ปราบหัวใจยัยตัวแสบ/บทที่ 6

....บทที่ 6

((ธาวิน))

เช้าของวันที่รฐาเตรียมการให้ผมมาที่บ้านของคุณดิเรกตามกำหนดคุณดิเรกเป็นเพื่อนของพ่อบุญธรรมที่พ่อมักจะส่งของมาให้เสมอ   หลายปีก่อนพ่อจะเดินทางมาด้วยตนเองทุกปีแต่พักหลังด้วยงานที่มากทำให้ไม่มีเวลา

ครั้งนี้พ่อบุญธรรมต้องการให้ผมเอาไปให้ด้วยตนเองโดยไม่มีเหตุผล   เท่าที่รู้ข้อมูลทั้งสองเป็นเพื่อนกันโดยเรียนที่เดียวกันในสมัยเรียน  และคุณดิเรกเคยช่วยชีวิตพ่อบุญธรรมเอาไว้

พ่อบุญธรรมของผมไม่เคยดีกับใคร  ยกเว้นคนที่ได้ชื่อว่ามีบุญคุณต่อกันเท่านั้น  และนั่นทำให้คุณดิเรกเป็นคนเดียวที่ได้รับของจากพ่อ   รองจากแม่ที่ได้เป็นเมียที่พ่อบุญธรรมเอาใจใส่

“เรามาพบคุณดิเรก.....”  โยธกาแจ้งต่อแม่บ้านคนหนึ่งที่อายุราวสี่สิบปีได้  

“คุณดิเรกออกไปเมื่อสักครู่นี้เองค่ะ  แต่บอกไว้ว่าหากคุณธาวินมาพบให้รับของเอาไว้ให้ด้วย....”

“........”  รฐาถือถุงกระดาษใบโตที่ผมเองก็ไม่รู้ว่าข้างในเป็นอะไรส่งให้กับแม่บ้านคนนั้นแม้จะได้รับคำบอกกล่าวว่าเป็นชาก็ไม่ได้หมายความว่าสิ่งที่อยู่ภายในจะเป็นชา

สายตาที่ผมไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเท่าไหร่ด้วยนิสัย  กับทำให้ผมมองไปทางหนึ่งซึ่งเป็นมุมของบ้านหลังนี้   มันทำให้ผมเห็นอะไรบางอย่างที่คุ้นตาผู้หญิงคนหนึ่งที่สวมเสื้อยืดสีฟ้ากับกางเกงยีนส์สีเก่าขาดๆ  ผู้หญิงที่ผมสีน้ำตาลยาวมัดรวบไว้ด้านหลัง 

ผู้หญิงที่ผมเหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน  และเธอกำลังหอบกระเป๋าเป้ไปทางด้านข้างกำแพงพยายามปีนออกไป

ผมเคยเจอเธอที่ไหนกันนะ!!

เฝ้าคิดอยู่ในใจระหว่างที่เธอกำลังพยายามปีนกำแพง  จนใบหน้าสวยหวานคนหนึ่งที่ผมเจอที่ร้านอาหารลอยเข้ามา  และเธอเป็นคนทำร้ายกล่องดวงใจของผม

“ยัยตัวแสบ...”

“ครับ..คุณธาวิน”  รฐาเอ่ยถามเมื่อผมอุทานออกมา

“โยธกาจัดการงานที่เหลือให้ฉันด้วย  ส่วนรฐาขับรถอีกคันไปกับฉันเดี๋ยวนี้...”

ผมสั่งการก่อนที่จะแยกไปนั่งรถอีกคัน ต้องการไปดักเธอที่กำแพงด้านหลัง  เธอเป็นหัวขโมยที่เข้ามาขโมยของในบ้านนี้แน่ๆ  เป็นโจรที่ใจกล้าที่คิดขโมยของในเวลากลางวันแสกแบบนี้  แล้วบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ปล่อยให้ตีนแมวตัวแสบอย่างเธอเข้าบ้านได้ยังไง

“โอ๊ยยย...  ทำไมวันนี้ลงไม่ดีเลยล่ะลูกตาลโอ้ยเจ็บตูด!!”  ผมยืนอยู่ด้านหลังคนที่ร้องโอดครวญกับพื้น  ‘วันนี้ลงไม่ดี’  หมายความว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเข้าไปขโมยของในบ้านหลังนี้สินะ 

“แสดงว่ามาขโมยของบ้านหลังนี้บ่อยสินะ”

“เฮ้ย!!  คุณ...”  เธอชี้หน้าผม  ผมชอบแววตาของเธอที่ดูไม่ยอมคน  แต่ก็ดูอ่อนหวานน่ารักอย่างที่ไม่เหมือนใคร  ใบหน้าจิ้มลิ้มโดยที่ความรู้สึกของผมมันบอกว่าน่าจูบที่สุด“ไม่เข็ดใช่ไหม  อยากโดนอีกเหรอ  ....นี่แน่!!”

