คนท้อง

ครั้งหนึ่งนานมาแล้วตอนนั้นกำลังตั้งครรภ์ 8-9เดือนแล้ว

ลำบากมากงานก็ย้ายไปทำที่ใหม่ ห้องก็ต้องย้ายออกกระทันหัน ฉันคนเดียวแค่แบกท้องก็เหนื่อยมากพอแล้ว ได้ห้องใหม่ราคาก็พันกว่าบาท ชีวิตนี้ต้องสู้เพื่อลูกอยู่แล้ว ถ้าตัวคนเดียวก็สบายไม่ต้องคิดอะไรมากมาย นี่ต้องแบกท้องโตไปทำงานแค่แบกท้องมันไม่เป็นปัญหาใหญ่สำหรับฉัน ที่เป็นปัญหาก็เพราะขัดสนเรื่องเงินมาก เงินเดือนออกมาก็มีค่าบัตรที่กู้เงินมา ค่าห้อง หมด แทบจะไม่ได้กินเลยจริงๆ ได้กินแค่วันแรกที่เงินออกมา กินดีที่สุดคือลูกชิ้นกับข้าว ตื่นเช้ามาฉันต้องเดินจากหอพักไปขึ้นรถเมล์ปากซอยก็ไกลพอสมควรเดินแต่เช้ากลัวจะร้อนและกว่าจะถึงป้ายรถเมล์ก็พอสมควร ฉันท้อมากเงินที่จะขึ้นรถแมล์แค่บาท2บาทฉันยังไม่มี ฉันถอนหายใจเหงื่อตก คิดในใจจะทำยังไงดีละทีนี้ เดินวนไปมาก็คิดขึ้นมาได้ เดินไปหาชายคนหนึ่งยืนอยู่เพื่อรอรถ "พี่ค่ะขอเหรียญ5บาทได้ไหมค่ะพอดีจะโทรศัพท์ค่ะไม่มีเหรียญเลย"ฉันโกหกเขาไปอย่างนั้นเพราะไม่อยากให้เขาสมเพชตัวเองมากกว่านี้ ชายคนแปลกหน้า"นี่ครับ5บาท" ฉัน "ขอบคุณค่ะ" รู้สึกดีใจมากที่ได้เงินมา5บาทต้องเอาไปเป็นค่ารถ คนไม่มีคือสุดจริงๆค่ะ คนที่ี่ไม่เป็นแบบฉันคงไม่มีใครเข้าใจ พอถึงที่ทำงานฉันก็หิวมากเพราะมีลูกอยู่ในท้องอีก เจ้อยู่ในร้านเอาขนมของไว้ต่างๆมาให้กินฉันก็กินเพื่อประทังชีวิตให้อยู่เพื่อลูก น้องที่ทำงานพูดขึ้นมาว่า"พี่นี่ตายอดตายอยากมาจากไหนหรอ กินยังกะคนไม่เคยกิน"ฉันนิ่งไม่พูดอะไรแล้วก็กินต่อไม่สนใจ ใครจะว่าอะไรก็ไม่สนขอให้กินอิ่มก็พอ ได้เวลาเลิกงานฉันก็มืดแล้วพอลงรถเมล์ฉันก็เดินเข้าหอพักอีก กลัวก็กลัว มืดมาก เปลี่ยวอีกต่างหาก กัดฟันทนเดินต่อจนถึงหอพัก หมดแรงนั่งลงกับพื้นห้อง นั่งร้องไห้คนเดียว พูดกับตัวเองว่า"ชีวิตฉันมันทำไมถึงได้ทรหดขนาดนี้"แล้วร้องไห้ออกมา เย็นนี้ก็ไม่มีอะไรกิน ต้มแป้งข้าวจ้าวที่มีเหลืออยู่เอาใสน้ำตาลกินๆไปพลางน้ำตาอาบแก้มอยู่คนเดียว ท้องก็โตนอนก็ลำบากมาก ทุกวันชีวิตฉันก็เป็นเช่นนี้ทุกวัน พอวันใกล้คลอดฉันให้แม่มาอยู่เป็นเพื่อน ทำงานจนวันคลอดเลยจริงๆ วันคลอดเลิกงานมาแล้วตกกลางคืนปวดท้องมากตอนเช้าไปหาหมอ อีกวันถัดไปผ่าคลอด ฉันมีภาวะครรภ์เป็นพิษค่ะ เลยต้องผ่า คลอดลูกชายออกมาหน้าตาน่าเกลียดน่าชัง พ่อเขาไม่มีบุญได้เห็นหน้าลูกแรกคลอดหรอกค่ะ แม่บอกว่าตัดได้ตัดเถอะคนแบบนีั โปรดติดตามตอนต่อไป