สามผืน

สามผืน 

โดย อักษราลัย 

https://www.facebook.com/Auksaralai

            ผมเดินผิวปากเข้าบ้านไปอย่างสบายใจ แผนสร้างความประหลาดใจให้กับภรรยาท้องสามเดือน โดยการกลับจากราชการก่อนกำหนดเป็นไปตามที่ผมหวัง ดีที่งานเสร็จเร็วตามที่ตั้งใจ นึกแปลกใจที่เห็นรถมอเตอร์ไซค์ของเธอจอดอยู่ที่บ้าน ทั้งที่ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานที่อำเภอแต่อย่างใด 

             ในบ้านเงียบไม่มีใครอยู่ชั้นล่าง ผมจึงเดินขึ้นไปชั้นบนหวังจะอาบน้ำให้สบายตัว มีเสียงพูดคุยดังแว่วมาจากห้องพ่อตา ผมจึงเดินไปเอาหูแนบกับประตูเพื่อแอบฟัง 

            “พ่อ...พี่ปลัดเขาจะไม่รู้จริง ๆ หรือว่า ลูกในท้องของดาวนี่…” 

            “จุ๊ๆๆๆ...อย่าคิดมากเลย ปลัดน่ะรักดาวกับเห่อลูกในท้องออกจะตายไป มานี่ดีกว่า มาให้พ่อชื่นใจหน่อย ไม่ได้กอดกันตั้งนาน”  

            ได้ยินแค่นั้นสติของเขาก็ขาดผึง สองเท้าถีบประตูโดยแรง ภาพที่เห็นทำให้เลือดในตัวแทบจับตัวเป็นก้อน มือไม้สั่น ดาวเมียรักในสภาพเกือบเปลือยกับพ่อตาของเขาที่กอดกัน ก่อนจะผละออกจากกันโดยเร็ว แต่เขาทันเห็นภาพบาดตานั้นแล้ว สมองคงจะคิดเรื่องเหตุผลได้ช้ากว่ามือ เพราะมือของเขาเอื้อมไปหยิบปืนที่อยู่ข้างเอว  

            เสียงปัง...ดังลั่น ทำให้เขารู้สึกตัว  

            เขายืนมองภาพพ่อตาของเขาล้มหงายหลังลงไปบนที่นอนสีขาวที่บัดนี้มันชุ่มโชกไปด้วยเลือด เสียงดาวหวีดร้อง ก่อนจะตะโกนออกมา 

            “มึงยิงผัวกูทำไม ไอ้เ...้ย” 

            สติผมกลับมาทันทีที่ได้ยินเสียงดาว ผมเดินออกจากบ้านหลังนั้น กลับไปขึ้นรถ ขับออกมาจอดอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ริมบึงเนิ่นนาน มองปืนในมือด้วยความสับสน ผมหยิบปืนขึ้นมาช้า ๆ จ่อเข้ากับขมับของตนเอง ค้างนิ่งอยู่แบบนั้น น้ำตาลูกผู้ชายไหลพรากออกมาอย่างไม่อาย หมดสิ้นกันแล้ว เมียรักกับลูกที่คิดว่าคือลูกของเขา ที่แท้เขาก็คือไอ้โง่ตัวหนึ่งเท่านั้น มิน่าล่ะดาวถึงได้ติดพ่อออกแบบนั้น เธอมักจะบอกเขาว่าเห็นใจพ่อ เพราะแม่ตายไปหลายปี พวกเขาเหลือกันสองคนพ่อลูก เมื่อแต่งงานดาวจึงไม่ยอมย้ายออกมาอยู่บ้านพักราชการของผม และนี่คงเป็นอีกสาเหตุที่ดาวคนสวยของอำเภอยอมเป็นเมียผมเพียงแค่เดือนเดียวหลังจากผมย้ายมาประจำอยู่ที่นี่ 

            คิดไปถึงหน้าพ่อกับแม่หากรู้ข่าวพวกท่านคงตกใจ ปลัดหนุ่มอนาคตไกล ชีวิตหน้าที่การงานดี รูปหล่ออย่างผม จะมาพลาดท่าทำเรื่องร้ายแรงแบบนี้ ผมไม่แน่ใจหรอกว่าพ่อตาผมเขาจะตายหรือไม่ ผมยิงส่งเดชออกไปแบบนั้น ไม่ได้เล็งอะไรด้วยซ้ำ คงเป็นกลไกอัตโนมัติของมือที่สั่งการเร็วกว่าสมอง เพราะหากมีสติดี ผมคงปล่อยหญิงชั่วชายเลวคนนั้นไปตามยถากรรม แต่นี่ผมทำมันลงไปแล้ว ย้อนเวลาอะไรคืนก็ไม่ได้ ความขาดสติครั้งนี้ของผม ผมจะต้องชดใช้มัน 

            ‘ชดใช้?’ เมื่อคิดมาถึงคำนี้ ผมค่อย ๆ ลดปืนในมือลง ขยับเบาะคนขับกลับมาในท่าปกติหลังจากเอนนอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ท้องฟ้ามืดไปนานแล้ว โดยที่ผมไม่ทันสังเกต เสียงนกเงียบไปนานแล้วเหลือเพียงเสียงสัตว์กลางคืนที่ออกหากินแว่วมาเพียงแผ่วเบา ผมสตาร์ทรถขับออกไปจากตรงนั้น มุ่งหน้าไปที่ที่ผมควรไป 

            “ผมมามอบตัว” ผมเอ่ยขึ้นทันทีที่เดินขึ้นไปโรงพัก และเหมือนทุกคนจะรู้เรื่องดีอยู่แล้ว ผมประกันตัวออกมาด้วยตำแหน่งของปลัดเพื่อเตรียมตัว เมื่อขึ้นศาลในอีกเดือนถัดมา คำสั้น ๆ ที่กำหนดชะตาชีวิตของผมในวันนั้นก็คือ 

             “มีความผิด ศาลพิพากษาจำคุก 7 ปี 8 เดือน” 

            ด้วยความผิดของผมในมาตรา 297 ตามประมวลกฎหมายอาญา เป็นผู้กระทำความผิดฐานทำร้ายร่างกาย อันเป็นเหตุให้ผู้ถูกกระทำร้ายรับอันตรายสาหัส และหลังจากสิ้นเสียงคำสั่งที่ดังก้อง อิสรภาพของผมก็หมดสิ้นลง 

            ผมมองผ้าในมือที่ได้รับมาเมื่อจากเจ้าหน้าที่ราชทัณฑ์ ผ้าสามผืนในมือ สำหรับปูนอน ม้วนเป็นหมอน และห่มคลุม จากชีวิตที่มีพร้อมทุกสิ่งบัดนี้มีแค่ผ้าสามผืนเท่านั้นในความครอบครอง เพราะความขาดสติของผมเอง และผมต้องชดใช้มันไปอีก 7 ปี 8 เดือน กับผ้าห่มสามผืนนี้เท่านั้น...▪︎