เรื่องเล่าลึกลับดอยหลวงเชียงดาว เมื่อชายคนหนึ่งกลับมาพร้อมความทรงจำที่หายไป

              ค่ำคืนของวันหนึ่ง “ภัทร” หนุ่มจากกรุงเทพฯ ได้ตัดสินใจขึ้นรถทัวร์สายเหนือเพื่อออกเดินทางไปยัง ดอยหลวงเชียงดาว ใน จ.เชียงใหม่ สถานที่ที่ขึ้นชื่อเรื่องความงดงามของธรรมชาติและความลึกลับที่ไม่เคยมีคำตอบ เขาอยากจะหนีความวุ่นวายในเมืองใหญ่ และหวังจะได้พบอะไรบางอย่างที่เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

               รุ่งเช้าวันถัดมา หลังรถทัวร์จอดปลายทางที่สถานีขนส่ง จ.เชียงใหม่ เขาก็ได้เหมารถแดงเพื่อให้ไปส่งที่ดอยหลวงเชียงดาว และพอถึงสถานที่แห่งนั้น เขาเริ่มเดินขึ้นเขาตามลำพัง โดยเส้นทางก็ค่อยๆ เงียบลง เสียงนกร้องเริ่มหายไป เหลือเพียงแต่เสียงลมหายใจของตัวเองกับเสียงลมพัดที่พัดผ่านต้นไม้สูงใหญ่

              “แปลกแฮะ…” ภัทรบ่นพึมพำ

              เขามองดูแผนที่อีกครั้ง แต่เส้นทางที่เขากำลังเดินอยู่กลับไม่ตรงกับที่ควรจะเป็น ทั้งๆ ที่เขามั่นใจว่าไม่ได้เดินผิดทางอย่างแน่นอน

              ทันใดนั้น ก็มีหมอกหนาทึบลอยเข้ามาปกคลุมทุกๆ อย่าง

              เขาก้าวเดินต่อไปโดยไม่รู้ตัว…จนกระทั่ง

              “ที่นี่…มันที่ไหนกัน?”

              ภาพตรงหน้ามันทำให้เขาถึงกับหยุดนิ่ง

              ป่าที่ควรจะเป็นสีเขียว กลับกลายเป็นต้นไม้สีดำสนิท ใบไม้โปร่งแสงราวกับแก้ว พื้นดินสะท้อนแสงจางๆ เหมือนมีอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ใต้ผิวดิน

              เขาหันหลังกลับ—แต่เส้นทางที่เขาเดินผ่านมา…มันหายไปแล้ว

              “เฮ้! มีใครอยู่บ้างไหมครับ!” เขาตะโกน

               มีเสียงสะท้อนกลับมา…แต่ว่าไม่ใช่เสียงของเขา

              “มีใคร…อยู่ไหม…” เสียงนั้นแหบแห้ง เหมือนมีใครกำลังเลียนแบบเสียงที่เขาตะโกน

              หัวใจของภัทรเต้นแรง เขาเริ่มเดินเร็วขึ้น พยายามที่จะหาทางออก แต่ยิ่งเดิน ป่าก็ยิ่งแปลกออกไป

              จนกระทั่งเขาเดินไปเจอกับ “ศาลหิน” กลางป่า มันดูเก่าแก่โบราณ มีสัญลักษณ์ประหลาดบางอย่างสลักอยู่ และตรงกลางก็มีแอ่งน้ำใสสะอาดผิดธรรมชาติ ที่ข้างศาลมีหญิงชราคนหนึ่งนั่งอยู่

              “หลงทางเข้ามาสินะพ่อหนุ่ม…” เธอพูดโดยไม่เงยหน้า

              “ที่นี่คือที่ไหนครับ?”

              “ที่ที่คนไม่ควรจะเข้ามา…และคนที่เข้ามา…ส่วนใหญ่ก็ไม่ได้กลับออกไป”

              ภัทรถึงกลับกลืนน้ำลาย “แล้วผมต้องทำยังไงครับ ถึงจะกลับออกไปได้?”

              หญิงชราหัวเราะเบาๆ ก่อนจะชี้ไปที่แอ่งน้ำแห่งหนึ่ง

              “ดินแดนศักดิ์สิทธิ์นี้เลือกคน…ถ้าอยากจะกลับ ก็ต้องแลก”

              “แล้วต้องแลกด้วยอะไร?”

               หญิงชราเงยหน้าขึ้น ดวงตาขาวโพลนไร้ตาดำ

              “ความทรงจำ”

              ภัทรถึงกับชะงักทันที

              “เลือกเอา…จะเก็บอะไรไว้…หรือจะลืมทุกอย่างแล้วรอดกลับไป”

              เขามองลงไปในแอ่งน้ำนั้น…ภาพมันสะท้อนภาพที่เห็นตรงหน้าไม่ใช่ตัวเขาแต่อย่างใด แต่เป็นช่วงเวลาต่างๆ ในชีวิต ครอบครัว เพื่อน และความฝัน

              ถ้าเขาบังเอิญเลือกผิด…เขาอาจจะไม่เหลืออะไรเลย

              ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงกระซิบดังขึ้นรอบตัวเขา

              “อย่าไปเชื่อมัน…”

              “มันโกหก…”

              “มันอยากจะให้เจ้าอยู่ที่นี่…”

              ภัทรรีบเงยหน้าขึ้น หญิงชราคนดังกล่าวได้หายไปแล้ว

               ตอนนี้มีเงาดำๆ เป็นจำนวนมากที่ค่อยๆ คลืบคลานออกมาจากพื้นดิน

              เขาไม่มีเวลาแล้ว เขาเลยตัดสินใจเอามือลงไปแตะที่แอ่งน้ำ

              ทันทีที่เขาสัมผัสแอ่งน้ำ—ภาพทั้งหมดก็พลันแตกกระจาย สลายไป

              เขารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างถูกดึงออกไปจากหัว…เจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหวแล้ว แล้วทุกอย่างก็มืดลง

              ภัทรลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขานอนอยู่บนเส้นทางเดิม แสงแดดส่องผ่านต้นไม้ตามปกติ ไม่มีหมอก และไม่มีป่าประหลาด

              “เรา…กลับมาแล้วเหรอ…”

              เขารีบลุกขึ้นมาอย่างช้าๆ ก่อนจะมองไปรอบๆ ตัว

              ทุกอย่างมันดูปกติ แต่มีบางอย่าง…ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

              โทรศัพท์ของเขาได้มีรูปถ่ายอยู่รูปหนึ่ง เป็นภาพเขากำลังยืนอยู่กับ “ใครบางคน”

              คนคนนั้นยิ้มให้เขาอย่างอบอุ่น แต่เขา…กลับจำไม่ได้เลยว่าคนๆ นี้คือใครกันแน่

              และใต้ภาพก็มีข้อความเขียนเอาไว้ว่า “ถ้านายได้กลับไป…อย่าลืมฉันนะ”

              ลมเย็นพัดผ่านมาอีกครั้ง คราวนี้…มันเหมือนมีเสียงใครบางคนกำลังกระซิบที่ข้างหู

              “นายเลือกแล้ว…ภัทร”

              เขาหันกลับไปมองอย่างรวดเร็ว—แต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น

              มีเพียงผืนป่าของดอยหลวงเชียงดาว ที่เงียบงัน…ราวกับที่นี่ไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นเลย