เพราะกาแฟแค่ 1 แก้ว เรื่องเล่าในวันวาน

ทุกๆเช้า ช่วงสายๆ ประมาน 9 โมงกว่าของทุกวัน
เราจะชงกาแฟไว้ให้พี่ที่ทำงานคนนึง
เพราะนางบอกว่า กินกาแฟที่ซื้อมาแล้วมันหวานมากจนกินไม่ได้
นางเริ่มกินหวานไม่ค่อยจะได้แล้ว เพราะรู้สึกบาดคอ
เคยชงกาแฟให้นางกิน แล้วนางบอก นี่ไงรสชาติที่ตามหา...

และทุกๆเช้า นางจะแอบเอานมจืดมาวางไว้ให้ที่โต๊ะกล่องเล็กๆ ให้ใส่กาแฟ
เพราะนางไม่ค่อยอยากได้รสชาติกาแฟที่ใส่คอฟฟี่เมท
เราก้จัดการให้นางทุกวัน วันไหนนางไม่ได้เอามาวางไว้ใว้ให้
เราก้ชงให้ แต่ก็ใส่คอฟฟี่เมทให้นางอะแหละ แต่เรารู้ว่าเขากินยังไง ใส่แค่ไหน
ถ้าพูดตรงๆ ก้เหมือนเราใส่ใจในรายละเอียดของเขา ว่าชอบรสชาติไหน ไม่ค่อยชอบอะไร

จนมาวันนึงนางบอก
น้อง แต่ละวันที่ทำงาน พี่เหนื่อยมากเลยนะ แต่ละเช้าพี่แทบไม่อยากมาทำงาน
เพราะความรับผิดชอบที่มันเยอะขึ้น แล้วไม่ค่อยมีใครเข้าใจ มันเหนื่อยมากเลยนะ
แต่รู้ไหม เวลาพี่เดินไปห้องกาแฟ พี่เห็นแก้วกาแฟที่น้องชงไว้ให้
บางวันน้ำตาแทบไหล เพราะแบบ อย่างน้อยก้ยังรู้สึกดีที่มีคนคอยทำอะไรให้ แบบเราไม่ได้ร้องขอเลย
อย่างน้อยก็ยังมีคนที่รู้ใจ ว่าเราต้องการอะไร

พอได้ฟังคำพูดจากนาง มันรู้สึกแบบว่า
การเป็นผู้ให้ ที่เราทำให้เขาแบบเขาไม่ได้ร้องขอเลย มันรู้สึกแบบนี้นี่เอง
แบบ เขารู้สึกดีใช่ไหมที่เราทำให้เขา
เราพูดในใจว่า ขอบคุณนะที่อย่างน้อย สิ่งที่เราทำไป ก็ยังทำให้ใครคนหนึ่งได้รู้สึกมีพลัง และกำลังใจ

พี่แกชอบมาระบายความในใจให้ฟังบ่อยๆ
ไม่ใช่เรื่องปัญหาส่วนตัวนะ แต่นางจะชอบมาระบายเวลาที่ความรู้สึกนางดิ่ง
ความดิ่งของนางคือ Burnout เพราะสิ่งที่นางทำ ทุกคนไม่เห็นคุณค่าของนางเลย นางมักจะเฟลตลอด
เรารับฟัง แล้วก็คอยให้กำลังใจกันไป มีไรก้รับฟังเขา อย่างน้อยก็ยังดีที่เขารูว่ายังมีคนรับฟังเขาอยู่
ถึงแม้จะช่วยไม่ได้มาก อย่างน้อย ฉันก็ไม่เคยซ้ำเติมความรู้สึกของเขาที่มันกำลังเสียอยู่ ให้เสียไปอีก