สมัยเด็ก...ตอนที่ 1

    เราเคยเติบโตมาในครอบครัวใหญ่ครอบครัวหนึ่งซึ่งก็เป็นที่รู้จักกัน กับทุกๆคนที่รู้จักมักคุ้น 

ญาติพี่น้องลุงป้าน้าอานี่ไม่ต้องพูดถึงมีครอบในทุกๆแขนงไปยันหลานเหลน โหลน ลือ  อะไรสักอย่างเราก็จำไม่ค่อยได้ละ ความรู้เราเองก็มีไม่มาก เพราะเราถูกคนรังแกบ่อยในตอนเด็ก ไม่มีเพื่อน แม้แต่พี่ที่เป็นญาติพี่น้องกันแท้ๆก็มีความคิดที่ดีเพื่อไม่กี่คนที่เราจะรับถือ  เรายอมพวกเขาเพื่อให้รังแกเราเพราะเห็นว่าเขาเป็นพี่เป็นน้องยอมทุกสิ่งเพื่อที่จะหวังว่าเขาคงจะมีความคิดที่ดีขึ้น การสอนของเขาหรือการไปเล่น เรามักจะถูกโดยตีโดนว่าจากพ่อแม่เสมอ ประหนึ่งว่าเราเองทำผิดมากๆ  เราถูกแกล้งสาระพัดเลยก็ว่าได้จนบางครั้งเราก็เกลียดตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงไม่สู้คน  เราเคยถูกสอน ไม่สิ เราเคยจำและทำในสิ่งที่ผิดต่างๆในตอนเด็กเช่นพูดคำหยาบด่า ว่า นานาสารพัด ด้วยสิ่งแวดล้อมรอบข้างที่ย่ำแย่ด้วยละ  สิ่งเสพติด การพนัน  ได้ยินได้ฟังจากคนต่างๆในตอนนั้น เรากลัวมากไป มันคือวัยเด็กที่แย่ที่สุด โตขึ้นมาการพัฒนาความคิดของคนรอบข้างก็ยังคงทำอยู่ในแบบเดิมๆจนชินตาไม่มีการใดๆที่จะเปลี่ยนแปลงตนให้ดีขึ้น เราจะไปว่าพวกเขามากก็คงไม่ดีใช่มั้ยทุกคน บรรยากาศตอนนี้ที่กำลังเป็นอยู่เหมือนเราอยู่ในสิ่งอันตรายมากๆจนแบบไม่อยากออกไปเจอพวกเขา ไม่อยากเห็นหน้าญาติพี่น้องตัวเองเลย ที่ทำเพราะเห็นแต่พ่อแม่เพราะบางคนก็ทำตัวไม่น่าเคารพนับถือด้วยซ้ำเรา เองก็ไม่รู้ทำไม่เรามีอัคติกับพวกเขาได้มากขนาดนี้แต่ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำร้ายความรู้สึกเราไว้มันแย่มากจริงๆนะทุกคน เราคิดที่จะฆ่าตัวตายเพราะสิ่งน่ารำคาญที่เราเผชิญอยู่ตอนนี้ ครอบครัวไม่ใช่สิ่งที่มีความสุขหรือให้ความสุขในจิตใจเราได้เลย  กลับทำให้เรามีสุขภาพจิตที่ย่ำแย่ลงอยู่ทุกวัน  ภาพในสมองเรา ความทรงจำดีๆในสมองเราจดจำไว้ได้น้อยมาก สิ่งที่มีคือการร้องไห้ทุกๆวัน เราต้องอดทนมากแค่ไหนหรอทุกคน ถึงจะไม่มีน้ำตา ทุกวันนี้เขาเหมือนเราไม่มีตัวตน  คำพูดที่คอยจะพูดจาไม่ดีโยนใส่เราตลอดเวลา  พ่อแม่ก็มองพี่น้องและญาติของเขาดีหมดยกเว้นลูกตัวเอง...... คำถามที่อยู่ในใจเราคือเราเกิดมาเพื่อเจอสิ่งแย่ๆนี้ทำไม กรรมของเราจริงๆ  17:01 น. 05.02.2565