รัก?

รัก?

โดย : อักษราลัย

            หากมีเพลงรักประจำตัวคู่รักแล้ว เพลงเกลียดล่ะมีบ้างไหม? ผมเหลือบตามองร่างบาง ๆ ที่ฮัมเพลงท่อนโปรดนั้นอีกครั้ง หญิงวัยกลางคน ผมดำยาวสยาย มีเค้าโครงใบหน้าของความสวย รูปร่างที่เคยแบบบางตามสมัยนิยม แม้ตอนนี้จะดูร่วงโรยไปบ้างแต่หากจะมองดี ๆ ก็ยังคงมีเค้าของความสวยสดผุดผาดบาดตา แต่แววตาที่เลื่อนลอยนั้นสิที่ผมติดใจ อยากรู้เหลือเกินว่าภายใต้แวววาวแก้วพราวใสของดวงตาคู่นั้น มีอะไรอยู่ในนั้น

            เอื้อมมือไปปิดวิทยุที่เล่นเพลงยุคเก่า อันเป็นที่มาของการฮัมเพลงนั้น ก่อนที่เธอจะหันหน้ามาสบสายตาผมนิ่งส่ายหน้าเบา ๆ ในเชิงไม่เห็นด้วยของการกระทำนั้นของผม สายตาที่เปลี่ยนมาเว้าวอนจนผมหมุนปุ่มเปิดวิทยุนั้นขึ้นอีกครั้ง มันคือวิทยุเครื่องเล็ก ๆ ขนาดกระทัดรัดเพียงแค่ฝ่ามือที่ประโคมขายโดยมีจุดขายอยู่ที่การมีเพลงเก่า ๆ ของศิลปินยุคเดิมที่มีชื่อเสียงเหมาะจะใช้เปิดให้คนแก่ฟัง เพราะเพลงจะวนไปเรื่อย ๆ หรือจะเลือกฟังเพลงใดเพลงหนึ่งซ้ำก็ได้ และแน่นอนเพลงที่เธอฟังซ้ำไปซ้ำมาจนผมสะอิดสะเอียนก็คือเพลงพิษรัก ของศิลปินคนดัง ทำไมผมจะไม่รู้ว่าเธอชอบเพลงนี้ แต่เธอล่ะเคยรู้บ้างไหมว่าผมมีความรู้สึกกับเพลงนี้ยังไง ผมเดินออกมาจากห้องนั้นปล่อยให้เธออยู่ในภวังค์กับเพลงโปรดของเธอ วางจานข้าวที่มีไข่เจียวโปะหน้ากับน้ำขวดหนึ่งไว้ที่มุมหนึ่งของห้อง ก่อนจะหันหลังเดินจากมา เพื่อปล่อยให้เธออยู่ในโลกของเธอ ก่อนจะปิดประตูล็อกแม่กุญแจเพื่อปล่อยให้เธอจ่อมจมอยู่ในนั้นตามลำพัง

            ผมแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่มีสีดำทาบทาเป็นริ้วตรงหน้า เหม่อมองนกบินกลับรังเป็นทิวแถวงดงาม ลมพัดแรงคล้ายจะมีฝนตก แต่ผมยังคงนั่งนิ่งเหม่อลอยอยู่ในสวนสาธารณะขนาดใหญ่อันเป็นที่ทำงานประจำของผม ที่นี่คือที่เลวร้ายในชีวิตที่ผมอยากลืม แต่มันก็กลับกลายเป็นการเริ่มชีวิตใหม่กับเส้นทางเลือกใหม่ ๆ ของชีวิตให้ผมเหมือนกัน คำว่าทั้งรักทั้งเกลียดจึงเหมาะกับความรู้สึกที่ผมมีให้กับสถานที่นี้

            ในสระน้ำมีหงส์สีขาวว่ายวนไปมาอยู่สี่คู่ ผมชอบมองช่วงลำคอของหงส์สองตัวที่ขดงอเข้าหากันมองคล้ายเป็นรูปหัวใจ ผมเคยอ่านหนังสือเขาบอกว่าหงส์คือสัญลักษณ์ของรักนิรันดร์ ไม่ต่างจากนกเงือก เพราะทั้งหงส์และนกเงือกต่างมีคู่เพียงตัวเดียว จะไม่เลิกร้างห่างกันไปเหมือนคน คนที่มองว่าตัวประเสริฐกว่าสิ่งใด ที่มักทำเรื่องชั่วช้าเลวทรามต่อกันมากมายจนนึกไม่ถึง   