“........”  ผมกอดรวบคนตัวเล็กที่พยายามจะใส่เข่ากับจุดอ่อนไหวของผมอีกรอบ   มันใช้กับผมได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น  และนี่ผมก็ตั้งตัวเตรียมพร้อมไม่ยอมให้เธอได้ทำอะไรแน่

“ปล่อยนะ  นายไม่มีสิทธิ์มาจับฉัน”

“แล้วเธอมีสิทธิ์เข้าไปขโมยของในบ้านหลังนี้อย่างนั้นเหรอ?”  คนฟังเงียบ  ดูเหมือนว่าเธอกำลังคิดอะไรบางอย่าง  หรือไม่เธอก็กำลังจะวางแผนเล่นงานผมเพื่อเอาตัวรอด

“นี่ไม่ใช่เรื่องของคุณ  เป็นเจ้าของบ้านหลังนี้รึไงถึงได้จะมาจับฉัน  ..บ้านตัวเองก็ไม่ใช่”

“ฉันเป็นคนดี!!  พลเมืองดีที่กำลังจะจับโจรไง..”  ผมกระชับคนตัวเล็กที่กำลังดิ้นหนี  และมันทำให้ผมได้กลิ่นกายหอมของหญิงสาวที่คละคลุ้งเข้าจมูก  กลิ่นตัวของเธอหอมราวกับเพิ่งผ่านการอาบน้ำมาใหม่ๆ  เธอคงไม่ได้เข้าไปอาบน้ำในบ้านหลังนี้แล้วหนีออกมานะ

“พลเมืองดีเหรอ  พลเมืองดีที่ไหนเข้าใส่ชุดดำแล้วพกปืนแบบนี้  เอาเส่..จับฉันส่งตำรวจ  จะดูสิว่ามีใบอนุญาตพกปืนไหม”

“.......”  ผมมองไปทางรฐาที่เขาเอาเสื้อปิดด้ามกระบอกปืน  เพราะเขาต้องเตรียมพร้อมที่จะคุ้มกันผม  จึงไม่ทันระวังจากสายตาช่างสังเกตของนางโจรอย่างเธอ

“ปืนของผมมีใบอนุญาตครับ  และการที่จะจับคุณเข้าคุกก็ไม่ยากเมื่อผมได้ถ่ายภาพการหลบหนีของคุณจากบ้านหลังนี้เอาไว้หมดแล้ว  ให้ผมแจ้งคุณดิเรกเลยไหมครับ  ...คุณธาวิน”

“อย่าๆ  ยอมแล้ว  อย่าแจ้งเจ้าของบ้าน”  เธอร้องห้ามเมื่อรฐาเตรียมที่จะโทรหาเจ้าของบ้าน  เธอกลัวเจ้าของบ้านมากกว่าตำรวจ  “จับฉันส่งตำรวจก็ได้  แต่ไม่ต้องบอกเจ้าของบ้านได้ไหม....”

“........”  ประโยคสุดท้ายเหมือนเป็นการขอร้อง  และมันเป็นประโยคขอร้องบนแววตาเศร้าสร้อยน่าสงสารที่ผมสัมผัสได้  ทำไมผมรู้สึกว่าเธอน่ารักตลอดเวลานะ

“บ้านตัวเองก็ไม่ใช่ทำเป็นมาวุ่นวาย   แล้วมาบอกว่าเป็นพลเมืองดี!!  ท่าทางไม่น่าเชื่อถือเอาสะเลย   น่าจะเป้นโจรมากกว่าฉันสะอีก”  เสียงของเธอบ่นพรึมพรัมในลำคอ...แต่ผมจับใจความและฟังเข้าใจทุกประโยค  เช่นเดียวกับรฐาที่มองหน้าผมในบางจังหวะ