง ก็มีนกฮูกตัวใหญ่บินมาเกาะที่ระเบียงห้องของมด มันจ้องดูมดมดจึงหันไปดูมันบ้างหน้าของนกฮูกตัวนั้น มันเป็นใบหน้าของผู้ชายเละๆคนหนึ่งซึ่งดูน่ากลัวมาก มดจึงไล่มันไปและรีบปิดผ้าม่าน เช้าวันต่อมามดจึงไปหาน้าชายอีกและเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นให้ฟัง วันนี้โชคดีเพื่อนของน้าอยู่ด้วย เขาจึงพามดไปที่วัดไปทำบุญและทำพิธีที่เขาเรียกว่าตัดเป็นตัดตายและทำบังศุกลให้แล้วก็พากันกลับบ้าน จากนั้นชีวิตมดก็เริมดีขึ้นแล้วก็ไม่เจออะไรแปลกๆอีกเลย