            ท้องฟ้าทอแสงอ่อนลง ก้อนเมฆสีดำถูกลมพัดปลิวผ่านออกไป เหลือเพียงสีส้มอมเหลืองอย่างที่ผมชอบ ‘ถึงเวลาเริ่มงานแล้วสินะ’ ผมยืนมองไปยังกลุ่มคนที่ทยอยกันเข้ามายังสวนสาธารณะแห่งนี้ บ้างก็มาวิ่งออกกำลังกาย บ้างก็มาเพื่อจุดประสงค์เดียวกันกับผม และบางคนก็เข้ามาเพื่อเป็นคนที่ผมทอดกายให้แลกกับเศษเงินเพียงนิด แต่นั่นก็พอทำให้ชายรูปร่างสะโอดสะองแบบผมได้มีรายได้โดยไม่ต้องใช้แรงกายไปทำงานอย่างอื่น ก็จะแปลกอะไร ในเมื่อผมเองเคยเป็นเหยื่อจากการถูกกระทำแบบนี้มาก่อนเมื่อคราวเข้ามานั่งเล่นในที่แห่งนี้จนโดนชายฉกรรจ์สามคนที่อ้างว่าตนคือขาใหญ่ ลากเข้าไปหลังพุ่มไม้ใหญ่หนาทึบแล้วมอบความเป็นผัวให้กับผม เพราะเข้าใจว่าผมมาหาลูกค้า และผมต้องจ่ายเพื่อให้ทำงานในที่แห่งนี้ได้ ฟอนเฟะดีใช่ไหมล่ะความจริงที่สังคมแกล้งลืม และทำเหมือนไม่มีเรื่องแบบนี้อยู่    

            ผมเดินทอดกายช้า ๆ เดินกลับบ้าน ที่เป็นเพียงห้องเช่าขนาดเล็กอุดอู้ ไม่ไกลจากสวนแห่งนี้ ตั้งความหวังเผื่อจะมีใครอีกสักคนเรียกใช้บริการหาความสุขจากเรือนร่างของผม เพื่อเพิ่มเงินในกระเป๋าให้มากขึ้น พอกับค่ายา ค่าอาหารของคนสองคน ใจนึกไปถึงร่างบางที่ผมขังเอาไว้ในห้องตามลำพัง ป่านนี้เธอคงทำสกปรกเลอะเทอะอีกตามเคย เพราะผมไม่มีเงินพอที่จะซื้อผ้าอ้อมผู้ใหญ่สำเร็จรูปให้เธอใส่ได้ จึงต้องยอมเหนื่อยลำบากในการทำความสะอาดทั้งตัวเธอและภายในห้องนั้น ลำพังแค่ค่าอาหาร ค่าห้อง ค่ายา ก็หาแทบไม่พออยู่แล้ว แต่ผมก็ไม่รังเกียจสิ่งปฏิกูลที่เธอขับถ่ายมันออกมา ผมยินดีทำให้เธอด้วยความรัก แม้ว่าเธอจะไม่รับรู้มันก็ตาม

            เธอชื่อ สาว ที่มีความสาวและสวย เธอโดนพ่อแม่ขายมาให้มาทำงานในบ้านของผู้มีฐานะในเมืองหลวงแห่งนี้ นัยเพื่อความสบายของลูก และเพื่อเงินก้อนหนึ่งที่พ่อแม่ของเธอจะได้รับมันไป การเสียลูกให้มาทำงานของชายหญิงที่มีลูกถึงหกคน ไม่ทำให้เกิดความสะเทือนใจอะไร มันเหมือนเป็นเรื่องปกติสามัญที่ใคร ๆ เขาก็ทำกันด้วยซ้ำไปในยุคนั้น การให้ลูกได้มาทำงานแม้จะในฐานะคนรับใช้ ก็ยังดีที่ลูกจะได้กินอิ่มนอนหลับ และพ่อแม่ยังได้ค่าตอบแทนด้วยเงินล่วงหน้าที่ได้รับจากนายหน้า แม้จะดูไม่ต่างอะไรกับการขายลูกกิน แต่มันมีทางเลือกไม่มากนักหรอกสำหรับคนที่เรียกตัวเองว่า ชาวบ้านในชนบท เรื่องราวเหล่านี้เธอเล่าให้ผมฟังเมื่อนานมาแล้ว ก่อนที่เธอจะมีอาการเลื่อนลอยเหมือนในปัจจุบัน  

            เมื่อเริ่มเข้ามาทำงานตอนนั้นเธอมีอายุได้เพียงสิบห้าเท่านั้น อายุสิบห้าจะว่าโตเป็นสาวเต็มตัวก็ใช่ แต่สำหรับเด็กบ้านนอกอย่างเธอ วัยนั้นสำหรับเธอคือวัยเรียนรู้ ทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านหลังใหญ่ที่เข้ามาอยู่ ต่างจากบ้านโกโรโกโสที่ต่างจังหวัดของเธอมากนัก นายท่านทั้งสองคนเป็นคนดีให้ความเมตตากับเธออย่างดี อาหารการกินที่อุดมสมบูรณ์ขึ้นทำให้ร่างที่เคยผอมแห้งแรงน้อย กลับอวบอัดสมบูรณ์และดูยั่วยวนชวนพิศวาสขึ้น โดยเธอไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าสายตาที่เคยเอ็นดูนั้นแปรเปลี่ยนไปตอนไหน 

