ฉันเขียนเพราะฉันเหงา

ฉันเขียนเพราะฉันเหงา

ไม่รู้ว่าเลยการที่จะเป็นนักเขียนมันต้องอ่านหนังสือเยอะ ๆ ฝึกเขียนบ่อย ๆ ที่ฉันเลือกมาเป็นนักเขียนก็เกิดจากการที่ตัวเองเหงาและโดดเดี่ยว ฉันอยู่คนเดียวแต่ฉันชอบอ่านหนังสือ ฉันพยายามเขียนสิ่งที่ตัวเองพบเจอและบางครั้งฉันก็แต่งเรื่องขึ้นมาฉันพยายามเขียนให้คนอ่านไม่ปวดหัวกับเรื่องฉันเขียน บางครั้งฉันเขียนจบ ฉันอ่านเองฉันก็งงกับที่ตัวเองเขียนเหมือนกัน 555

ฉันพึ่งมารู้ว่าหลังจากเขียนเสร็จมันต้องลองอ่านที่ตัวเองเขียนจะได้รู้ว่า มีจุดไหนที่ต้องแก้ไข

ฉันไม่ค่อยได้เขียนทุกวันหรอกนะ ตั้งแต่เริ่มเขียนฉันเขียนไปเรื่อยเปื่อย สาระก็ไม่มีขอแค่มีคนอ่านก็พอ มีบางเรื่องที่อยากจะเขียนแต่ไม่รู้ว่าจะเขียนมันออกมาแบบไหน อยากจะลองเขียนลองแต่งเรื่องยาวดูแต่ไม่รู้ว่าจะรอดหรือเปล่า ปกติฉันเขียนฉันแต่งแต่เรื่องสั้น เคยได้ยินในที่ทำงานพูดว่า ถ้าเหงาก็ออกไปเที่ยวไปดูหนังบ้างสิ ฉันก็เคยไปหนังอยู่นะแต่ก่อนไปบ่อยแต่เดี๋ยวนี้ไม่ได้ไป เพราะ เงินไม่พอใช้ เหตุผลเดียวคือจะเก็บเงินไว้กินข้าวก่อน ตั้งแต่เขียนมาก็ยังไม่ได้เงินจากการเขียนเลยแต่ก็ยังจะเขียนต่อไป ตั้งแต่ที่ฉันคิดเรื่องเขียนต่าง ๆ ในหัวบางครั้งฉันลืมไปเลยว่าฉันเหงา การเขียนมันเหมือนได้ปลดปล่อยอะไรบางอย่างออกมาแบบไม่รู้ตัว

ฉันเลือกที่จะเขียนมันต่อไป