ย้อนรอย!! วันที่ 14 มิถุนายน 2538 ครบรอบ 26 ปี #โป๊ะพรานนก ล่ม ผู้เสียชีวิตรวม 29 ราย

ผม สมาชิกหมายเลข 1164519 .เป็นคนที่อยู่ในเหตุการณ์โป๊ะล่ม ขอเล่าเหตุการณ์ก็ได้ บ้านเดิมผมอยู่สามแยกไฟฉาย ผมทำงานที่ กฟน.(สามเสน) วันนั้นผมออกจากบ้านรถค่อนข้างติด ผมจะไปขึ้นเรือด่วนประจำ ผมตัดสินใจขึ้นมอเตอร์ไซด์รับจ้างไปที่ท่าน้ำศิริราช พอผมไปถึง เวลาประมาณ 06.55 น. เรือด่วนที่ผมจะขึ้นไปท่าพายับ พึ่งจะเดินทางออกจากท่าพายับ ผมคิดว่าไม่เป็นไรเดี๋ยวเรือด่วน

ก็มาก่อน 07.15 น. ผมรอไปเรื่อย ๆ จนประมาณ 7.20 เรือที่จะไปท่าพายับมาถึง แต่ยังไม่เข้าท่า ต้องรอเรือที่จะไปทางสะพานพุทธจอดก่อน ช่วงนั้น คนที่รอไปทางพายับ ข้างอยู่เยอะ แต่ก็ต้องเปิดทางให้คนที่จะขึ้นเรือไปทางสะพานพุทธ ระหว่างคนกำลังขึ้น และลงเรือ เสร็จ เรือที่ไปทางพายับเริ่มเข้ามา แต่ยังไม่ถึงโป๊ะ คนอยู่บนโป๊ะค่อนข้างมาก และเรือขาดระยะทำให้คนที่จะไปทางพายับแห่กันลงมาที่โป๊ะ

โป๊ะเริ่มเอียง น้ำเริ่มเข้ามาอยู่ในโป๊ะ เพราะเป็นโป๊ะรุ่นเก่ามีหลังคา ถ้าเอาหลังคาออกฝนตก โป๊ะก็จม ไม่เหมือนโป๊ะรุ่นใหม่ไม่มีหลังคา เอาเหล็กเชื่อมหมด ไม่มีทางจม โป๊ะค่อย ๆ จม ตามระลอกคลื่นที่น้ำเข้ามาในโป๊ะ ผมอยู่ติดฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา ไม่สามารถหนีไปไหนได้ ก็ใช้วิธีถอยหลังตาม เพราะคนที่อยู่ที่ใกล้สะพานเดินเรือเริ่มขึ้น ผมเริ่มรับรู้ว่าโป๊ะจม โดยระลอกแรก น้ำทำรองเท้าเปียก ระลอกสอง

น้ำมิดรองเท้าหุ้มส้น  ระลอกสาม น้ำเกือบถึงหัวเข่า ระรอกสี่ น้ำมิดหัว ด้วยสัญชาติญาณ ผมว่ายน้ำเพื่อไปลอยอยู่ผิวน้ำ ปรากฎว่า ถูกโป๊ะครอบหัว  ผมว่ายไปเกาะเหล็กใต้หลังคา ผมเห็นทั้งเด็กและผู้ใหญ่ต่างว่ายไปเกาะราวเหล็กใต้หลังคาโป๊ะ ผมไม่รู้จะช่วยอย่างไร แล้วปรากฎว่าผมได้ยินเสียงตะโกนให้ออกจากใต้หลังคาโป๊ะ ผมเริ่มมีสติ ผมตัดสินใจเอามือดันราวขึ้นสูงเพื่อให้ตัวเองดำดิ่งลงใต้น้ำให้ลึกที่สุด ผมอยู่ใต้น้ำมองขึ้นไป เป็นเงามืด เท้าแตะใต้น้ำ ผมมองไปไกลหน่อยเห็นแสงสว่าง ผมคิดว่าทางนั้นคือทางออกจากใต้โป๊ะ ผมว่ายพุ่งไป

แล้วก็เงยขึ้นอีก ผมมองว่ายังอยู่ใต้โป๊ะ จึงว่ายต่อไปอีกรอบ หัวไปชนต่อหม้อเหล็กที่ยึดโป๊ะ ตัวลอยขึ้นมากอดผู้หญิงอายุมากที่เขากอดต่อหม้อเหล็กไว้ ผู้หญิงบอกให้ก่อนแน่น ผมก็กอด แต่ปรากฎว่าผมหายใจไม่สะดวก น้ำขึ้นลง ผมเริ่มมองไปเห็นคนบนเรือเขาโยนห่วงยางเข้ามา ผมตัดสินใจว่ายไปที่ห่วงยาง ผมไปถึงห่วงยางเสร็จ ผมก็ว่ายกลับมาขึ้นฝั่ง เจอคนที่ทำงานด้วยกัน เขาถามผมว่าจะไปทำงานหรือเปล่า ผมบอกว่าไม่ไป วันนี้ขอลา เพราะต้องไปแจ้งความเพราะกระเป๋าเงินผมอันตธานไปในแม่น้ำ ผมขอยืมเงินเขา แล้วขึ่มอเตอร์ไซด์กลับบ้าน

ในที่สุด ศาลฎีกา ได้อ่านคำพิพากษา ในคดีที่นางไสว ภู่สุวรรณ พร้อมพวก รวม 12 คน เป็นโจทก์ยื่นฟ้อง บริษัท สุภัทรา จำกัด, บริษัทเรือด่วนเจ้าพระยา, กรุงเทพมหานคร และกรมเจ้าท่า เป็นจำเลยที่ 1-4 ฐานกระทำการโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับบาดเจ็บและเสียชีวิต สืบเนื่องมาจากอุบัติเหตุโป๊ะท่าเรือพรานนกล่ม เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 2538