            วันที่เกิดเหตุอันเป็นจุดเปลี่ยนของทุก ๆ อย่างนั้นเกิดขึ้นเมื่อคุณผู้หญิงของบ้านต้องเดินทางไปสัมมนากับที่ทำงาน ในบ้านหลังใหญ่โตนั้นเหลือเพียงเธอกับนายผู้ชายเพียงสองคนเท่านั้น หลังจากเก็บล้างจานเรียบร้อยเธอกำลังจะกลับเข้าห้องพักเหมือนเคย แต่วันนั้นนายผู้ชายกลับเรียกให้เธอเข้าไปนวดหลังให้ในห้องนอน มีหรือที่สมันน้อยผู้ขลาดเขลาจะทันเล่ห์เหลี่ยมอันแพรวพราวของเสือร้าย สาวตกเป็นเมียของนายผู้ชายอย่างไม่มีทางเลือก สาวน้อยผู้ไม่เคยได้รสรักจากชายใดมาก่อน เธอหลงเพริดไปกับอารมณ์รักร้อนแรงไปตามวัยที่ปรารถนา และแล้วความรักที่ซ่อนเร้น ก็แสดงตัวตนออกมาด้วยอาการคลื่นไส้อาเจียนของคนแพ้ท้อง จนนายผู้หญิงจับได้ เสียงกรีดร้องของนายผู้หญิงในวันนั้นยังจำติดหูของสาวได้เป็นอย่างดี

            "สาว…ทำไมเธอทำแบบนี้ เสียแรงที่ฉันรัก ไว้ใจ" สิ้นเสียงนายผู้หญิงก็เข้ามาตบตีสาวจนทรุดลงไปกองลงที่พื้น หน้าตาเธอปูดโปน น้ำตาไหลรินลงมาไม่ขาดสาย ความรู้สึกผิดจากการกระทำของตัวเองเข้าเกาะกุมตามคำต่อว่าจากนายผู้หญิง เธอหันไปมองชายที่เธอมอบกายใจให้ เขาได้แต่ยืนนิ่งหลบอยู่หลังผู้เป็นภรรยา มองเธอด้วยสายตาเฉยชา ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากที่เคยพร่ำพรรณาคำรักอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันลับหลังนายหญิง ในห้องเล็ก ๆ หลังบ้านอันเป็นเสมือนเรือนหอของเขากับเธอ 

            นายผู้หญิงเดินเข้าไปในห้องนอน ก่อนจะโยนเงินปึกหนึ่งลงตรงหน้าเธอ

            "ไปจากบ้านหลังนี้ แล้วไม่ต้องกลับมาอีก เงินนี่น่าจะพอให้เธอมีชีวิตอยู่ได้จนกว่าจะคลอด ฉันคงให้เธอให้เท่านี้" นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอได้เห็นสีหน้าอันเจ็บปวดจากนายผู้หญิง ก่อนที่เธอจะพาร่างอันกระปลกกระเปลี้ย กับกระเป๋าเสื้อผ้าใบน้อยออกมาจากบ้านหลังนั้น 

            เธอได้รับความรัก หรือพิษรักมีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ดี หลังจากวันนั้นเธอก็ไม่มีความรักให้ใครอีกเลย การย้ายมาอยู่ห้องเช่าซอมซ่อใกล้สวนสาธารณะ ตามคำชักชวนของเพื่อนผู้หวังดีที่ชักชวนเธอเข้าสู่วงการน้ำกาม ที่เธอเจอหลังจากออกมายืนเก้ ๆ กัง ๆ ริมถนน อาชีพเดียวที่เธอทำได้อย่างไม่มีทางเลือก ในวันที่เธอได้เจอกับเขาผู้ชายผิวพรรณเนียนเรียบละเอียดผุดผ่อง ถอดพิมพ์ของนายผู้ชายมาจนหมด ยิ่งทำให้เธอทุกข์ทนหมองไหม้อยู่ในอกยิ่งขึ้น จวบจนเด็กคนนั้นมีอายุได้สิบสี่ เธอก็ตกอยู่ในห้วงพิษรักอย่างเต็มรูปแบบ มีอาการเลื่อนลอยอยู่แต่ในภวังค์ของตัวเอง ไม่รับรู้อดีต ปัจจุบัน หรืออนาคตใด ๆ อีกเลย      

            ความรักในครั้งนั้นของเธอ มันคือพิษรักที่ทำร้ายทำลายชีวิตเธอและคนอีกหลายคนให้แตกสลาย พิษรักที่เธอไม่อาจถอดถอนออกจากใจ จนเหมือนชีวิตนี้ได้ดับสิ้นสูญลงเหมือนตายไปแล้วทั้งเป็น และผมก็คือผลพวงจากพิษรักในครั้งนั้นของเธอ

            ………..