ที่รวยก็รวยเหลือล้น ที่จนก็จนเหลือหลาย เพราะอะไร ?

      คนเราเกิดมา ธรรมชาติให้โอกาสสร้างชีวิต ให้เวลามาบริหารการใช้ชีวิตวันละ 24 ชั่วโมงเหมือนกัน แต่สถานภาพชีวิตคนทำไมไม่เท่ากัน  มีคำสำนวนว่า " ที่รวยก็รวยเหลือล้น  ที่จนก็จนเหลือหลาย" สำนวนอีสานว่า " ที่กินกะกินพอฮาก ที่อยากกะอยากพอตาย " เพราะอะไรครับ ?  คำตอบทั่วไป ที่รวยเพราะมีคุณสมบัติ 4 ข้อคือ "ขยันหา รักษาดี มีกัลยามิตร เลี้ยงชีวิตเหมาะสม" ที่จนเพราะขาดคุณสมบัติ 4 ข้อนี้  แต่ก็มีคนไม่น้อยที่มีคุณสมบัติดังกล่าวครบ  แต่ก็ยังขัดสนฝืดเคืองอยู่ เพราะอะไร ? มาถึงตอนนี้ต้องสืบทราบไปถึงกรรมเก่าแล้วหละ 

       ในจูฬกัมมวิภังคสูตร พระไตรปิฎเล่มที่ 14 พระพุทธองค์ตรัสตอบคำทูลถามของสุภมาณพในเรื่องนี้ว่า ผู้ที่ไม่ให้ข้าว ไม่ให้น้ำ ผ้า ยานพาหนะ ดอกไม้ ของหอม ที่นอน ที่อาศัย แก่สมณะหรือพราหมณ์ เขาตายไป ถ้าไม่เข้าถึง ทุคติ วินิบาต นรก เมื่อมาเกิดเป็นมนุษย์ก็จะมีโภคะน้อย (เป็นคนจน) ถ้าปฏิบัติตรงกันข้าม หากไม่เข้าถึงสุคติ โลกสวรรค์ เมื่อมาเกิดเป็นมนุษย์ก็จะมีโภคะมาก (เป็นคนรวย) 

พ